பாரதி பயிலகம் வலைப்பூ

"இனியவை நாற்பது" (14)

2012-02-18T00:28:00.001-08:00

14. இனியது பாதினான்கு.

அந்த இளைஞனுக்குத் திருமணம் ஆனது. நற்குணம் வாய்த்த ஒரு பெண் அவனுக்குத் துணைவியானாள். இருவரும் நல்லறமாகக் குடும்பம் நடத்தினர். ஓராண்டில் அவன் மனைவிக்கு ஒரு குழந்தை பிறந்தது. அந்த குழந்தை நாளொரு மேனியும், பொழுதொரு வண்ணமுமாக என்று சொல்வார்களே அப்படி வளர்ந்தது. அந்த குழந்தையின் முதலாமாண்டு நிறைவின் போது அக்குழந்தை மெல்ல எழுந்து தடுமாறி, தளர்நடை நடக்கத் தொடங்கியது. அந்தக் காட்சியைப் பார்த்து கணவனும் மனைவியும் மட்டுமல்ல, அண்டை அயலார் அனைவருமே பார்த்து மகிழ்ந்து போயினர். அப்படிப்பட்ட நேரத்தில் அந்தக் குழந்தையின் பெற்றோர் அடையும் இன்பத்துக்கு ஈடு உண்டா. எப்படிப்பட்ட இனிமை அது?

அந்தக் குழந்தை மெல்ல மெல்ல சொற்களை முதலில் குழறிக் குழறிச் சொன்னாலும் வெகு விரைவில் பளிச்சென்று சொற்களை உச்சரிக்கத் தொடங்கியது. அந்தக் குழந்தையின் மழலையைக் கேட்கத்தான் எத்தனை இனிமை. அதனால்தான் வள்ளுவர் பெருமானும் சொன்னார், "குழலினிது, யாழினிது என்பர் தம் மக்கள் மழலைச்சொல் கேளாதவர்" என்று. தன் மக்களின் மழலை அமிழ்தினும் இனிது அல்லவா?

ஒருவன் இளம் வயதில் கெட்டவனாகத் திரிந்து கொண்டிருந்தான். அவன் தீச்செயலைக் கண்டு சில நற்குணமுள்ள பெரியோர்கள் அவனுக்குத் தகுந்த புத்திமதி சொல்லி திருத்த முயன்றனர். இளம் வயது என்பதால் அவன் வாயில்லா ஜீவராசிகளுக்குப் பல தொல்லைகளைக் கொடுத்து வந்தான். நாய்களைக் கண்டால் கல்லெடுத்து அவற்றை அடித்துத் துரத்துவான். ஓணான் போன்றவற்றை அடித்துக் கொல்வான். இப்படிப்பட்ட ஜீவஹிம்சை செய்தால் உனக்குத் துன்பம் வரும் என்றெல்லாம் பெரியோர்கள் சொன்னது அப்போது அவன் காதுகளில் விழவில்லை. பின்னர் நாட்பட நாட்பட அவன் திருந்தி நல்லவனாக வாழும்போது அவன் முன்பு இளம் வயதில் செய்த கொடிய செய்கைகளாலோ என்னவோ, இவனுக்குப் பிறந்த குழந்தை ஊனமாகப் பிறந்தது. இதற்கெல்லாம் தான் அன்று செய்த பாவங்களே காரணமோ என்று மனம் வருந்தினான். சரி! நான் செய்த வினை எனக்கே வருகிறது என்ன செய்ய முடியும், இனி நம் பிள்ளைகளாவது பாவம் செய்யாமல் இருக்கட்டும் என்று மனதைத் தேற்றிக் கொண்டு தைரியமாக வாழ்க்கையை எதிர் கொண்டான். அவனுடைய அந்த அஞ்சாமை இனிது. அந்தப் பாடல்

"குழவி தளர்நடை காண்டல் இனிதே
அவர் மழலை கேட்டல் அமிழ்தின் இனிதே
வினையுடையான் வந்தடைந்து வெய்துறும் போழ்து
மனனஞ்சான் ஆகல் இனிது."

இதன் பொருள்: குழந்தையின் தளர்நடை காண்டல் இனிது; அதன் மழலையைக் கேட்பது அமிழ்தத்தை விட இனிது; ஒருவன் தான் செய்த வினைக்குப் பயனாகத் துபம் வந்தடையும்போது மனம் அஞ்சாமல் எதிர்கொள்வது இனிதாகும்.

"இனியவை நாற்பது" (13)

2012-02-17T05:36:00.001-08:00

13. பதிமூன்றாம் இனிமை.

ஒரு நல்ல மனிதர். தானுண்டு தன் வேலையுண்டு என்றிருந்தவர். தன் ஒரே மகனை நன்றாகப் படிக்க வைக்க வேண்டுமென்பதற்காக அவருடைய சக்திக்கு மேற்பட்டு வெளியில் கடன் வாங்கி நகரத்தில் படிக்க வைக்கிறார். அந்த நல்ல மனிதருக்கு ஏற்ற மனைவி. கணவர் சொல்வதைத் தட்டாதவர். மகன் படிப்புக்காக அவர் தவிக்கையில் தான் அணிந்திருந்த தங்கச் சங்கிலியைத் தயங்காமல் எடுத்துக் கொடுத்தவர். அப்படிப்பட்ட நல்ல குடும்பத்துக்கு ஒரு சோதனை ஏற்பட்டது. மகனின் கல்வியோ முடியவில்லை. இன்னமும் பணம் தேவைப்பட்டது. என்ன செய்வது? ஊரிலுள்ளோர் எவரும் இவரது ஏழ்மை நிலைமையைக் கருத்தில் கொண்டு இவரால் வாங்கிய பணத்தைக் கொடுக்க முடியுமோ என்று அஞ்சி உதவி செய்ய மறுத்து விட்டனர். வேறு வழியில்லாமல் முன்னமேயே வட்டிக்கு வாங்கியிருந்தவரிடம் கேட்டு மேலும் பணம் வாங்கினார். அந்த நபர் பணத்தைத் திரும்பக் கேட்டு தொல்லை கொடுக்கத் தொடங்கினார். இவரும் என்ன செய்வார் பாவம். நிலமோ, வீடோ கிடையாது. உதவி செய்யவும் யாரும் இல்லை. மானத்தோடு வாழ்ந்த அவருக்கு இப்படிப்பட்ட கதி ஏற்பட்டுவிட்டது.

ஒரு நாள் கடன்கொடுத்தவன் வீட்டு வாயிலில் வந்து அவரை மிகவும் கேவலமாகப் பேசித் திட்டித் தீர்த்துவிட்டான். அவர் மனைவி வந்து ஏதோ சமாதானம் சொல்வதையும் கேட்காமல் அந்த அம்மையாரையும் திட்டித் தீர்த்துவிட்டான். உனக்கு மானம் மரியாதை இருந்தால் உடனடியாகப் பணத்தைக் கீழே வை என்றான். இப்படிப்பட்ட வாழ்க்கை வாழ்வதைவிட சாகலாம் என்று வேறு சொல்லிவிட்டான். அன்று முழுவதும் அதே வருத்தத்தில் இருந்த அந்த நபர் அன்றிரவு தன் மனைவிக்கும் தெரியாமல் எழுந்து சென்று தற்கொலை புரிந்து கொண்டார். அவருக்காக அவர் மனைவியைத் தவிர உளம் நொந்து வேதனைப் பட்டவர்கள் அவ்வூரில் யாரும் இல்லை. தன்னுடைய பெருமை கெட்டு, மானம் போனபின் வாழாமை இனிது என்று அவர் அந்தக் காரியத்தைச் செய்து விட்டார்.

அதன் பின் அவருடைய மகன் படிப்பை நிறுத்திவிட்டு ஒரு வேலையைத் தேடிக்கொண்டு, ஊருக்கு வந்து தன் தாயாரையும் அழைத்துக் கொண்டு எங்கோ சென்று விட்டான். அவர் எங்கிருக்கிறான், என்ன வேலை பார்க்கிறான் என்பதெல்லாம் ஊரில் யாருக்கும் தெரியவில்லை. ஆனால், கடன்காரனுக்கு மட்டும் அவனிடம் வாங்கியிருந்த அசல், வட்டி அனைத்தையும் அந்த மகன் அனுப்பி விட்டான். இப்படிப்பட்ட நல்லவர்களுக்குத் தான் செய்த அநியாயத்தை எண்ணி அந்த கந்துவட்டிக்காரன் மனம் வருத்தப்பட்டதாகத் தெரியவில்லை. ஆனால் கடன்பட்டு தந்தையை இழந்து அவர் பட்ட கடனையும் வட்டியோடு திரும்பக் கொடுத்த அந்த மகன் தான் இருக்கும் இடம் தெரியாமல் அடக்கத்தோடு தன் தந்தை கட்டிக் காத்த மரியாதையைத் தொடர்ந்து கடைப்பிடித்து வாழ்ந்தான் என்றால் அந்த அடக்கமான வாழ்வு இனிமை அல்லவா?

நாளடைவில் அந்த மகன் நன்கு சம்பாதித்து கணவனை இழந்த தன் தாய் துன்பப்படாமல் நன்கு காப்பாற்றி, ஊரார் மெச்சும்படியாக கண்காணாத ஊரில் சொந்த ஊரின் தொடர்பில்லாமல் தனித்து வாழ்ந்தான். அவனிடம் இப்போது செல்வம் இருந்தது, கண்ணியம் இருந்தது, ஊராரின் மதிப்பு இருந்தது அப்படிப்பட்ட சூழலில் வாழ்வது இனிமை என மனம் மகிழ்ந்தான் அவன். அந்தப் பாடல்.

"மானம் அழிந்தபின் வாழாமை முன் இனிதே
தானம் அழியாமைத் தானடங்கி வாழ்வினிதே
ஊனம் ஒன்றின்றி உயர்ந்த பொருளுடைமை
மானிடவர்க்கு எல்லாம் இனிது."

மானம் = பெருமை. தானம் = தான் இருக்கு நிலைமை.

இதன் பொருள்: பெருமை அழிந்த பிறகு ஒருவன் உயிர்வாழாமை இனிதாகும்; தான் வாழ்கின்ற வாழ்க்கையின் சிறப்பு குறையாதபடி வாழ்தல் இனிதாகும்; நல்ல செல்வத்தோடும் கெளரவத்தோடும் வாழ்தல் என்றும் இனிமை.

"இனியவை நாற்பது" (12)

2012-02-16T06:01:00.000-08:00

12. இனியது பன்னிரெண்டு.

வீட்டிலுள்ள குழந்தைகள் பிணியின்றி நன்கு விளையாடிக் கொண்டிருத்தல் போல இன்பம் பயக்கக்கூடியது எதுவும் கிடையாது. அதை விடுத்து நாள் தோறும் ஏதாவதொரு பிணியால் அந்தக் குழந்தை வருந்தி அழுது கொண்டிருந்தால் வாழ்க்கை இனிக்காது.

கற்றோர் நிறைந்த அவையில் ஒருவர் தவறுதலாகவோ, அல்லது புரிதலில் ஏற்பட்ட கோளாறு காரணமாகவோ தவறான ஒரு செய்தியைச் சொல்கிறார் என்று வைத்துக் கொள்வோம். அவர் பெரியவர், அத்தனை பேர் கூடியிருக்கிற அவையில் அவர் சொல்லுகின்ற கருத்துக்கு மறுப்பு சொல்ல அனைவரும் தயங்கிக் கொண்டிருக்கின்றனர். அவர் சொல்வது தவறு என்று தெரிந்திருந்தும் எவரும் வாய் திறக்கவில்லை. ஆனால் அவர் சொல்வது தவறு என்பதை உண்மையான ஈடுபாடும், அக்கறையும் கொண்ட ஒருவன் சொல்லுவானானால் அதுவே அவன் கற்ற கல்வி இனிதானதாகக் கருதப்படும். அவைக்கு பயந்து தவறை ஒப்புக்கொள்ளாத தன்மையே ஒருவன் அறிவாற்றலுக்குச் சிறப்பு.

வாழ்க்கையில் எத்தனையோ சருக்கல்கள், தவறுகள் செய்ய வாய்ப்பிருந்தும் அப்படி எதையும் செய்யாமல், மிகவும் எச்சரிக்கையாக வாழ்க்கையைப் பயணிக்கும் பெரும் அறிவுசால் பெருமகனிடம் செல்வம் சேருமானால், அது அவனைவிட்டு அகலாமல் நிற்கும், அப்படி அந்த செல்வம் தக்கோரிடம் சேர்வது இனிமை தரும் என்கிறது இந்தப் பாடல்.

"குழவி பிணியின்றி வாழ்தல் இனிதே
கழறும் அவை அஞ்சான் கல்வி இனிதே
மயரிகள் அல்லராய் மாண்புடையார்ச் சேரும்
திருவும் தீர்வின்றேல் இனிது."

மழலைச் செல்வங்கள் பிணியற்றோராய் வாழ்தல் இனிது; அவையில் இருப்போர் என்ன சொல்வார்களோ என்று அஞ்சாமல் உண்மையைப் பேசும் கல்வி இனிது; தவறுகள் இழைக்காத மாண்புடையோரிடம் சேரும் செல்வம் நிலைக்குமானால் அதுவும் இனிது என்கிறது இந்தப் பாடல்.

குழவி = குழந்தை. பிணி = நோய். மயரிகள் = உன்மத்தன் person whose mind is confused அல்லது காமுகன், அறிவீனன் or ignorant person.

"இனியவை நாற்பது" (11)

2012-02-15T01:36:00.001-08:00

11. பதினொன்றாம் இனிமை.

கிராமத்தில் எந்த சொத்தும் பந்தமும் இல்லாமல் வாழ்ந்து வந்தான் ஒருவன். அன்றாடம் உணவுக்கே பிறரிடம் கையேந்தும் நிலைமை. அந்த சின்னஞ்சிறு கிராமத்தில் இவனுக்கு யார் தினந்தோறும் உணவளிப்பர்? வேறு வழியின்றி ஊர் ஊராகப் போய் அங்கெல்லாம் கைநீட்டி பிச்சை வாங்கி உண்டு கொண்டிருந்தான். ஒரு நாள் இவன் தன்னுடைய கேவலமான பிழைப்பை எண்ணி வருந்தினான். இப்படி பல ஊர்களுக்கும் சென்று யாசகம் வாங்கி உண்ணும் நிலை இல்லாதிருந்தால் எத்தனை இன்பமாக இருக்கும்? ஆம் பல இடங்களுக்கும் சென்று இரந்து வாழாமை இனிமை தரும் என்கிறது பாடல்.

ஒரு தமிழ்ப் பாடல், அதற்கு நேரடியாக பொருள் கொள்ளும்படியாக எளிமையாகத்தான் இருக்கிறது. இருந்தாலும் ஒரு வக்கிர புத்திக்காரன் நேரடியாகப் புரியக்கூடிய அந்தப் பொருள் தவறு என்றும், அந்தப் பாடலில் வரும் சொற்களுக்கு மறைவாக வேறொரு பொருள் உண்டு எனவும், சரியான பொருளுக்கு நேர் எதிரான கற்பனையான ஒரு பொருளைக் கற்பித்த்துப் பேசி வந்தான். அப்படிச் செய்தது அவனுடைய வக்கிர புத்தியைத்தான் காண்பிக்குமே தவிர புலமையை அல்ல என்பது ஏனையோர் கருத்து. தவறான வழியில் ஒரு சொல்லிற்கு பொருள் கொள்ளாத அறிவின் நுட்பமே இனிமை பயக்கும் என்கிறது பாடல்.

பசி வந்தால் ஏற்கக்கூடிய தகுதி உள்ளவர்கள் கையால் உணவு வாங்கி உண்ணலே சிறந்தது. அப்படியில்லாமல் எந்தத் தகுதியும் அற்ற ஒருவனிடம், தகாத செய்கைகளால் மக்களால் வெறுக்கப்படும் ஒருவனிடம் கையேந்தி அவன் கொடுக்கும் உணவை, உயிர் போவதாக இருந்தாலும் வாங்கி உண்ணாமை இனிமை தரும். அப்படி மறுப்பதைப் போல சிறப்புடைய செயல் வேறு இல்லை என்கிறது இந்தப் பாடல்.

"அதர்சென்று வாழாமை ஆற்ற இனிதே
குதர்சென்று கொள்ளாத கூர்மை இனிதே
உயிர்சென்று தான்படினும் உண்ணார் கைத் துண்ணாப்
பெருமை போற் பீடுடையது இல்."

அதர் = வழி. குதர் = தவறான வழி.

ஊர் ஊராகச் சென்று பலரிடமும் கையேந்தி இரந்துண்டு வாழாமை இனிமை; ஒரு மேன்மை பொருந்திய நூலுக்கு அதன் உண்மைப் பொருளுக்கு மாறாக தவறான பொருளைச் சொல்லாத அறிவின் நுட்பம் இனிமை; உயிரே போவதாக இருந்தாலும் அந்த நிலையிலும் தகாதவர் தந்த உணவை உண்ணாதிருப்பது இன்பம் தரும்.

"இனியவை நாற்பது" (10)

2012-02-13T23:38:00.000-08:00

10. பத்தாம் இனிமை

அவர் ஒரு கடைநிலை ஊழியர். தனியார் நிறுவனமொன்றில் நிரந்தரம் செய்யப்படாத ஊழியராகப் பல ஆண்டுகளாக வேலை பார்த்து வருகிறார். அவருக்குக் கிடைக்கும் சம்பளத்தில் அவரால் குடும்பம் நடத்துவது மிகவும் சிரமமாக இருந்து வருகிறது. என்ன செய்வார் பாவம். அந்த அலுவலகத்தில் பலரிடம் கடன் வாங்கி திருப்பிக் கொடுக்காமல் இருந்துவிட்டார். அதனால் புதிதாக எவரிடமும் இவரால் கடன் கேட்க முடியவில்லை. கேட்டாலும் கொடுக்க மாட்டார்கள். வேறு வழியின்றி கந்துவட்டிக் காரர் ஒருவரிடம் கைநீட்டி கடன் வாங்கிவிட்டார். அலுவலகத்தில் இருப்பவர்கள் போல அந்த கந்துவட்டிக்காரர் சும்மா இருப்பாரா. சம்பளம் வாங்கும் நாளில் வந்து வட்டியைக் கட்டாயமாக வசூலித்துவிடுவார். அதன் பிறகு வீட்டுக்குக் கொண்டு செல்ல என்ன இருக்கும்? அரைப் பட்டினி, கால் பட்டினியாகக் குடும்பம் நடத்தலானார். அண்டை அயலார் இவரைப் பார்த்து இரக்கப் படுவதற்கு பதில் கேலி பேசினர். கடன் வாங்கி இப்படி வட்டி கொடுத்து விட்டுப் பட்டினி கிடக்க வேண்டுமா? என்ன பிழைப்பு இது. கடன் வாங்காமல் வாழும் வாழ்க்கையே இனிது என்றனர். ஆம், கடன் வாங்கி தூக்கம் கெட்டு, கெட்ட பெயர் எடுப்பதிலும் கடன் இல்லாமல் வாழும் வாழ்க்கையே இனிது என்கிறது இனியவை நாற்பது நூல்.

இவன் தன் தகுதிக்கு மேல் இவனுடைய மனைவி வாழ நினைத்தாள். பலன் அவள் பார்வை வசதி படைத்த சிலரின் பக்கம் சாய்ந்தது. மனைவி வேலிதாண்டிவிட்டாள் என்பதைப் புரிந்து கொண்டாலும், அதற்குத் தன் வறுமையும் கடனும்தான் காரணம் என்பதால் இனி அவளோடு வாழ்வது இயலாது என்பதைப் புரிந்து கொண்டு அவளைவிட்டு விலகிவிட்டான். இனியாவது தான் நல்ல வழிகளைப் பின்பற்றி கடன் இல்லாமல், வாழ்க்கையில் அதிர்ச்சிகள் ஏற்படாமல் இருக்க முடிவு செய்து கொண்டான். இந்த முடிவுக்கு வர அவன் தன் மனைவியை நீங்கியதும் ஒரு காரணமாக அமைந்துவிட்டது. கற்பிழந்த பெண்ணுடன் வாழ்வதினும் அவளை விட்டு விலகுவதே இனிமை என்பதைப் புரிந்து கொண்டான்.

தான் கடன்காரன் ஆவதற்கும், வாழ்க்கையில் தோல்வி கண்டதற்கும் தான் மட்டுமா காரணம் என்று சற்றி நிதானமாகச் சிந்தித்தான். தன்னைச் சுற்றி நல்ல குணங்கள் இல்லாதவர்களும், தீயவர்களும் சூழ்ந்திருப்பதைத் தெரிந்து கொண்டான். தன் மனைவியே தன்னை ஏமாற்றிவிட்ட பிறகு இதுபோன்ற தீயவர்களைப் பற்றி கேட்பானேன். அத்தகைய தீய சூழலைவிட்டுப் பிரிந்து சென்றான். தனித்து வாழ்ந்தான். நேர்மையாகவும் கடன் இல்லாமலும் வாழ்ந்து தன் வாழ்க்கை இப்போது இனிமை என்பதைத் தெரிந்து கொண்டான். இனி பாடல்.

"கடமுண்டு வாழாமை காண்டல் இனிதே
திறை மாண்பில் பெண்டிரை நீக்கல் இனிதே
மனமாண்பு இலாதவரை அஞ்சி யகறல்
எனை மாண்புந்தான் இனிது நன்கு."

இந்தப் பாடலின் கருத்து: வாழ்க்கையில் கடன் வாங்கி வாழாதிருத்தல் இனிமை; கற்பில்லாத மனைவியை நீங்கிவிடுவது இனிமை; வக்கிர மனம் கொண்டவர்களை அஞ்சி நீக்கிவிடுதல் எல்லா மாண்புகளிலும் இனிமை பயக்கும்.

"இனியவை நாற்பது" (9)

2012-02-13T05:09:00.001-08:00

9. ஒன்பதாவது இனிமை.

ஊரில் ஒரு பெரிய மனிதர். நல்ல செல்வமும் செல்வாக்கும் படைத்திருந்ததோடு இரக்க குணமும், பிறருக்குப் பயனுள்ளவராக இருக்க வேண்டுமென்றும் பாடுபட்டுக் கொண்டிருந்தவர். அவரைத் தேடி தினமும் பலர் வருவார்கள். அப்படி வருகின்றவர்கள் எல்லோருமே அவரிடமிருந்து ஏதாவது உதவிகள், நன்கொடை, சிபாரிசு என்றுதான் வருவார்கள். அவரும் ஏதோ தன்னால் முடிந்த அளவுக்கு உதவிக் கொண்டிருந்தார். அப்படி இருக்கையில் ஒரு நாள் ஓர் புதிய மனிதர் அவரைத் தேடி வந்தார். வந்தவர் தோற்றதில் நல்ல செல்வந்தராகவும், வசதி படைத்தவராகவும் காணப்பட்டார்.

ஓகோ! இவர் நிச்சயம் நம்மிடம் எந்த உதவியையும் எதிர்பார்த்து வந்திருக்க மாட்டார். கெளரவமான தோற்றமுடையவர். செல்வந்தர் போலவும் தோன்றுகிறது. முகத்திலும் நல்ல அறிவாளி என்பதும் புலனாகிறது. சரி வந்தவரை வரவேற்று உட்காரவைத்துவிட்டு வந்தவரைப் பற்றிய விவரங்களை வினவினார். வந்தவர் சொன்னார், தான் சென்னையில் ஒரு பத்திரிகையாளர் என்றும், இந்த ஊரில் இவர் செய்துவரும் உபகாரங்கள், நற்பணிகள் இவற்றைப் பற்றிக் கேள்விப்பட்டு இந்த சுயநல உலகில் இப்படியும் ஒருவரா என்று பார்த்துப் போகவும், முடிந்தால் அவரைப் பற்றித் தன் பத்திரிகையில் எழுதுவதற்காகவும் வந்திருப்பதாகச் சொன்னார்.

நம் ஊர் பெரியவருக்கு மகிழ்ச்சி. பல காலத்துக்குப் பிறகு உதவி கேட்பதற்கில்லாமல் நம்மைப் பாராட்டிப் போக ஒருவர் வந்திருக்கிறார் என்பதில் அவருக்குத் திருப்தி. வந்தவரை நன்கு உபசரித்துத் தனக்கு எந்த விளம்பரமும் தயவு செய்து கொடுத்து விடாதீர்கள், என் மனதுக்கு நல்லது என்று தோன்றியதைத் தான் செய்து வருவது அப்படியே நடந்து கொண்டிருக்கட்டும். விளம்பரம் என் பணிக்குக் குந்தகம் விளைக்கும் என்று அவரை வழிஅனுப்பி வைத்தார். ஆனால் அவருக்கு ஒரு மகிழ்ச்சி. அது தன்னிடம் வந்து சேர்ந்த ஒருவர் நல்ல செல்வம் படைத்தவராகவும், நல்லவைகளைப் பாராட்டும் குணம் கொண்டவராகவும் இருந்தமையால் இது தனக்கு இனிமை என்று நினைத்தார்.

அமைதி வேண்டி பெரியவர் ஒருநாள் ஒரு மலை வாசஸ்தலத்துக்குச் சென்றிருந்தார். அங்கு இருந்த தன் உறவினர் வீட்டில் தங்கிவிட்டு மாலையானதும் மலைப் பிரதேசத்தில் வெட்டவெளியில் புல் தரை பரவிக் கடந்த ஒரு பெரிய திடலுக்குச் சென்றார். தூரத்தில் மலைகள் யானைகள் படுத்திருப்பதைப் போல கருமையாகக் காட்சியளிக்க சுற்றிலும் பசும்புல் தரையும், மற்றொரு புறம் வனாந்தரம் போல அடர்ந்த மரக் காடுகளும் மிகவும் ரம்மியமாகக் காட்சியளித்தது சூழ்நிலை. அப்போது பகல் போது முடிந்து இரவு தொடங்கும் நேரம். அன்று பெளர்ணமி. முழு நிலவு கீழ் வானில் வட்டவடிவில் ஆரஞ்சு பழ நிறத்தில் தோன்றியதும் இவருக்கு மகிழ்ச்சி. அடடா! இதுவன்றோ இனிமை என நினைத்தார். ஆம், அந்த காட்சி இனிமைதான்.

வீடு திரும்பிய பின் முதலில் சென்னையிலிருந்து வந்திருந்த பத்திரிகையாளர் எழுதிய கடிதம் வந்திருந்ததைப் பார்த்தார். அதில் அவர் இவருடைய பெருந்தன்மை, வள்ளன்மை, குற்றமற்ற செயல்களைச் செய்து மக்களின் அன்பைப் பெற்றது இவற்றையெல்லாம் பாராட்டியிருந்தார். ஆம் அந்த நினைவே இனிமையானது அல்லவா? இனி பாடலைப் பார்ப்போம்.

"தங்கண் அமர்புடையார் தாம் வாழ்தல் முன் இனிதே
அங்கண் விசும்பின் அகல் நிலாக் காண்பினிதே
பங்கமில் செய்கைய ராகிப் பரிந்துயர்க்கும்
அன்புடைய ராதல் இனிது."

இந்தப் பாடலின் பொருள்: நம்மிடம் மிகவும் நம்பிக்கைக்கு உரியவர்களாக விளங்கும் நண்பர்களுக்கு உதவுதல் இனியது; தன்னுடைய பகைவர்களோடு சேராமல் ஒதுங்கி இருப்பவர்களை நமக்கு நண்பர்களாக ஆக்கிக் கொள்வது இனியது; பல தானியங்களைப் பயிர் செய்து பஞ்சமின்றி வாழ்வதும், நம்மைப் பாதுகாத்துக்கொள்ள நல்ல ஏற்பாடுகளைச் செய்துகொண்டு வாழ்வது இனிமை பயப்பதாகும்.

நட்டார்: நட்பு பூண்டவர். ஒட்டார்: ஒதுங்கி வாழும் பகைவர்.

"இனியவை நாற்பது" (8)

2012-02-11T00:35:00.001-08:00

8. எட்டாவது இனிமை.

ஒரு மன்னன் போருக்குப் புறப்பட்டுப் போகிறான். ரத, கஜ, துரக, பதாதி எனும் நால்வகைப் படைகளைத் திரட்டிக் கொண்டு அந்த பிரம்மாண்ட அணிவகுப்பின் முன்னால் அந்த மன்னன் ஒரு வெண்புரவியின் மீது அமர்ந்து செல்கிறான். அது ஒரு அரேபிய நாட்டுக் குதிரை. நல்ல உயரமும், அதன் தோற்றம், நடை இவைகளைப் பார்த்தவர்கள் கண் இமைக்க மறுப்பார்கள். அப்படிப்பட்ட தரமான குதிரை. இதுபோன்ற நேரங்களில் வீரம் செறிந்த மன்னர்களுக்கு அமைய வேண்டிய குதிரை இதுபோலத்தான் இருக்க வேண்டும். அப்படி அமைந்து விட்டால் அது இனிமையானதாகும்.

போர் தொடங்குகிறது. யானைகளும் யானைகளும் மோதுகின்றன. சிதறி ஓடும் காலாட்படை வீரர்களைச் சில யானைகள் துரத்துகின்றன. குதிரைகள் பாய்ந்து எதிரிகளின் மீது விழுந்து தாக்க முயலுகையில் யானைகள் அந்த குதிரைகளின் மீது கோபத்துடன் வந்து மலைகள் மோதுவதைப் போல மோதுகின்றன. பெரும் பாறையில் மோதிய அலை சிதறி துகள் துகளாக வீழ்வது போல அந்தக் குதிரைப்படை சிதறிப்போவதைப் பார்ப்பது இனிமை.

அறிஞர்கள் கூடிய சபையில் ஒரு பெரியவர் நல்லதொரு சொற்பொழிவை நிகழ்த்தி முடித்துவிட்டு இதுவரை நான் சொன்ன செய்திகளில் கூடியிருப்பவர்களுக்கு ஏதேனும் ஐயப்பாடு இருந்தால் கேட்டுத் தெரிந்து கொள்ளுங்கள். அப்போதுதான் நான் சொன்ன செய்திகள் உங்கள் மனங்களைச் சென்றடைந்ததாகக் கருத முடியும் என்றார். அப்போது ஒருவன் எழுந்து அந்தக் கூட்டத்தில் இருக்கும் அறிவுசால் பெரியோர்கள் வெட்கும்படியாக இதுவரை நீங்கள் என்ன பேசினீர்கள் என்பதை விளக்க முடியுமா என்று கேட்டால் எப்படி இருக்கும். அவர் சொன்ன செய்திகளை உள்வாங்கிக் கொண்டு அதில் ஏற்படும் ஐயப்பாடுகள் நியாயமாகவும், சொன்ன செய்திகளுடன் தொடர்பு உள்ளதாகவும் அல்லவா இருக்க வேண்டும். ஆக அறிஞர்கள் கூடியுள்ள சபையில் எழுந்து கேள்வி கேட்பதற்கு நல்ல மாணவனாகவும் இருதல் அவசியம். அதுவே இனிது.

"ஊருங் கலிமா உரனுடைமை முன் இனிதே
தார்புனை மன்னர் தமக்குற்ற வெஞ்சமத்துக்
கார்வரை யானைக் கதம் காண்டல் முன் இனிதே
ஆர்வமுடையார் ஆற்றவும் நல்லவை பேதுறார் கேட்டல் இனிது."

இந்தப் பாடலின் பொருள்: மன்னன் ஏறிச் செல்லுகின்ற குதிரை வலிமையுடையதாக இருத்தல் இனிது; மன்னர்களுக்குப் போர்க்களத்தில் மலைபோன்ற யானைகள் சினந்து செய்யும் போரைக் காண்பது இனிது; நல்ல கேள்விகளை மயக்கம் இல்லாதவராய்க் கேட்பது இனிது.

ஊரும் கலிமா: ஏறிச் செல்லும் குதிரை. கதம்: சினம்.

"இனியவை நாற்பது" (7)

2012-02-08T23:23:00.001-08:00

7. ஏழாவது இனிமை.

வளமான கிராமம். வயல் வெளிகளும், தோப்பும் துரவுமாக கொப்பளித்து ஓடும் நதிக்கரையில் அமைந்திருந்த அந்த அழகிய சிறு ஊரில் அந்தணர்கள் வாழும் தெரு ஒன்று. அதன் மேற்குக் கடைசியில் வைணவ ஆலயமும் கிழக்குக் கடைசியில் ஒரு சிவன் கோயிலும், ஆற்றின் படித்துறை அருகில் ஒரு விநாயகர் கோயிலும் உண்டு. இந்த இடங்களில் ஏதாவதொரு இடத்தில் தினந்தோறும் விடியற்காலையில் சில அந்தணச் சிறுவர்கள் இடையில் ஒரு நான்கு முழத் துண்டும், அதன் மேல் இறுகக் கட்டப்பட்ட மேல்துண்டும், உடலை மறைக்கும்படியான மற்றொரு துண்டுமாக சுமார் பத்து பேர் வந்து உட்கார்ந்து வேத பாராயணம் செய்வார்கள். அவர்களுக்கு ஒரு கணபாடிகள் எனப்படும் வேதம் நன்கு பயின்ற ஆசிரியர் வேதத்தை நல்ல ஸ்வர ஞானத்தோடு சொல்லிக் கொடுப்பார்.

வேதம் என்பது என்ன? இது எப்போது யாரால் இயற்றப்பட்டது என்பதற்கு வேதத்திலேயே பதில் இருக்கிறது. வேதங்கள் எந்தக் காலத்திலும் எவராலும் தனிப்பட்ட முறையில் இயற்றப்பட்டது அல்ல. மனித இனம் பக்குவப்பட்டு, ஊர், நாடு, நகரம் என்று அமைப்பை ஏற்படுத்திக் கொள்வதற்கு முன்பே பல்லாயிரம் வருஷங்களுக்கு முன்பு வாழ்ந்த சில ரிஷிகளுக்கு ஒரு அபாரத் திறமை இருந்ததாம். அது என்ன?

இப்போது வானொலி, தொலைக்காட்சி ஆகியவற்றின் ஒலி, ஒளி அலைகளை வாங்கி வானொலிப்பெட்டி, தொலைக்காட்சிப் பெட்டி இவற்றில் ஒலியையும், ஒளியையும் கேட்கவும், பார்க்கவும் செய்கிறதல்லவா அப்படி அன்று வான வெளியில் பரவியிருந்த ஒலி அலைகளிலிருந்து அந்த வாக்கியங்களை வாங்கி மனத்தில் இருத்திக் கொண்டு அதில் நன்கு தேர்ச்சி பெற்றபின் வாயால் பிறருக்கு ஓதி, அவர்கள் காதால் அவற்றை வாங்கி அடுத்த தலைமுறைக்குக் கொண்டு போய் சேர்த்த தெய்வீக வாசகங்கள் வேதம். இதை நான் ஏதோ கற்பனையில் சொல்வதாக நினைக்க வேண்டாம். வேதத்தின் மூலம் அதுதான்.

சரி கிடக்கட்டும்! இப்போது இது பிரச்சினை அல்ல. வேதத்தை முறையாக ஓதி அதில் பாண்டித்தியம் பெற்ற அந்தணர்கள் வேதத்தை மறக்காமல் இருப்பதே இனிமை என்கிறார் ஆசிரியர்.

பிறரிடம் அன்பும் மரியாதையும், மற்றவர்களுடைய சுக துக்கங்களில் அக்கறையும் கொண்டவனாக இருப்பவன் ஒரு படையைத் தலைமை தாங்கி நடத்துவானானால் அவனுடைய செயல்பாடுகள் நிச்சயம் இனிமையாக இருக்கும்.

தந்தை தன் மக்களுக்கு வழிகாட்டியாக இருத்தல் அவசியம். தந்தையே மகனை அழைத்து, அடே, மகனே ஓடிப்போய் கடையிலிருந்து நான்கு சிகரெட் வாங்கி வா என்று விரட்டி அவன் வாங்கிக் கொண்டு வந்த சிகரெட்டை அவன் எதிரிலேயே பற்ற வைத்துப் புகைப்பானாகில், அடுத்த நாள், அந்த மகனே ஒன்றை எடுத்து இதில் அப்படி என்னதான் இருக்கிறது என்று தானே புகைக்கத் தொடங்குவான். அது போலவேதான் வீட்டில் மது புட்டிகளைக் கொண்டு வந்து வைத்து, மகனைவிட்டு தண்ணீர் கொண்டு வரச் சொல்லியோ, அல்லது வேறு தின்பதற்குக் கொண்டு வரச் சொல்வதோ, அந்த மகனையும் அந்த பழிக்கு ஆளாக்குகிறான் என்றுதான் பொருள். அத்தகைய தந்தை சொல்வதை, நல்ல மகனாக இருப்பவன் செய்ய மறுப்பதோ, தந்தைக்கு எதிராக நடந்து கொள்வதோ தவறே இல்லை, அது மிகவும் இனிமை என்கிறார் பாடல் ஆசிரியர். அந்தப் பாடல் இதோ.

"அந்தண ரோத்துடைமை ஆற்ற மிக இனிதே
பந்தம் உடையான் படையாண்மை முன் இனிதே
தந்தையே ஆஇனும் தானடங்கான் ஆகுமேல்
கொண்டடையா நாகல் இனிது."

இதன் பொருள் அந்தணராக இருப்பவன் வேதத்தை மறக்காமல் இருப்பது இனிது; மக்களிடம் அன்பு கொண்டவன் படைத் தலைமை கொள்வது இனிது; தந்தை தீயவழியில் செல்பவனாக இருந்தால் மகன் அவன் சொற்படி கேட்டு நடக்காமல் இருத்தல் இனிது.

"இனியவை நாற்பது" (6)

2012-02-07T23:48:00.001-08:00

6. இனியது ஆறு.

ஓய்வு பெற்ற ஆசிரியர் ஒருவர். மிக எளிமையானவர். பிறருடன் அன்போடு பழகுபவர். அனைவரிடத்தும் நன்கு பழகி அவர்களுக்குத் தேவையான உதவிகளைச் செய்யத் தயாராக இருப்பவர். அப்படிப்பட்டவரிடம் பெரிய அளவில் வசதிகள் இல்லாவிட்டாலும், தன்னால் இயன்ற அளவுக்குப் பிறருக்கு உதவுவதைத் தன் கடமையாகக் கொண்டு வாழ்ந்தார். அப்படிப்பட்டவர் வாழ்க்கை இனிமை உடைத்தது அல்லவா?

முற்றும் துறந்து காவியணியா விட்டாலும் பந்த பாசங்கள் நீக்கி, விருப்பு வெறுப்பு அற்றவராகத் துறவி போல வாழ்ந்து வந்த அந்த ஆசிரியர் பிறரிடம் பேசும்போது வெற்றுப் பேச்சுக்களைப் பேசமாட்டார். பயனுடைய சொற்களைத்தான் பேசுவார். அவர் அப்படிப் பேசும் அறிவார்ந்த மொழிகள் இனிமை பயக்கக் கூடியவை.

தனக்கென்று நல்ல வசதிகள், வாய்ப்புகள் இருந்த நிலையில் தகுதியில்லாத, வல்லமை அற்ற மக்களைத் தனது பாதுகாப்புக்காகக் கொள்ளுதல் தவறு அல்லவா? அப்படிப்பட்ட மக்களை நீக்கிவிட்டு தகுதி படைத்த வல்லவர்களைப் பாதுகாப்பாகக் கொள்ளுதல் இனிமை தரும். அந்தப் பாடல்.

"ஆற்றும் துணையால் அறம் செய்கை முன் இனிதே
பாற்பட்டார் கூறும் பயமொழி மாண்பு இனிதே
வாய்ப்புடையராகி வலவைகள் அல்லாரைக்
காப்படையக் கோடல் இனிது."

பாற்பட்டார்: துறவு பூண்டவர்கள்.
பயமொழி: பயனுடைய சொற்கள்
வலவைகள்: வல்லமை

+2 மாணவர்களுக்கு.......

2012-02-07T16:57:00.001-08:00

அன்பிற்கினிய +2 மாணவர்களுக்கு.......

இந்த ஆண்டு +2 பொதுத் தேர்வு நெருங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. இதில் நல்ல மதிப்பெண்கள் பெறுவதற்காகவும், தொடர்ந்து கல்லூரியில் சேர்ந்து எந்தத் துறையை எடுத்துப் படிக்க வேண்டுமென்பது குறித்தும் மாணவர்களும், பெற்றோர்களும் யோசிக்கத் தொடங்கும் நேரம் இது. உங்களுக்கு இந்தத் துறையில் வழிகாட்டப் போவது யார்? எந்தத் துறையில் படிக்க விருப்பம்? எதில் படித்தால் நீங்கள் வாழ்க்கையில் முன்னேறலாம்? இதுபோன்ற கேள்விகளுக்கு விடைகளையும் என்னென்ன படிப்புகள் இருக்கின்றன என்பதை விவரமாக உங்களுக்குத் தெரிவிக்கிறார் சு.அகிலன். அவருடைய "+2; பிறகு.." எனும் தலைப்பிலான நூல் உங்களுக்கு உதவ காத்திருக்கிறது. இந்த நூலின் நோக்கம் "பாதைகள் தெளிவானால், பயணங்கள் பாரமில்லை!" என்பதுதான்.

"+2 படிக்கும் மாணவர்களின் மனநிலையை மனதில் வைத்தே இந்தப் புத்தகம் முழுவதும் எழுதப்பட்டுள்ளது என்பது அதன் நடையில் இருந்து புரிகிறது. எளிய தமிழ், என்ன படிப்பு படித்தால் என்ன வேலைவாய்ப்புக் கிடைக்கும். உயர்கல்வி படிப்பதற்கு உதவித் தொகைகள் ஏதேனும் உண்டா போன்ற தகவல்கள் மாணவர்களுக்கு நிச்சயம் பயனுள்ளதாக இருக்கும்" என்கிறார் தமிழ்நாடு அரசு மேல்நிலைப் பள்ளி முதுகலை ஆசிரியர்கள் சங்க மாநிலத் தலைவர் திரு ப.சங்கரநாராயணன் தன்னுடைய முன்னுரையில்.
இந்த நூலின் சிறப்பம்சமாக திரு சங்கரநாராயணன் குறிப்பிடுவது, ஆயிரத்துக்கு மேல் மதிப்பெண்கள் பெறும் மாணாக்கர்களை மட்டும் மனதில் கொள்ளாமல் அறுநூறு மதிப்பெண் பெறும் மாணாக்கர்பாலும் அக்கறை காட்டியுள்ளது என்பதுதான். ஆகவே ஒவ்வொரு +2 மாணவனும் படித்துத் தெரிந்து கொள்ள வேண்டிய செய்திகள் அடங்கியது இந்த நூல்.

அடடா! படிப்பில்தான் எத்தனைப் பிரிவுகள்? பாருங்கள் ... அசந்து போவீர்கள்.

சட்டம் படிக்க வேண்டுமா? அனிமேட்டராக என்ன படிக்க வேண்டும்? ஓவியம், மீடியா போன்ற பொழுதுபோக்குத் துறைக்கு? காப்பி ரைட்டராக வேண்டுமா? வணிகவியலில் தேறவேண்டுமா? அல்லது கட்டடக் கலை வல்லுனராக வேண்டுமா? கலைப் படிப்புகள் கிரிமினாலஜி, காவல்துறை நிர்வாகம் ஓவியம், கைவினைப் படிப்பு ஒருங்கிணைந்த முதுநிலைப் படிப்பு மருத்துவம் ஃபேஷன் டிசைனர் கப்பலில் வேலையா வேளாண்துறை சார்ந்த படிப்பு பொறியியல் துறைகள் அறிவியல் தொழில் முனைவோர் விளையாட்டுகள் சம்பந்தமான படிப்புகள் ஆசிரியர் பயிற்சி பட்டயப் படிப்புகள் பைலட் ஆகவேண்டுமா மல்டி மீடியா, அனிமேஷன் & கேமிங் மேலாண்மைப் படிப்பு இசைப் படிப்பு இதழியல் படிப்பு கணக்காயர் ஆகவேண்டுமா நிர்வாகவியல் படிப்பு கால்நடை மருத்துவம் இன்னும் என்னென்ன துறைகள் உண்டோ அத்தனை துறைகளைப் பற்றியும் ஓர் அறிமுகம் கிடைக்கும் இந்த நூலில்.

கல்லூரி படிப்புக்குத் தயாராகும் நிலையில் மாணவர்கள் எவற்றையெல்லாம் தயாராக வைத்திருக்க வேண்டும்? ஒரு பட்டியலைத் தருகிறார் ஆசிரியர்.

மாணவர்களுடன் ஒரு கலந்துரையாடல் நிகழ்ச்சி சில ஊர்களில் நடத்தவும் திட்டமிட்டிருக்கிறார். அங்கு சென்று மாணவர்கள் தங்கள் சந்தேகங்களை நிவர்த்தி செய்து கொள்ளலாம். அதற்கு முன்பு +2 வுக்குப் பிறகு என்ன படிக்கலாம், எதில் ஆர்வம் இருக்கிறது என்பதை முடிவு செய்துகொள்ள பயன்படக் கூடிய நூல் இது "+2; பிறகு...."

வெளியிட்டிருப்பவர்கள்: ஆசிரியர்: சு.அகிலன்

பொன் புத்தகாலயா, 7, தங்கையா தெரு, காந்திநகர், நாகல்கேணி, சென்னை 600 044. தொலைபேசி: 91 44 22380694; 91 9444414694.

"இனியவை நாற்பது" (5)

2012-02-07T00:53:00.003-08:00

5. இனியது ஐந்து.

அந்த சிற்றரசனுடைய ராஜ்யம் சிறியதாயினும் வளம் நிரம்பிய நாடு. விவசாயமும், கால்நடைகளும் மண்டிக் கிடக்கும் பிரதேசம். ஆடு, மாடுகள் வளர்ப்பின் மூலம் மக்கள் நன்மைகளை அனுபவித்து வந்தனர். கோழி வளர்ப்பும் அதிகமாக இருந்ததால் செல்வச் செழிப்பில் மக்கள் மகிழ்ந்திருந்தனர். திடீரென்று மக்கள் மத்தியில் தங்கள் எதிர்காலம் பாதிக்குமோ என்ற அச்சம் தோன்றியது. காரணம் அது மிக சிறிய ராஜ்யம் என்பதால் மக்கள் அதிகமாக புலால் உண்பதனால் ஆடு, கோழி இவைகளின் எண்ணிக்கை குறைந்து இருப்பதைக் கண்டனர். என்ன செய்வது? மன்னனிடம் சென்று முறையிட்டனர். மன்னன் மக்களின் எண்ணங்களைப் புரிந்து கொண்டான். கால்நடைகளின் எண்ணிக்கைக் குறைவதற்கு அவர்களது புலால் உணவுப் பழக்கமே காரணம் என்பதைப் புரிந்து கொண்டு, உயிர் வதையைத் தடை செய்வது ஒன்றே அதற்கு வழி என்று உத்தரவு பிறப்பித்தான். ஏராளமாக சத்துள்ள மரக்கறி உணவு வகைகள் இருக்கும்போது உயிருள்ள பிராணிகளை எதற்காகக் கொல்ல வேண்டும் என்று அரசன் சொன்னது மக்களுக்கும் ஏற்றுக்கொள்ளக் கூடியதாக இருந்தது. அதன் பின்னர்தான் மக்கள் உணர்ந்து கொண்டார்கள் உயிர்களைக் கொல்லாமல் இருப்பது இனிமையானது என்று.

ஒவ்வோராண்டும் அந்த மன்னனின் பிறந்த நாளன்று அவன் சமஸ்தானத்தில் இருந்த சாதனையாளர்கள், கல்வியாளர்கள், கலைஞர்கள் இவர்களுக்கு விருதுகளைக் கொடுத்து கெளரவப் படுத்துவது வழக்கம். அது போன்றே ஒரு ஆண்டு அவன் விருது பெறுவோர்களின் பெயர்களை அறித்தான். அந்த பட்டியலைக் கண்ட மக்கள் அதிர்ச்சி அடைந்தனர். அதில் இருந்து ஒரு சிலரின் பெயர்கள் சிறப்புக்குரியவர்கள் பட்டியலில் இருக்கும் தகுதி இல்லாதது அறிந்து வருந்தினர். யார் போய் மன்னனிடம் சொல்வது? அப்படிப்பட்ட தகுதியில்லாதவர்கள் அரசாங்க பதவிகளில் இருந்து கொண்டே மன்னனுக்கு எதிராக மோசடிகளில் ஈடுபட்டு அரசாங்க கஜானா பணத்தைத் தனக்கும் தான் சார்ந்த உறவினர்களுக்கும் கையாடல் செய்து எடுத்துக் கொண்டதை மக்கள் அறிவார்கள். ஆனால் மன்னனிடம் போய் யாரும் சொல்லவில்லை. அத்தகைய ஊழலில் ஈடுபட்டவனுக்கே அரசன் விருது வழங்கி கெளரவிக்கலாமா. மக்கள் கூடிப் பேசினர். ஊர்ப் பெரியவர்கள் சிலரைத் தேர்ந்தெடுத்து அரசனிடம் சென்று உண்மையை விளக்கிச் சொல்லி, அத்தகைய ஊழல்பேர்வழிகளுக்கு மரியாதை செய்வது மரபல்ல என்பதை எடுத்துச் சொல்லச் செய்தனர். மன்னனுக்கு உண்மை விளங்கியது. அத்தகைய கருப்பாடுகளை பட்டியலில் இருந்து நீக்கியதோடு அல்லாமல் அவர்கள் மீது நடவடிக்கையும் எடுத்துத் தண்டித்தான். அரசன் என்போன் நடுவு நிலைமை தவறி நடக்கும் தன்னிடம் பணியாற்றும் நபர்களைச் சிறப்புச் செய்யாதிருத்தல் இனிது என்பதை புரிந்து கொண்டான்.

மக்களுக்கு மகிழ்ச்சி. செங்கோல் தவறாமல் மக்களின் நலன்களில் அக்கறை கொண்டு நடக்கும் மன்னன் மீது அபார மதிப்பும், மரியாதையும் கொண்டனர். ஒரு மன்னன் என்பவன் செங்கோல் ஆட்சி புரிவது என்பது இனிமை அல்லவா? இதனை மக்கள் மட்டுமல்ல, அந்த அரசனும் புரிந்து கொண்டான்.

ஒவ்வொரு பருவம் தோறும் மன்னன் மக்கள் மன்றத்தைக் கூட்டுவான். இடைப்பட்ட காலத்தில் தன் ராஜ்ஜியத்தில் நடந்த செய்திகளை அரசாங்க அதிகாரிகள் எடுத்துரைப்பார்கள். அப்போது யார் தவறு செய்தவர்கள், யார் திறமையாகப் பணியாற்றினார்கள் என்பதெல்லாம் மன்னருக்குத் தெரிந்திருந்தாலும், யாரைப் பற்றியும் மன்னன் எந்த குறையும் இந்நாள் வரை சொன்னதில்லை. குறைகளை நீக்கி நல்ல முறையில் திருத்திக் கொள்ள மட்டும் ஆலோசனைகள் சொல்வதுண்டு. யாரையும் புறம்பேசியதுமில்லை. இத்தகைய தகுதி இருப்பது அந்த மன்னனுக்கு மட்டுமல்ல நாட்டுக்கே இனிமை அல்லவா? இதைத்தான் ஐந்தாவது பாடலில் சொல்கிறார். அது இதோ.

"கொல்லாமை முன் இனிது, கோல்கோடி மாராயம்
செய்யாமை முன் இனிது, செங்கோலன் ஆகுதல்
எய்தும் திறத்தால் இனிது என்ப, யார் மாட்டும்
பொல்லாங்கு உரையாமை நன்கு."

மாராயம்: தவறு செய்தோருக்கு சிறப்பு செய்தல்.

"இனியவை நாற்பது" (4)

2012-02-06T05:11:00.000-08:00

4. நான்காம் இனிமை.

அவன் ஒரு குறுநில மன்னன். ஆளும் நாடு மிகச் சிறியதானாலும், விசாலமான அறிவும், ஞானமும் படைத்தவன் அந்த சிற்றரசன். அவன் நாடு செல்வத்தில் சிறந்து விளங்கியது. காடு நிரைந்து, கழனி விளைந்து அரசரின் கஜானா நிரம்பிக் கிடந்தது. இந்த வளமையைக் கண்டு பொறாமையால் சுற்றுப்புற நாட்டு மன்னர்களுக்கு இந்த நாட்டின் மீது ஒரு கண் விழுந்தது. மன்னன் தளர்ந்த நேரம் பார்த்து நாட்டை அபகரிக்க வஞ்சகர்கள் சூழ்ச்சி செய்தார்கள். அறிவுசால் அமைச்சர்கள் அந்த குறுநில மன்னரிடம் சொன்னார்கள், "மன்னா, நீ நாட்டை நேர்மையாக ஆள்வது மட்டும் போதுமானதல்ல, நாட்டில் வளம் பெருகிக் கிடக்கிறது. இந்த நாட்டைப் பாதுகாக்க நீ படைபலத்தை அதிகரித்துக் கொள்" என்றனர். ஆம், மன்னனும் அவர்கள் சொன்ன உண்மையைப் புரிந்து கொண்டு ரத, கஜ, பதாதி படைகளைப் பெருக்கிக் கொண்டான். காலாட்படை, குதிரைப்படை இவைகளைப் பெருக்கிக் கொள்வதில் அதிகம் சிரமம் இருக்கவில்லை. ஆனால் யானைப் படையை அதிகரிக்க அதிகம் பாடுபட வேண்டியிருந்தது. அப்படியொரு யானைப் படையை அவன் தயாரித்துக் கொண்டதும் எதிரிகள் அஞ்சி நடுங்கலாயினர். தாங்கள் படையெடுத்து அவன் நாட்டைப் பிடித்துக் கொள்ள திட்டமிட்டது போக, அவன் எங்கே நம் நாட்டைப் பிடித்துக் கொள்வானோ, அத்தகைய யானைப் படையை வைத்திருக்கிறானே என்று அஞ்சத் தொடங்கினார்கள். அப்படிப்பட்ட யானைப் படையை ஒருவன் ஏற்படுத்திக் கொள்ளுதல் இனிதாகும் என்கிறது "இனியவை நாற்பது" நூல்.

எதிரிகளிடமிருந்து எப்போது ஆபத்து வரும் என்று இருந்த மன்னனுக்கு இப்போது நிம்மதி. எதிரிகள் பயந்து போயிருக்கிறார்கள் என்றதும் போர் பயம் நீங்கி வாழ்க்கையை நன்கு அனுபவிக்கத் தொடங்கினான். அதற்காக பல்லுயிர்களைக் கொன்று அவற்றை உணவாக்கி உண்ணத் தொடங்கினான். உணவுப் பிரியனாக மாறியதால் பிற உயிர்களின் ஊனைத் தின்று தன் உடலை வளர்த்துக் கொள்ளலானான். இதனால் அவனுக்கு சோம்பலும், உடல் உபாதைகளும் தோன்றின. இந்த சூழலைப் புரிந்து கொண்ட எதிரிகள் இவன் மீது பாயத் திட்டமிட்டனர். இதை அறிந்த அமைச்சர்கள் மன்னனின் இந்த உயிர்க்கொலையையும், ஊன் விரும்புதலையும் நிறுத்தச் சொல்லிவிட்டனர். நல்ல காலம் அவனும் பிழைத்தான். பிற உயிர்களின் தசையினைத் தின்று தன் உடலை வளர்த்துக் கொள்ளாமை மிக இனிமை என்பதையும் அவன் உணர்ந்தான்.

அவன் ஊரில் ஒரு முறை தண்ணீர் பஞ்சம். சுற்றுவட்டாரத்தில் பல கல் தூரத்துக்கு ஆறுகள் எதுவும் இல்லை. நிலத்தடி நீரும் குறைந்துவிட்டது. விவசாயம் பாதித்தது. நாட்டின் வளம் குறைந்தது. மக்கள் கூட்டம் கூட்டமாக தலைநகரைவிட்டு போகத் தொடங்கிவிட்டார்கள். பார்த்தான் அரசன், இப்படி நீர்நிலைகள் இல்லாத இடத்தில் தலைநகரைக் கட்டியதால் வந்த நிலை என்பதை உணர்ந்து அவன் ஒரு ஆற்றின் கரையில் தன் தலைநகரை மாற்றிக் கொண்டான். நாடு மீண்டும் வளம்பெறத் தொடங்கியது. வற்றாத ஆற்றின் கரையில் அமைந்த ஊரில் இருத்தல் மிக இனிது என்பதை அவன் உணர்ந்தான்.

மன்னன் மக்கள் மனம் அறிந்து நல்ல நடத்தையோடு ஆட்சி புரிந்தான். மானத்தை உயிரினும் மேலாக மதித்து நடந்து வந்தான் அப்படிப்பட்ட மானம் உடையவனான மன்னைன் கொள்கை இனிது என்கிறது இனியவை நாற்பது. இனி நான்காம் பாடலைப் பார்ப்போம்.

"யானை உடைய படை காண்டல் முன் இனிதே
ஊனைத் தின்று ஊனைப் பெருக்காமை முன் இனிதே
கான் ஆற்றடை கரை ஊர் இனிதாம் இனிதே
மானம் உடையார் மதிப்பு."

"இனியவை நாற்பது (3)"

2012-02-06T05:05:00.000-08:00

3. மூன்றாம் இனிமை.

அது ஒரு கிராமம். அங்குள்ள மக்களின் ஜீவாதார தொழில் விவசாயம். விவசாயத்தைக் கண்ணும் கருத்துமாகச் செய்து வந்த குடும்பத்தில் வந்தவர் அவர். அவருடைய மனைவி, மக்கள் அனைவருமே நல்ல கல்வி கற்று, விவசாயத்திலும் தீவிரமாகக் கவனம் செலுத்தி வந்தனர். ஊரார் பார்த்து பொறாமைப் படுமளவுக்கு ஒற்றுமையும், பிறர்க்கு உதவும் பண்பும் கொண்ட குடும்பம் அது. அடுத்த வீட்டு முதியவருக்கு உடல்நலம் கெட்டுவிட்டது. சில கல் தொலைவிலுள்ள ஒரு சிற்றூருக்குச் சென்று மருத்துவரை அழைத்து வர அவர்கள் வீட்டில் இல்லை. நம் விவசாய நண்பரின் மகன் சைக்கிள் வைத்திருந்தான். செய்தியைக் கேள்விப்பட்டதுமே அவனே முன்வந்து தானே ஓடிப்போய் மருத்துவரைக் கூப்பிட்டுக்கொண்டு வருகிறேன் என்று சென்று காரியத்தை நிறைவேற்றுகிறான். சொல்லாமலே செய்யும் அவனிடம் சொன்னால், எள் என்றதும் எண்ணெயாக நிற்பான் அத்தகைய நல்ல குணம் அமைந்த செல்வன் அவன். அப்படிப்பட்ட மகன் கிடைக்க அந்த விவசாயப் பெருமகன் என்ன தவம் செய்தாரோ? அப்படிப்பட்ட மகனைப் பெற்றது அவருக்கு இனிமை. அல்லவா?

விவசாயம் செய்கிறோம் என்பதால் அந்தக் குடும்பத்தினர் கல்வி கற்பதில் தயக்கம் காட்டியதில்லை. பெரு நகரங்களில் கிடைக்கும் வசதிகள் இந்த கிராமத்தில் இல்லாதபோதும், கிடைக்கும் ஊடகங்கள் மூலம் குடும்பத்தார் கல்வி கற்று சான்றோராகத் திகழ்ந்தனர். அதுவும் அந்த குடும்பத்துக்கு இனிமைதான் அல்லவா?

இந்த விவசாயி பெருந்தனக்காரர் இல்லையாயினும், ஓரளவு தன்னிறைவு பெற்ற விவசாயி. தனக்குச் சொந்தமான விளைநிலத்தில் பயிர் விளைத்துப் பயன் பெற்று வருகிறார். தனக்கென்று உழவுக்கு நல்ல ஏரும், எருதுகளும், வீட்டில் பசுக்களும் வைத்திருக்கிறார். உழவுத் தொழிலுக்கு வேண்டிய உபகரணங்கள் அனைத்தும் அவருக்குச் சொந்தமாக இருக்கிறது. பிறகு வேறு என்ன வேண்டும்? அதுதான் இனிமை.

அதுமட்டுமல்ல, இவருடைய வாழ்க்கையைக் கூர்ந்து கவனித்தோமானால், இவருக்கு அண்டை அயலாருடன் மட்டுமல்ல, இவர் போகுமிடங்களில் எல்லாம், பழகும் அனைவரும் இவரிடம் அன்பு பாராட்டும் அளவுக்கு நன்னடத்தையும், நாகரிகமும், பண்பாடும் படைத்தவர். ஆகையால் அவர்கள் இவரிடம் நட்பு பாராட்டுவதில் என்ன அதிசயம் இருக்கிறது. ஆகவே இவரது வாழ்க்கையே இனிமை அல்லவா? இப்படிச் சொல்கிறது மூன்றாவது பாடல். அது இதோ.

"ஏவது மாறா இளங்கிளைமை முன் இனிதே
நாளும் நவை போகான் கற்றல் மிக இனிதே
ஏருடையான் வேளாண்மை தான் இனிது ஆங்கினிதே
தேரிற்கோள் நட்புத் திசைக்கு.

"இனியவை நாற்பது" (2)

2012-02-04T23:21:00.001-08:00

2. பிறர்க்கு ஈதல் இனிது:

அவர் ஒரு செல்வந்தர். ஏழ்மை நிலையில் இருந்து நல்ல உத்தியோகம் கிடைத்த பிறகு நன்றாக சம்பாதித்து "ஈ உறிஞ்சும் கஞ்சனாக"*வாழ்க்கையை நடத்தி நிறைய பணம் சேர்த்துவிட்டார். இங்கு சிக்கனமாக இருப்பதற்கும் கஞ்சனாக இருப்பதற்குமுள்ள வேற்றுமையை நாம் ஏற்கனவே விளக்கியிருந்தாலும் மறுபடியும் விளக்க விரும்புகிறேன். தன் தேவைகளுக்கு மட்டும் செலவிடுபவன் சிக்கனம். தன் சுய தேவைக்குக் கூட செலவு செய்யாமல் இருப்பவன் கஞ்சன். இவர் இரண்டாவது ரகம். இவரது அதிர்ஷ்டம், ஒரு நிலப் பிரபுவுக்கு இவர் ஏஜெண்டாக இருந்து அவர் நிலத்தைப் பிரித்து லே அவுட் போட்டு விற்க உதவி புரிந்தார். மிக குறைவான விலையில் வந்த அந்த லே அவுட்டில் சில பிளாட்டுகளைக் குறைந்த செலவில் வாங்கி வைத்திருந்தார். சில காலம் கழிந்தபின் அதன் விலை பன்மடங்கு உயர்ந்து அதன் மதிப்பு நூறு மடங்குக்கு மேலும் அதிகரித்து விட்டது. இருந்தாலும் அவர் உடையிலோ, வாழ்க்கை முறையிலோ 'பளிச்' மட்டும் கிடையாது. அவருக்கு அடித்த அதிர்ஷ்டம் அவர் பெண்ணை இவருக்கு எந்த செலவுமே இல்லாமல் ஒரு வரன் வந்து திருமணம் செய்து கொண்டு போய்விட்டான். அப்படியிருந்தும் இவர் பார்ப்பவர்களிடமெல்லாம், பெண் கல்யாணத்தில் பணமெல்லாம் செலவாகிவிட்டது என்று அலுத்துக் கொள்வார். குளிர் காலத்தில் வெந்நீர் போட்டுக்கூட குளிக்க மாட்டார். ஞாயிற்றுக் கிழமை விடுமுறை நாட்களில் மூன்று வேளைகளில் புழுங்கலரிசிக் கஞ்சி.

(ஈ உறிஞ்சும் கஞ்சன் என்றால் என்ன விளக்கம்? வாரியார் சுவாமிகள் சொல்லும் விளக்கம் இது. நாம் அருந்தும் காபி அல்லது டீயில் ஈ விழுந்துவிட்டது என்றால் நாம் அதனைக் கொட்டி விடுவோம். சிலர் குவளையைச் சாய்த்து அந்த ஈ இருக்கும் வரை கொட்டிவிட்டு மிகுதியை அருந்துவார்கள். சிலர் ஈயை எடுத்துப் போட்டுவிட்டு டீயைக் குடித்துவிடுவார்கள். ஆனால், இந்த ஈ உறிஞ்சும் கஞ்சன் ஈயைக் கையால் எடுத்து அதில் ஒட்டிக்கொண்டிருக்கும் டீ அல்லது காபியை நன்கு உறிஞ்சிவிட்டு ஈயைத் தூரப் போட்டுவிட்டுக் காப்பி/டீயைக் குடிப்பார்களாம்.)

குடும்பம் நடத்தினால் செலவு அதிகம் என்று மனைவியை அடிக்கடி அவள் ஊருக்கு அனுப்பி விடுவார். தானே சோறு பொங்கி சிறிதளவு சாப்பிடுவார். கணவன் மனைவி உறவு எப்படி இனிதாக இருக்கும் இவருக்கு. அகப்பற்று புறப்பற்று எதையும் நீக்கிவிடாமல், அதிலும் ஆசை, காசிலும் ஆசை, இப்படிப் போய்விட்டது இவரது வாழ்க்கை.

ஒரு நாள் அலுவலகம் சென்றவர் மார் வலி என்றார் படுத்துவிட்டார். மருத்துவமனையில் இவர் உடலில் இருந்த உயிர் பிரிந்து போய்விட்டதென சொல்லி திருப்பி அனுப்பிவிட்டனர். திருமூலர் "திருமந்திரம்" சொல்லும் பாடலைத்தான் நினைவு படுத்திக் கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது.

"அடப்பண்ணி வைத்தார், அடிசிலை உண்டார்
மடக்கொடி யாரொடு மந்தணம் கொண்டார்
இடப்பக்கமே இறை நொந்தது என்றார்
கிடக்கப் படுத்தார் கிடந்தொழிந்தாரே."

"ஊர் எலாம் கூடி ஒலிக்க அழுதிட்டுப்
பேரினை நீக்கிப் பிணம் என்று பேர் இட்டு
சூரை அங்காட்டிடைக் கொண்டு போய்ச் சுட்டிட்டு
நீரினில் மூழ்கி நினைப்பு ஒழிந்தார்களே"

"பண்டம் பெய் கூரை பழகி விழுந்தக்கால்
உண்ட அப்பெண்டிரும் மக்களும் பின் செலார்
கொண்ட விரதமும் ஞானமும் அல்லது
மண்டி அவருடன் வழி நடவாதே"

சரி! யாக்கை நிலையாமை குறித்துப் புரிந்து கொண்டோம். அதற்கு நாம் இப்போது என்ன செய்ய வேண்டுமாம்? என்ன சொல்லுகிறார் திருமூலர். இதோ

"அவ்வியம் பேசி அறம் கெட நில்லன்மின்
வெவ்வியன் ஆகிப் பிறர் பொருள் வவ்வன்மின்
செவ்வியன் ஆகிச் சிறந்து உண்ணும் போது ஒரு
தவ்விக் கொடு உண்மின் தலைப்பட்ட போதே."

"வஞ்சகம் பேசாமல், பொய் சொல்லாமல், பிறர்க்குத் துன்பம் தராமல், தீய சொற்களைப் பேசாமல், அறநெறி மீறாமல், பேராசையால் பிறர் பொருள் விரும்பாமல் நல்ல பண்பாளராக ஆகுங்கள். நீங்கள் உண்ணும் போது யாரேனும் வந்து விட்டால் ஓர் அகப்பை உணவை அவர்க்குப் படைத்துவிட்டுப் பின்பு உண்ணுங்கள்."

திருமூலருக்கு என்ன? அவர் சொல்லிவிட்டார். அகப்பட்டது நானல்லவா? எப்படி முடியும். இப்படிக் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தால் மலையும் கரைந்து போகும். செல்வமும் இல்லாமல் போகும். ஆகவே சிக்கனம், கஞ்சத்தனம், அதுதான் இன்பம் தரும் என்று வாழ்ந்தார் நம் கதாநாயகர்.

இவர் போன்றவர்களுக்கென்றுதான் "இனியவை நாற்பது" இரண்டாவது பாடல் சில நீதிகளைச் சொல்லுகிறது. கேட்போமா?

"உடையான் வழக்கினி தொப்ப முடிந்தால்
மனை வாழ்க்கை முன் இனிது மாணாதா மாயின்
நிலையாமை நோக்கி நெடியார் துறத்தல்
தலையாகத் தான் இனிது நன்கு."

என்ன சொல்கிறது இந்தப் பாடல்? செல்வம் படைத்தவன் அதனைப் பிறருக்கும் கொடுத்து அந்த அறச் செயல்களின் காரணமாக இன்பமாக வாழ்தல் இனிது. கணவனும் மனைவியும் மனம் ஒப்பி வாழ்ந்தால் மனையறம் இனிது. உடல் நிலையாமையை உணர்ந்து பற்றுகளை நீக்கி வாழ்வாங்கு வாழ்தல் இனிது.
பார்ப்போம், இந்த அறவுரை எத்தனை பேர் செவிகளில் படுகிறது, மனங்களில் பதிகிறது என்று. நன்றி.

"இனியவை நாற்பது" (1)

2012-02-04T23:10:00.000-08:00

இனிமை தரும் நாற்பது

அறிமுக உரை:
தமிழ் இலக்கியங்களை அனைவரும் முழுமையாகப் படித்தல் என்பது இயலாது. காரணம் நமது கல்வி முறை. தனித் தமிழில் பட்டப் படிப்புகள் படித்தவர்கள்கூட எல்லா இலக்கியங்களையும் பாடத் திட்டத்தில் படித்திருக்க வாய்ப்பில்லை. ஆர்வம் காரணமாக அவரவர்க்குப் பிடித்தமான இலக்கியங்களைப் படித்து அதில் முழுமையான புலமை பெற்றவர்கள் பலர் உண்டு. அப்படிப்பட்ட ஆர்வத்தை முடிந்த வரை பலருக்கும் ஊட்டவேண்டுமென்கிற எண்ணத்தில் சில இலக்கியங்களின் உட்பொருளை இங்கே கதை வடிவில் கூறினால் என்ன என்ற எண்ணத்தின் வெளிப்பாடு இந்த கட்டுரைத் தொடர். படித்தபின் உங்கள் கருத்துக்களை எழுத்தில் வடித்துக் கொடுங்கள். நன்றி.

1. எது இனிது?

அவனது குழந்தைப் பருவத்தில் அவன் தந்தை காலமாகிவிட்டார். அவர் போன பின்பு குடும்பம் வறுமையில் தடுமாறியது. என்ன செய்வது? உறவினர்கள் எவரும் கைகொடுக்க முன்வரவில்லை. இருந்ததை விற்று ஓரளவு காலம் கடந்ததாயினும், உயர்நிலைப் பள்ளி கல்வி பயில உதவுவார் எவருமில்லை. சென்னையில் இராமகிருஷ்ணா மடத்தில் அண்ணா சுப்பிரமணிய ஐயர் என்பவர் இருக்கிறாராம். அவரிடம் சென்றால் உதவி செய்யக் கூடும் என்று யாரோ தெரிந்தவர்கள் சொன்னார்கள். இவனும் சென்னை சென்றான். மயிலாப்பூர் பகுதியில் இருந்த மடத்துக்குச் சென்று அங்கிருந்த மாணவர் இல்லத்தில் அண்ணாவைச் சந்தித்து வேண்டிக் கொண்டான். அவர்தான் என்ன செய்வார் பாவம். அவர் கட்டுப்பாட்டுக்குள் இருந்த விடுதி நிரம்பி வழிந்தது. புதிதாகச் சேர்த்துக் கொள்ள முடியாத நிலை. வேறு சிலரைப் போல என்றால் நான் என்ன செய்ய முடியும், போய் வேறு எங்காவது பார் என்று சொல்லி விடுவார்கள். அண்ணா இரக்கமும், மனிதாபிமானமும் உடையவர். இந்த கைங்கர்யத்துக்காகவே தன்னை அர்ப்பணித்துக் கொண்டவர்.

அவர் அவன் நிலைமைக்கு இரங்கி ஒரு வழி சொன்னார். மயிலாப்பூர் மாட வீதிகளில் நிறைய வக்கீல்கள் இருக்கிறார்கள். அவர்களில் அனைவருமே வசதியானவர்கள், அவர்களில் இரக்க குணம் படைத்த சிலர் இவனைப் போன்ற ஏழை மாணவர்களுக்கு உணவு கொடுப்பதை தர்மமாகக் கடைப்பிடித்து வந்தனர். ஒவ்வொரு கிழமை ஒருவர் வீடு என்கிற முறையில் ஏழை மாணவன் வாரம் முழுவதும் ஒவ்வொரு வீடாகச் சென்று சாப்பிட முடியும். மீண்டும் அடுத்த வாரம் அதே சுற்று முறையில் சாப்பாடு, தங்கிக் கொள்ள ஒரு நல்ல மனம் படைத்தவர் வீட்டு மாடியில் அமைந்திருந்த கீற்றுக் கொட்டகையில் இடவசதி செய்தி கொடுத்தார்கள். துணிமணி உடைகள் வசதி படைத்த வீட்டுப் பிள்ளைகள் போட்டு பழசான உடைகளை வாங்கி அணிந்து கொள்ள முடிந்தது.

இப்படி அண்ணாவின் தயவால் இவன் கல்வி உயர்நிலைப் பள்ளியில் முடிந்து, தொடர்ந்து விவேகானந்தா கல்லூரியில் படிக்கவும் அவர் தயவையும், வேறு சிலர் உதவிகளையும் வாங்க கையேந்தும் நிலை இருந்தது. இது பிச்சைதான் என்ன செய்வது? இது தவறாகுமா? இல்லை "பிச்சை புகினும் கற்கை நன்றே" என்பது தமிழின் ஆணை. இப்படிச் செய்தல் இனியதாம். ஆம்! ஒரு தமிழிலக்கியமும் சொல்லுகிறது. "பிச்சை புக்காயினும் கற்றல் மிக இனிதே" என்று.

இப்படி பிறர் உதவியோடு கற்ற பின் அந்தக் கல்வி தனக்கு மட்டும் என்ற சுயநலம் சரியாகுமா? ஆனால் தன்னைக் காப்பாற்றிக் கொள்ளவும், வாழ்க்கையில் முன்னேறவும் தானே இந்தக் கல்வியைப் பயின்றான். ஆனால் அப்படிப் பயின்ற கல்வி அவனுக்குச் சொன்ன போதனை என்ன தெரியுமா? போ! போய் கற்றோர் மிகுந்த சபையில் கல்வி அறிவு மிக்கோர் பலர் உண்டு. அவர்களுக்கு அவையில் பல உதவிகள் தேவைப்படலாம். அத்தகைய உதவிகளைச் செய்ய நீ பயின்ற கல்வியும் பயன்படலாம். போய் அங்குள்ள பெரியோர்களுக்கு உதவியாக இரு என்கிறத் அதே இலக்கியம். "நற்சபையில் கைக் கொடுத்தல் சாலவும் முன் இனிதே" என்கிறது அது.

இப்படி வாழ்வில் பிறர் உதவியோடு படித்து, கற்றோர் அவையில் நல்ல பெயர் எடுத்து வாழ்வில் உயர்ந்து சம்பாதித்து கெளரவமான பதவியும் கிடைத்த பின் முத்து என ஒளிறும் பல் படைத்த பெண்களின் கடைக்கண் பார்வை அவன் மீது படும். அது தவறல்ல. அத்தகைய நற்குணம் கொண்ட பெண்களின் காதலை ஏற்றுக் கொள்வதோடு, சான்றோர்களோடு பழகி, அவர்கள் காட்டும் நல்வழியில் பயணிப்பானானால் அவன் பிறவி எடுத்த பயன் அடைந்தவனாவான். இப்படிச் சொல்கிறது அந்த இலக்கியம். அது எந்த இலக்கியம்?

வாழ்க்கைக்கு இனியவைகளாக நாற்பதைச் சொல்லும் "இனியவை நாற்பது" என்ற இலக்கியம்தான் அது. தமிழில் பதினெண் கீழ் கணக்கு எனும் வகையைச் சேர்ந்தது இந்த நூல். இனியவைகளான நாற்பதைக் குறித்து இந்நூல் சொல்கிறது. அதில் முதல் இனியதை இன்று பார்த்தோம். இனி தொடர்ந்து அடுத்தடுத்த செய்திகளையும் பார்க்கலாம்.

இந்த நூலுக்கு "கடவுள் வாழ்த்து" வேண்டாமா? இருக்கிறது. மிக எளிமையாக முத்தொழிலுக்கும் உரிமையுள்ள அந்த மூவரையும் குறிக்கிறது இந்தப் பாடல். இறைவனை மூவராக வழிபடும் அந்தப் பாட்டில் முக்கண்ணன் சிவனை வழிபடுவது இனிமை; துளசி மாலையணிந்த மாயவனைத் தொழுதல் இனிமை; படைப்புத் தொழில் செய்யும் நான்முகனைப் பணிதலும் இனிமை என்கிறது அந்தப் பாடல்.

"கண் மூன்றுடையான் தாள் சேர்தல் கடிதினிதே
தொல் மாண் துழாய் மாலையானைத் தொழல் இனிதே
முந்துறப் பேணி முக நான்குடையானைச்
சென்றமர்ந்து ஏத்தல் இனிது."

(குறிப்பு: பதினெண் கீழ் கணக்கு நூல்களாவன:-- 1. நாலடியார் 2. நான்மணிக்கடிகை 3. இன்னா நாற்பது 4. இனியவை நாற்பது 5. கார் நாற்பது 6. களவழி நாற்பது 7. ஐந்திணை ஐம்பது 8. திணைமொழி ஐம்பது 9. ஐந்திணை எழுபது 10. திணை மாலை நூற்றைம்பது 11. திருக்குறள் 12. திரிகடுகம் 13. ஆசாரக்கோவை 14. பழமொழி 15. சிறுபஞ்ச மூலம் 16. இன்னிலை 17. முதுமொழிக் காஞ்சி 18. ஏலாதி ஆகியவைகளாகும்.) இதற்கு ஒரு பாடல் உண்டு.

"நாலடி, நான்மணி, நானாற்ப தைந்திணைமுப்
பால்* கடுகங் கோவை பழமொழி மாமூலம்
இன்னிலை சொற் காஞ்சியோ டேலாதி யென்பவே
கைந்நிலைய வாங்கீழ்கணக்கு"

(இதில் முதலடியில் வரும் முப்பால் என்பதுதான் திருக்குறளைக் குறிக்கிறது)

கவி குஞ்சர பாரதி

2012-01-30T22:00:00.000-08:00

கவி குஞ்சர பாரதி (1810 - 1896)

கர்நாடக சங்கீத உலகில் இந்தப் பெயர் அறிமுகமான பெயர். இவர் பாடல்கள் இசைக் கச்சேரிகளில் பாடப்பட்டு வருபவை. பாரம்பரியமான இசைக் குடும்பத்தில் பிறந்தவர் இந்த கவி குஞ்சர பாரதியார்.

இவருடைய முன்னோர்கள் நெல்லை மாவட்டத்தைச் சேர்ந்தவர்கள். அங்கிருந்து குடிபெயர்ந்து இராமநாதபுரம் மாவட்டத்திலுள்ள பெருங்கரை எனும் ஊருக்குக் குடியேறினார்கள். 17ஆம் நூற்றாண்டில் இராமநாதபுரத்தை ஆண்ட ரகுநாத சேதுபதி மஹாராஜா இவருடைய முன்னோர்களுக்கு இந்த கிராமத்தை கொடையாக அளித்திருக்கிறார்கள். கவி குஞ்சர பாரதியின் தந்தை வழித் தாத்தாவின் பெயர் கோட்டீஸ்வர பாரதி. தந்தையார் பெயர் சுப்பிரமணிய பாரதி. தாத்தாவின் பெயரே இவருக்கும் கொடுக்கப்பட்டதால் இவரை பெயர் மாற்றி அழைத்தனர். இந்தக் குடும்பத்தில் அனைவருமே இசையில் வல்லவர்கள். கவி குஞ்சர பாரதியின் தாய்வழி பாட்டனார் பெயர் நந்தனூர் நாகபாரதி. இவருடைய தந்தை பாட்டனார் அனைவருமே தமிழ், சமஸ்கிருத மொழிகளில் வல்லுனர்கள்.

இவருடையெ பெற்றோர்கள் குழந்தைக்காக தவமிருந்து பெருங்கரைக்கு அருகிலுள்ள கொடுமாலூர் எனுமிடத்தில் உள்ள முருகனை வழிபட்டு இந்தக் குழந்தை பிறந்ததனால், இவன் முருகனின் கொடை என்று கருதினார்கள். இவரது இளம் வயதிலேயே தமிழையும் சம்ஸ்கிருதத்தையும் முறையாகப் படித்தார். இவருக்கு மொழியில் புலமையும், கவி இயற்றும் திறமையும் இயற்கையிலேயே அமைந்திருந்தது. இசையிலும் இவர் நன்கு தேர்ச்சி பெற்றார். இவர் இப்படி பல்துறை வித்தகராகப் பரிமணிக்கத் தொடங்கியதுமே அப்போது பிரபலமாக இருந்த மதுரகவி பாரதியார் என்பவருடன் அறிமுகமானார். இவ்விருவரின் நட்புறவின் பயனாக கவிகுஞ்சர பாரதி தனது 12ஆவது வயதிலேயே கவிதைகளை இயற்றத் தலைப்பட்டார். தமிழில் கீர்த்தனங்களும், பிரபந்தங்களும் பாடத் தொடங்கினார். இவர் பாடல்களின் கருவாக விளங்கியவர் முருகப் பெருமான். மீனாட்சியம்மையும் இவர் பாடல்களில் இடம்பெற்றிருந்தார்.

இவருக்கு 18 வயதாக இருந்தபோது உடல்நலம் பாதிக்கப்பட்டு மிகவும் அபாயகரமான நிலையில் இருந்த போது, இவரது கனவில் அந்த ஊரின் கிராம தேவதை தோன்றி தன்னைப் பற்றி பாடுமாறு கேட்டுக் கொண்டது. மறுநாள் அவரது உடல் நிலை தேறத் தொடங்கியது. அதனைத் தொடர்ந்து தேவதை கேட்டுக் கொண்டபடி அவர் அந்த கிராம அம்பாள் மீது பிரபந்தங்களைப் பாடத் தொடங்கினார். 1840இல் இவர் இயற்றிய "அழகர் குறவஞ்சி" மிகப் பிரபலமடைந்தது. இந்த குறவஞ்சி இலக்கியம் முதன்முதல் சிவகங்கை ஜமீன்தார் அவையில் அரங்கேற்றப்பட்டது, பின்னர் இது நாடு முழுவதும் பரவி இவருக்கு நல்ல பெயரை வாங்கித் தந்தது.

அப்போதைய சிவகங்கை மன்னர் கெளரிவல்லபர் தன்னுடைய அவையில் புலவர்கள், பண்டிதர்கள் நிரம்பிய சபையில் வந்து தனது பாடல்களைப் பாடும்படி கேட்டுக் கொள்ள இவரும் சென்று பாடினார். அங்கு இவரது திறமையைப் பாராட்டி இவருக்கு "கவி குஞ்சரம்" எனும் விருதினை வழங்கி இவரை சிவகங்கை ஆஸ்தான வித்வானாக நியமித்தார்கள். அது முதல் கவி குஞ்சர பாரதியார் சிவகங்கை சமஸ்தானத்துப் புலவராக கெளரிவல்லபருக்குப் பிறகு வந்த சத்ரபதி போதகுரு என்பவரின் காலத்திலும் தொடர்ந்து இருந்தார். "வேங்கைக் கும்மி" என்ற பெயரில் ஒரு கும்மிப் பாட்டையும் இவர் இயற்றினார். சிவகங்கை மன்னர் ஒரு முறை 16 அடி நீளமுள்ள ஒரு வேங்கையை வேட்டையாடிய திறமையைப் பாராட்டி இந்த இலக்கியம் பிறந்ததாம். இந்த கும்மிப் பாட்டைப் பாராட்டி மன்னர் இவருக்கு கொட்டாங்கச்சியேந்தல் எனும் கிராமத்தைத் தானமாகக் கொடுத்தார். அதுமட்டுமல்லாமல் இவரை ஒரு பல்லக்கில் உட்காரவைத்து பரிசுப் பொருட்களுடன் அந்த கிராமம் வரை அரச குடும்பத்தார் பின்சென்று மரியாதை செய்தனர்.

இவரது புகழைக் கேள்விப்பட்டு இராமநாதபுரம் சேதுமதி மகாராஜா இவரைத் தங்கள் ஊருக்கு அழைத்து அந்த சமஸ்தானத்து ஆஸ்தான வித்வானாகவும் அங்கீகரித்தார். இராமநாதபுரம் சேதுபதியின் வேண்டுகோளை ஏற்று இவர் "ஸ்கந்தபுராண கீர்த்தனை"களை சுப்பிரமணியசுவாமி மீதி இயற்றிப் பாடினார். அப்போது இவருக்கு 55 வயது ஆகியிருந்தது. அதன் பிறகு இவர் அமைதியாகத் தன் கிராமத்தில் வாழ்ந்து வந்தார்.

ஒருவர் பிரபலமடைந்துவிட்டாலே அவரைப் பற்றிய பல செய்திகள் வெளிவருவது உண்டு. அதைப் போல இவர் ஒரு முறை வெண்பா ஒன்றைப் பாடி மழையை வரவழைத்தார் என்பதும் ஒரு செய்தி. இவர் தனது 86ஆம் வயதில் சுற்றத்தார் சூழ்ந்திருக்க இப்பூவுடலை நீங்கினார்.

இவரது படைப்புகளாக விளங்குபவைகள், அழகர் குறவஞ்சி. இது திருமலிரும்சோலைமலை அழகர்மேல் பாடப்பட்டது. அடைக்கலமாலை, கயற்கண்ணி மாலை இவை மதுரை மீனாட்சியம்மையின் மீது பாடப்பட்டவை. திருவேங்கட மாலை திருப்பதி ஏழுமலையான் மீதான பாடல். "பேரின்ப கீர்த்தனைகள்" என்பது இவரது படைப்புகளில் சிறப்பானதொன்று. இவரது திறமைக்குப் பல பாடல்களை எடுத்துக்காட்டாகக் காட்டமுடியும்.

இவருடைய பாடல்களில் "கவி குஞ்சரம்" எனும் சொல்லை முத்திரையாகப் பயன்படுத்தியிருக்கிறார்.

அலுவலகங்கள் முதலான இடங்களில் ஆயுத பூஜை

2012-01-27T23:52:00.001-08:00

அலுவலகங்கள் முதலான இடங்களில் ஆயுத பூஜை

நவராத்திரியின் ஒன்பதாம் நாள் சரஸ்வதி பூஜை, ஆயுத பூஜை கொண்டாடுவது என்பது காலங்காலமாக தொழில் நடக்குமிடங்கள், அலுவலகங்கள் முதலான இடங்களில் நடைபெற்று வந்ததுண்டு. சமீப காலமாக இதுபோன்ற பூஜைகள் "செகூலரிசம்" எனும் பெயரில் அரசாங்க அலுவலகங்களில் ஆயுத பூஜை கொண்டாடக் கூடாது என்ற குரல் ஒலிக்கத் தொடங்கியது. ஆண்டு முழுவதும் தொழிலாளிகள் உபயோகப்படுத்தி வரும் இயந்திரங்கள், பயன்படுத்தும் கருவிகள், அலுவலக இயந்திரங்கள் இவற்றை அன்றொரு நாள் சுத்தப்படுத்தி எங்களுக்கு உணவு படைக்கும் கருவிகளே உங்களை வணங்குகிறோம் என்று சொல்லி ஆயுத பூஜையன்று வணங்குவதில் என்ன தவறு? இதைப் பிரச்சினையாக்குபவர்களுக்கு இதனால் என்ன ஆதாயம். இவற்றையெல்லாம் நம்பாதவர்கள் நம்பாமலே இருக்கட்டும். அரசாங்க அலுவலகங்களில் இதுபோன்ற பூஜைகள் நடத்தக்கூடாது என்று சிலர் நீதிமன்றம் போனார்கள். அங்கு என்ன தீர்ப்பு கிடைத்தது என்பதை தமிழகத்தின் பத்திரிகைகளில் பலரும் வெளியிடவில்லை. ஆனால் தீர்ப்பு வந்துவிட்டது என்பது "விஜயபாரதம்" வார இதழில் எழுதியுள்ள தலையங்கம் (3-2-2012) மூலம் தெரிய வருகிறது. அந்தத் தலையங்கத்தைப் பார்ப்போம்.

அரசு அலுவலகங்களில் ஆயுத பூஜை
பரபரப்பான நீதிமன்ற தீர்ப்பு.

"அரசு அலுவலகங்களில் ஆயுத பூஜை, சரஸ்வதி பூஜை கொண்டாடுவது என்பது, அரசின் மதச்சார்பின்மை கொள்கைக்கு எதிரானது என கருத முடியாது என்று சென்னை உயர்நீதிமன்றம் கடந்த வாரம் தீர்ப்பளித்துள்ளது.

எஸ்.பி.முத்துராமன் என்பவர் தாக்கல் செய்துள்ள பொதுநல வழக்கில் மேற்படி தீர்ப்பை நீதிபதிகள் ஆர்.சுதாகர், அருணா ஜெகதீசன் ஆகியோர் அளித்தனர். இந்த இரு நீதி அரசர்களும் பாராட்டுக்கு உரியவர்கள்.

ஆயுத பூஜையை சமுதாயத்தின் அனைத்துத் தரப்பு மக்களும் கொண்டாடுகின்றனர். தங்களது வாழ்க்கைக்கு ஆதாரமாகக் கருதக்கூடிய கருவிகளை வணங்குவதுதான் ஆயுதபூஜையாகும். எனவே அரசு அலுவலகங்களில் அரசு ஊழியர்கலும் ஆயுத பூஜை கொண்டாடுவதை தவறு எனக் கருத முடியாது என நீதிபதிகள் தெரிவித்தனர்.

மதச்சார்பின்மை என்பதே நமது பண்பாடு, கலாச்சாரத்திற்கு விரோதமானது என கருதுபவர்களுக்கு இந்த தீர்ப்பு ஒரு சவுக்கடியாகும்.

ஒரு விழாத் துவக்கத்தில் விளக்கு ஏற்றுவதும், இறைவணக்கம் பாடுவதும் இந்த நாட்டின் பண்பாடு, கலாச்சாரத்தை ஒட்டியதாகும்.

சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு யுனைடெட் இந்தியா இன்சூரன்ஸ் கம்பெனியார் தீபாவளி வாழ்த்து அட்டைகளை அனுப்பும்போது அதில் காயத்ரி மந்திரத்தை அச்சிட்டிருந்தனர். அதை எதிர்த்து தி.க. தலைவர் வீரமணி வழக்கு தொடர்ந்தார். சென்னை நீதிபதி தனது தீர்ப்பில் (1991 அக்டோபர் 15) காயத்ரி மந்திரம் எந்த ஒரு சமூகம், வகுப்பு, இனம் ஆகியோர்களுக்குச் சொந்தமானது இல்லை. ஆண்டவனிடம் ஆசிர்வாதம் கேட்பது தவறல்ல என சொல்லி வழக்கினைத் தள்ளுபடி செய்தார்.

'இந்துத்துவம்' என்பதுகூட மத ரீதியானது என்பது இல்லை. பண்பாட்டோடு தொடர்புடையது என உச்சநீதிமன்றம் ஏற்கனவே தீர்ப்பளித்துள்ளது."

நன்றி: "விஜயபாரதம்"

இது சரியல்ல

விழாக்களின் போது குத்து விளக்கு ஏற்றும் சிறப்பு அழைப்பாளர்கள் மெழுகுவத்தியை உபயோகிப்பதைத் தவிர்த்து, சிறு அகல் விளக்கின் மூலம் குத்து விளக்கு ஏற்றுவது நல்லது. மேலும், விளக்கு ஏற்றும் போது கைதட்டுகிறார்கள். இது சரியான செயல் அல்ல. - ஆலயம் எஸ்.ராஜா

நன்றி: "விஜயபாரதம்"

வியக்க வைக்கும் விந்தை!

2012-01-26T05:29:00.001-08:00

வியக்க வைக்கும் விந்தை!

(உருது “கஜல்கள்” மொழியாக்கக் கவிதைகள்)

என்.வி.சுப்பராமன்

சென்னை

துள்ளித் திரியும் புள்ளிமானை

கட்டிப் போடக் கதவும் கூறையும்

வைத்து எழுப்பும் மாளிகை ஒன்று

வியக்க வைக்கும் விந்தையன்றோ! (1)

தென்றல் காற்றில் வீசும் வாசம்

மன்றில் மலர்ந்த வலிமை வேகம்

வண்ணக் கூண்டில் வாழும் இனிமை

பண்ணிய புண்ணிய விளைவின் பெருமை! (2)

இலக்கினை அடையும் அந்நேரத்தில்

இறப்பினை ஒத்தது ஓய்வு வேண்டுதல்!

பயணம் தொடரும் வழிநடைப் பயணியர்

பறந்து செல்வர்! விரைந்து முயல்வர்! (3)

உனது நினைவை உயர்வாய்த் தழுவி

தனதுகண் நீரைக் காலம் சொறியும்!

உலகின் எடையில் உறைந்து விழுந்தவர்

உணர்ந்து கொள்வர்! உயர்ந்து செல்வர்! (4)

ஊனைச் சுருக்கி உயிரைத் தந்தவர்

வானினும் உயர்ந்த அன்னவர் தாள்களில்

நிலவெனக் குளிர்ந்த நிழலைத் தந்திடும்

அரச மரத்தின் நிழலைஅற் பணிப்போம்! (5)

மின்மினிப் பூச்சி நிலவாகுமென

எண்ணிப் பார்ப்பது இயலாதொன்றே!

சிறுதீப் பொறியும் பெருந் தீயாக

விரைவாய் மாற வேண்டியே நிற்போம்! (6)

முதிர்ந்த முகந்தனில் புதிதாய் மலர்ந்த

விரிந்த சுருக்கமும் அழகாய்த் தெரியும்!

சிறந்த திரையில் அமுதக் கைப்பட

நிறைந்த ஓவியம் நிறைவாய் அமையும்! (7)

சிலுவைதனிலும், திரிசூலத்திலும்

பெருமையாய் நிற்கும் பெரியோர் தலைகள்!

சரியும் கோட்டையில், சாயும் வீட்டிலும்

சிறந்து நிற்க அருள்வாய் இறைவா! (8)

இதயம் அங்கே மூடும் நேரம்

இதோ திறப்பது அழகிய வாயில்!

உலகம் உன்னை மறந்திடும் நேரம்

திரும்பிடு உந்தன் திருமுகம் காட்டி! (9)

P.S. இந்தப் பதிவில் கொடுக்கப்பட்டிருக்கும் புகைப்படங்களைக் கூர்ந்து கவனியுங்கள். இவை திரு என்.வி.சுப்பராமன் அவர்களுடைய கவிதைகளுக்காக ஒரு ஆர்வலரால் எடுக்கப்பட்டவை. கவிஞருடைய பெயரும் அதில் இருக்கிறது.

வைணவமும் வாழ்வியலும்

2012-01-26T05:08:00.001-08:00

வைணவமும் வாழ்வியலும்
(கடந்த 23, 24-1-2012 ஆகிய தேதிகளில் தஞ்சை தமிழ்ப் பல்கலைக் கழகத்தில் நடந்த கருத்தரங்கில் படிப்பதற்காக எழுதப்பட்ட கட்டுரை)

இந்து மதம் என்பது அநாதியான வாழ்க்கை முறையென்றாலும், காலத்தால் இந்து மத வழிமுறைகளில் பற்பல பிரிவுகள் தோன்றத்தான் செய்தன. ஆதி சங்கரர் ஷண்மத ஸ்தாபனம் செய்வித்து அவரவர் விரும்பியபடி, அவரவர் வழிபடும் கடவுளை வணங்க வழிவகுத்துச் சென்றிருக்கிறார். சிவனை வழிபடுவோர் சைவமென்றும், பரம்பொருளான விஷ்ணுவை வழிபடுவோர் வைணவம் என்றும், முழுமுதற் கடவுளான கணபதியை வணங்குவோர் காணாபத்தியம் என்றும், அறுமுகக் கடவுளை வணங்குவோர் கெளமாரம் என்றும், சக்தியை வழிபடுவோர் சாக்தம் என்றும் தத்தமக்கு ஏற்ற வழிகளைக் கடைப்பிடிக்கத் தொடங்கினர். இதில் எதுவும் எவராலும் தொடங்கப்பட்டு பெயரிடப்பட்டது இல்லை என்றாலும், அவரவர் கொள்கைகளுக்கேற்ப இந்தப் பிரிவுகள் காலத்தால் ஒப்புக்கொள்ளப்பட்டு மக்களால் பின்பற்றப்பட்டு வந்திருக்கிறது.

ஸ்ரீபெரும்புதூர் எனும் திருத்தலம். காஞ்சி மாநகருக்கு அருகில் அமைந்த ஊர். அங்கே ஒரு பெருமைமிக்கக் குடும்பத்தில் பிறந்தவர் ஸ்ரீ ராமானுஜர். ஆதி சங்கரர் உபதேசித்தருளிய "அத்வைதம்" எனும் தத்துவம் பரம்பொருள் ஒன்றே, அதுதான் பரமாத்மா மற்ற உயிர்களெல்லாம் ஜீவாத்மாக்கள் என்றும், அவைகள் எல்லாம் பரம்பொருளின் துகள்கள் என்றும் சொல்வது அத்வைத சித்தாந்தம்.

ஸ்ரீ ராமானுஜர் கொண்ட கருத்து "த்வைதம்" என்பதாகும். அதில் பரம்பொருள் ஒன்று. அதனை அடைய வேண்டி மற்ற எல்லா உயிர்களும் அந்தப் பரம்பொருளின்பால் சரணாகதி அடைந்து ஜீவாத்மாக்கள் அந்தப் பரம்பொருளை அடைய முயற்சிக்க வேண்டுமென்பது ஸ்ரீ ராமானுஜரின் கருத்து.

ராமானுஜர் பரப்பிய இந்த த்வைதக் கொள்கையை ஏற்றுக் கொள்ளாத சோழ மன்னன் அவரை சோழ நாட்டைவிட்டு ஓடிவிடும்படி செய்தான். ஆனாலும் அவர் வழிநெடுக தனது த்வைதக் கொள்கையைப் பரப்பிக் கொண்டு கர்நாடகத்திலிருந்த மைசூருக்கு அருகில் சென்று குடியமர்ந்து தனது கொள்கையை பரப்பினார். அதுவே வைணவம், எனும் விஷ்ணுவை வழிபடும் சித்தாந்தமாகக் கருதப் படுகிறது.

இந்த வைணவத்துக்கு வியாக்கியானம் எனும் பெயரில் பல மகான்கள் பல தத்துவங்களைத் தந்திருந்தாலும் இவற்றுக் கெல்லாம் உச்சமாக ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் அருளித்தந்த பகவத் கீதையே உலகத்தாரின் போற்றுதலுக்கு ஏற்றதாக இருக்கிறது. இந்த பகவத் கீதையில் கிருஷ்ண பகவான் அர்ஜுனனுக்கு யுத்த களத்தில் போதித்ததாகக் கருதப்படும் கருத்துக்கள் மட்டுமே மனிதனுக்கு வாழ்வியலைக் கற்றுத்தரும் முதல் பாடமாக அமைந்திருப்பதை காணமுடியும்.

யுத்த களத்தில் தனக்கு எதிரில் தனது உறவினர்கள், ஆச்சாரியார்கள் அனைவரும் எதிர்த்து நின்றிருக்கும் தருணத்தில் கையிலிருந்த காண்டீபம் எனும் வில் நழுவ, அர்ஜுனன் சோர்ந்து தேர்த்தட்டில் சரிந்து போகிறான். அவனை எழுப்பி கண்ணன் தரும் உபதேசமே பகவத் கீதை எனப்படும் வாழ்வியல் பாடமாகும்.

உறவு என்பது என்ன? உண்மையையும் தர்மத்தையும் நிலைநாட்ட வேண்டிய க்ஷத்திரிய தர்மத்தைக் கடைப்பிடிக்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருக்கும் அர்ஜுனன், இதுபோன்ற சந்தர்ப்பத்தில் தான் எதிர்க்க வேண்டியது தன் பாட்டனாரை, தன் உறவினர்களை, தனக்குப் பாடமும் வில்வித்தையும் போதித்த ஆச்சார்யார்களை என்று நினைத்து சோர்வு அடையக் கூடாது. பரம்பொருளான ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் இந்த உலகில் அதர்மத்தை அழித்து தர்மத்தை நிலைநாட்ட வந்து பிறந்தவன் என்பதால், தர்மத்தை நிலைநாட்டும் கடமையில் எதிர்ப்படுவோர் யாராக இருந்தாலும் அவர்களைப் பொருட்படுத்தாமல் செயல்பட வேண்டும் என்பதை கிருஷ்ணன் நிலைநாட்டுகிறார்.

உலக சமய இலக்கியங்களில் முதன்மையானதாகக் கருதப்படுவது பகவத் கீதை எனலாம். வாழ்வின் சிக்கல்கள், பிரச்சனைகள் பற்றியெல்லாம் அர்ஜுனன் வினவிட அதற்கெல்லாம் விளக்கம் அளித்து அவனைத் தெளிவு பெறச் செய்கிறான் கண்ணன். வாழ்வியல் என்பதே கிருஷ்ணன் காட்டும் பாதைதான். லோகாயத வாழ்க்கையில் நாம் தினந்தினம் நல்லவைகளையும், தீயவைகளையும் கேட்டும் பார்த்தும் சந்தித்தும் வளர்கிறோம். அத்தகைய சந்தர்ப்பங்களில் வாழ்வில் நாம் கடைப்பிடிக்க வேண்டிய தர்மங்கள் எவை எவை எனும் அறிவை நாம் பெற்றிருத்தல் மிகவும் அவசியம்.

சில நேரங்களில் சந்தர்ப்ப வசத்தால் நேர்மைக்கு மாறான செயல்களை நாம் செய்ய வேண்டிய சூழல் உருவாகலாம். அப்படிச் செய்தால் என்ன? அதனால் நமக்கு என்ன நேர்ந்துவிடப் போகிறது. நாம் செய்யும் தவறைப் பிறர் கண்டுகொள்ளாத நேரத்தில் நாம் செய்யும் தவறுக்கு யார் சாட்சி சொல்ல முடியும்? என்றெல்லாம் நாம் நினைக்கிறோம். ஆனால் மனித ஆன்மா என்பது இறைவனின் ஓர் அங்கமே. அது நாம் செய்யும் எந்த நல்ல செயலையும், தீய செயலையும் கவனித்துக் கொண்டுதான் இருக்கிறது. ஆன்மாவை மீறி மனம் செயல்படும்போது ஆன்மா அந்த தவறை மன்னிக்காது என்பதுதான் கீதை தரும் உண்மை.

பரமாத்மா என்பவர் அனைத்து ஜீவராசிகளையும் தன்னுள் உள்ளடக்கி ஆள்பவராகவும், ஜீவன்கள் எனப்படுபவை அந்த பரமாத்மாவினால் ஆளப்படுபவர்களாகவும் உணர்ந்திருக்கிறோம். அப்படியானால் அந்த பரமாத்மா சொன்ன வழிமுறைகளிலிருந்து மாறுபடும் எந்த வாழ்வியல் செயலும் நமக்குச் சரியான தண்டனையைக் கொடுத்தே தீரும் என்பதில் எந்தவித ஐயப்பாடும் தேவையில்லை. உலகில் நடந்த பல கொடுமைகளையும், அந்தக் கொடுமைகளைச் செய்த மனிதர்களையும் நாம் அறிவோம். அத்தகைய கொடுமைக்காரர்களுக்கு மனிதன் தண்டனை கொடுக்க முடியாமல் போகலாம். ஆனால் அவன் மன்னிக்கப் படவில்லை. யாரால்? பரம்பொருளால் என்று சொன்னால், அது உனக்கு எப்படித் தெரியும் என்பீர்கள். சரி இவ்வுலகில் அந்தப் பரம்பொருளின் அம்சங்களாக உருப்பெற்றிருக்கும் ஜீவன்கள் எவையும் அந்தக் கொடுமைகளை அங்கீகரிக்கவில்லை என்பதே பரம்பொருள் அந்த கொடுமைக்காரர்களுக்குக் கொடுத்த தண்டனைதான்.

தவறு செய்தவன் எவனும் நாட்பட்டு சுகம் அடைந்ததில்லை. அந்தத் தவறுக்கு ஏற்ற தண்டனை அவனுக்குக் கிடைத்தே தீரும் என்னும் உண்மையை சமயம் நமக்கு வழிகாட்டுமானால், அந்த வழிமுறையிலிருந்து விடுபட்டு தவறிழைக்க எந்த ஜீவனும் துணியமாட்டான்.

வைணவ சம்பிரதாயங்களும் சரி, அதன் சாரங்களைத் தன்னுள் அடக்கிய பகவத் கீதையாகட்டும் எந்த ஒரு மனிதனும் சாதாரண உலக வாழ்க்கையில் தவறு செய்யாமல் வாழ்வதற்காக நாட்டை நீங்கி காட்டுக்குச் சென்று தவம் இரு என்று சொல்லவே இல்லை. மாறாக இந்த சமயக் கருத்துக்கள் கூறும் நல்வழி என்ன தெரியுமா? அவரவர்க்கு இட்ட தொழிலை அவரவர் செய்து கொண்டிருப்பதே தர்மம் என்கிறது வைணவம்.

செய்ய முடியாத அல்லது நடைமுறை சாத்தியமில்லாத எதையும் வைணவம் உபதேசிக்கவில்லை. கடவுள் தத்துவத்திலும் அப்படியொரு கருத்து இருக்க வில்லை. ஆன்மா வேறு, இந்த பெளதீக உடல் வேறு என்பதை அறிஞர்கள் உணர்ந்திருக்கிறார்கள். ஆன்மாவுக்கு சம்பந்தமில்லாத இந்த உடல் செய்யும் தவறும் அந்த ஆன்மாவைத்தான் சென்றடைகிறது என்கிறது சமயம்.

மனிதனாகப் பிறந்து விட்ட எந்த ஜீவனும் இந்த உடலெடுத்த பூமியில் தத்தமக்கு இட்ட பணிகளைச் செய்வது மட்டுமல்ல அதில் சிறந்து விளங்க வேண்டுமென்று எண்ணுவதும் இயல்பே. அப்படி இல்லாமல் மற்றவர்களைப் போல முன்னேற முடியாமல் தவறுகளையும், தர்மத்துக்கு எதிரான காரியங்களையும் ஒருவன் செய்வானேயானால் அவன் அந்தத் தவற்றுக்கான தண்டனையை இப்பிறவியிலேயே அடையும்படியான வழிமுறைகளை இறைவன் உண்டாக்கித் தந்திருக்கிறான்.

அப்படியொருக்கால் அவனுக்கு ஒரு பிறவியில் தண்டனை கொடுக்க முடியாமல் போய்விட்டாலும், அவன் இறுதி காலம் வரை தவறுகளையே செய்து கொண்டிருந்துவிட்டு மாய்ந்து போனாலும், அந்த ஜீவனுக்குக் கிடைக்கும் அடுத்த பிறவி அவன் செய்த பிழைகளுக்கெல்லாம் தண்டனையாகத்தான் இருக்கப் போகிறது. இந்த உண்மையை மட்டும் நமது சமயம், குறிப்பாக வைணவமும் பகவத் கீதையும் சொல்வதை மக்கள் புரிந்து கொண்டு விட்டார்களானால் எவனும் நேர்மை தவறி நடக்க வாய்ப்பில்லை.

உலகில் ஜீவராசிகள் அனந்த கோடி உண்டு. புல் பூண்டு, புழு பூச்சிகள், பறவைகள், மிருகங்கள், மனிதர்கள் என்று இந்த ஜீவன்கள் பலவாறாகப் பிரிந்து கிடந்தாலும் பகுத்தறிவு படைத்த மனிதன் தங்கள் மனித ஜாதிக்கென்று சில வரைமுறைகளை, கட்டுப்பாடுகளை விதித்து வாழும் முறையைக் கடைப்பிடிக்கிறான்.

மிருகங்களும், பறவைகளும் தங்களுடைய இனப்பெருக்கத்துக்காக கூடுகின்றன. அதில் எந்த சட்ட நியதிகளோ, உறவின் முறைகளோ அவைகளுக்குக் கிடையாது. ஒரே மிருகம் பல அதே இனத்து மிருகங்கலுடன் கூடி இன விருத்தி செய்து கொள்கிறது. அதில் அவைகளுக்கு எந்த தர்ம விரோதமும் கிடையாது. இறைவன் விதிக்கவும் இல்லை. ஆனால் ஜீவன்களுக்குள் இருக்கும் உறவு, வாழ்வு, இவற்றை உத்தேசித்து மனிதன் தனக்குத் தானே விதித்துக் கொண்டு சில கட்டுப்பாடுகள் தெய்வீகத் தன்மை வாய்ந்ததாகத்தான் நமது சமயங்கள் போதிக்கின்றன.

சில குறிப்பிட்ட உறவுகளில் ஒரு ஆண் பெண் திருமண உறவு வைத்துக் கொள்வதில்லை. இறைவன் படைக்கும்போது அப்படிப்பட்ட சட்டம் எதையும் உருவாக்கி அனுப்பவில்லை என்றாலும், நாகரிக வாழ்க்கைக்காக மனிதன் தனக்குத் தானே இயற்றிக் கொண்ட சட்டம் அது. ஆனால் அதையும் மீறலாம் என்று தங்களைப் புரட்சியாளர்கள் என்று சொல்லிக் கொள்வோர் மாற்ற முயலாலம். அப்படிச் செய்யவும் செய்யலாம். ஆனால் அதனால் எந்த பிரளயமும் ஏற்பட்டுவிடுவதில்லை. இறைவன் தண்டிப்பதும் இல்லை. ஆனால் சமயம் அதை ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை. சமயம் ஏற்றுக் கொள்ளாததை உலகம் ஏற்றுக் கொள்வதும் இல்லை.

எடுத்துக் காட்டாக சில உறவுகளில் திருமணம் செய்து கொள்ளும் வழக்கம் பெரும்பாலும் இல்லை. குறிப்பாக தந்தையின் அண்ணன் அல்லது தம்பி மகள் ஒருவனுக்குத் தங்கை முறையாகிறது. அதே நிலை தாய் வழியில் கிடையாது. தாயின் அண்ணன் அல்லது தம்பி மகளை ஒருவன் திருமணம் செய்து கொள்கிறான். இந்த சமுதாயக் கொள்கையை இறைவன் நியமிக்கவில்லை. ஆனால் சமயம் நமக்கு அறிவுறுத்திச் சொல்கிறது. சிலவற்றைத் தவறுகள் என்று.

அறிவியல் வளர்ச்சியின் பயனாக மனிதன் நிலவை எட்டிப் பிடித்து விட்டான். ஆனால் ஜீவன்கள் சம்பந்தப்பட்ட ஆன்மீக வாழ்க்கையை உயர்த்திக் கொள்ள அத்தனை முயற்சிகளை செய்துவிடவில்லை. வாழ்நாளில் ஒருவன் இறை சிந்தனையோடு மட்டுமே இருப்பானால் இக வாழ்வில் அவனால் வாழ முடியாமல் போகலாம். வாழ்க்கைக்கு அவனுக்கு ஒரு வழி வேண்டும். பிழைக்க வேண்டும். ஆகவே ஒரு தொழிலை ஏற்றுக் கொள்கிறான். ஆனால் அந்தத் தொழிலை செய்கையில் அவன் சில தர்மங்களைக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும். அப்படி கடைப்பிடிக்காமல் போவானேயானால் அவன் தர்மத்திலிருந்து பிறழ்ந்தவனாக ஆவான். இதை இறைவன் சொல்லவில்லை. இறைவன் பெயரால் உருவாகியிருக்கும் சமய தர்மம் சொல்கிறது.

சிவனை வழிபடுவோர் சைவர்கள் என்றும் விஷ்ணுவை வழிபடுவோர் வைஷ்ணவர்கள் என்றும் முதலில் குறிப்பிட்டேன். இவர்களில் வைஷ்ணவ சமயப் பெரியோர்களை ஆழ்வார்கள் என்றும் ஆச்சார்யார்கள் என்றும் இரு வகையாகக் குறிப்பிடுவர். இவர்களது பணி மக்களை நல்வழிப் படுத்தி, நல்ல ஆச்சாரங்களைச் சொல்லிக் கொடுத்து இந்த வையத்தில் வாழ்வாங்கு வாழச் செய்வதுதான்.

மனித வாழ்க்கையில் கடைப்பிடிக்க வேண்டிய தர்மங்களாகச் சொல்லப்பட்டவை அன்பு, பணிவு, பாசம், கடமை, நட்பு இவை முக்கியமானவை. சமயம் என்பது ஏதோ தொடக்கூடாத தீட்டு அல்ல. சமயம் என்பது மனிதனை வாழ்வாங்கு வாழவைக்கும் பாதை. அதில் வைணவம் என்பது இந்த பாரத நாட்டில் பல இதிகாச புராணங்களைத் தந்திருக்கிறது. இராமாயணம், மகாபாரதம் போன்ற தர்மங்களை உபதேசிக்கும் நூல்கள் மனிதனை நல்வழிப்படுத்தவே உருவானவை.

இந்த இதிகாசங்களில் மகாபாரதத்தை எடுத்துக் கொள்வோம். காரணம் இதில் வைணவத்தின் பிதா கண்ண பரமாத்மாதான் கதாநாயகன். இதில் வலியுறுத்தும் கருத்துக்களை வாழ்வியலில் யார் யார் எப்படி நடைமுறைப் படுத்தினார்கள் என்பதை இந்த இதிகாசத்தில் காணலாம். குறிப்பாக மனித இயல்பில் நாம் கடைபிடிக்க வேண்டிய குணம் பொறுமை. இந்த பொறுமையை தருமன் மூலமாகக் காட்டுகிறார்கள். துடிதுடிப்பான செயலுக்கு பீமன், ஆண்மைக்கும் வீரத்துக்கும் அர்ஜுனன், மூத்தோரைப் பின்பற்றி நேர்வழியில் நடக்க நகுலனும் சகாதேவனும், பஞ்ச பூதங்களின் அரசியாகப் பரிமணிக்கும் பாஞ்சாலி, தனக்கென்று வைத்துக் கொள்ளாமல் தானம் செய்ய ஒரு கர்ணன், தீமைகளின் உருவகம் சகுனி, தாய்ப்பாசத்துக்கு ஒரு குந்தி, நேர்மையின் உருவகமாக ஒரு விதுரன், தீய எண்ணங்களின் காட்சியாக துரியோதனன், பாசத்தால் நெறி தவறும் திருதராஷ்டிரன், ராஜதந்திரியாக கண்ண பரமாத்மா என்று இந்தப் பாத்திரப் படைப்புகளில் பலரை நாம் அன்றாட வாழ்க்கையில் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறோம்.

இந்த இதிகாசங்கள் நமக்குச் சொல்லும் நீதிதான் என்ன? இப்படி வாழ வேண்டும் என்பதற்கு சில கதா பாத்திரங்கள், இப்படி வாழக்கூடாது என்பதற்குச் சில பாத்திரங்கள். புராணங்கள் கதைகள் தானே என்ற எண்ணம் எழலாம். ஆம் கதைகள்தான் ஆயினும் அவை சொல்லும் தர்மத்தைத்தான் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும், புராணத்தில் காணப்படும் தேவையற்றவற்றை அன்னப் பறவை பாலை எடுத்து நீரை விட்டுவிடுவதைப் போல விட்டு விட வேண்டும்.

நமக்கு தர்மத்தை உபதேசிக்க இந்தந்த குணங்களை நீக்கிவிட வேண்டும். இந்த இந்த வழிகளில் வாழ வேண்டும் என்று சமயங்கள் உபதேசிக்குமானால் அதில் ஜீவன்களுக்கு வெறுப்பு ஏற்பட்டுவிட வாய்ப்பு உண்டு. எனவேதான் அந்த நீதிகளை, தர்மங்களை கதை வடிவில் நமக்குக் கொடுத்திருக்கிறது சமயங்கள். வைணவ சம்பிரதாயத்தைப் பின்பற்றுவோர் கண்ண பரமாத்மாவின் உபதேசங்களைத் தலைமேற்கொண்டு நடப்பார்களானால் அவர்களது வாழ்வியலில் எந்த தவறும் ஏற்பட வாய்ப்பே இல்லை.

மகாபாரதக் கதையில் வரும் குருக்ஷேத்திரப் போர் என்பது மனிதர் ஒவ்வொருவர் வாழ்விலும் ஏற்படக்கூடிய போர்தான். இந்த பதினெட்டு நாள் போரின் இறுதியில் நாம் மேலே சொன்ன குணாதிசயங்களைக் கொண்டவர்கள் அடையும் கதி, அவர்களுக்கு அளிக்கப்பட்ட தீர்ப்பு நமக்கெல்லாம் வாழ்வியல் நெறிகளைக் காட்டும் விதமாக அமைந்திருப்பதைக் காண முடியும்.

பகவத் கீதையெனும் நீதி நூலை இடையில் புகுத்தி, இனிப்பான கதையை நமக்குக் கொடுத்திருக்கும் யுக்தியை நாம் பாராட்ட வேண்டும். கண்ணன் கடவுளா? தேவையில்லை. அப்படிக் கருதித்தான் ஆகவேண்டுமென்கிற கட்டாயம் எதுவும் இல்லை. அவன் மனிதனாகவே இருக்கட்டும். அவன் விஷ்ணுவின் அம்சமாகவோ அல்லது விஷ்ணுவைப் பின்பற்றும் ஒரு வைஷ்ணவனாகவோகூட இருக்கட்டும். அவன் எப்படிப்பட்டவனாக இருக்கிறான் என்பது முக்கியமல்ல. அவன் சொன்னது என்ன என்பதுதான் இப்போது நமக்கு முக்கியம்.

வையத்துள் வாழ்வாங்கு வாழ்வான் வானுறையும் தெய்வத்துள் வைக்கப்படும் என்கிறார் வள்ளுவர் பெருமான். அப்படி வையத்தில் வாழ்வாங்கு வாழ்ந்தவனை தெய்வத்தோடு ஒப்பிட்டுப் பேசுவதில் என்ன தவறு இருக்க முடியும்? பகவத் கீதை கடவுள் படைத்தது என்று ஒதுக்கத் தேவையில்லை. மனிதன் தனது சக ஜீவன்களுக்கு நல்வழிகாட்ட ஏற்படுத்திக் கொடுத்ததாக ஏன் எடுத்துக் கொள்ளக் கூடாது.

வைணவம் விரோதத்தையோ, வெறுப்பையோ, சண்டையையோ தூண்டவில்லை. மாறாக அந்த தீய செயல்களிலிருந்தெல்லாம் மக்களைக் காக்க எப்படி இருக்க வேண்டுமென்று போதிக்கிறது. ஊழ்வினை உறுத்து வந்து ஊட்டும் என்கிறது சமண சமய நூலான சிலப்பதிகாரம். அதே கருத்தைத்தானே வைணவமும் இந்த மகாபாரதம் மூலம் நமக்குத் தெளிவாக்குகிறது.

வாழ்வியலில் பல தடங்களை இந்த வைணவம் சில நீதிநூல்கள் மூலமாகக் குறிப்பாக மகாபாரதம் மூலம் தெளிவு படுத்துகிறது. தீமை புரிந்தால் தீமை நமக்கே வரும் எனும் நீதியைத் தெரிந்து கொள்ளலாம். விதையொன்று போட்டால் வேறொரு செடி முளைக்குமா, செஞ்சோற்றுக் கடன் என்பது என்ன எப்படிப்பட்ட தியாகத்தையும் அதற்காகச் செய்ய முடியுமா, பாரதம் பதில் சொல்லுகிறது. உறவு, பந்தம், பாசம் என்று மனம் அலை மோதுகிறதா, கடமையைச் செய்யும் போது அவற்றைத் தூக்கி எறிந்துவிடு என்கிறது மகாபாரதம்.

மகாபாரதம் மட்டுமல்ல, இராமாயண காப்பியமும் ஒரு வைணவக் காப்பியம்தான். அது றும் வாழ்வியல்தான் என்ன? காதலில் ஒன்றுபட்ட தம்பதியினரின் ஒற்றுமை இராமன் சீதையிடம் காணலாம். ஒரு நண்பன் எப்படியிருக்க வேண்டும்? பயன் எதிர்பார்க்காத தொண்டுள்ளம் கொண்ட குகனைப் பாருங்கள் என்கிறது இராமாயணம். ஒரு நல்ல ஊழியன் எப்படி இருக்க வேண்டும்? மகாகவி பாரதியின் "கண்ணன் என் சேவகன்" பாடலில் வரும் வேலைக்காரன் போலவா? அல்ல அல்ல. அனுமனைப் போல குறிப்பறிந்து செயல் புரியும் ஆற்றல் மிக்கவனாக இருக்க வேண்டும்.

மனைவி அமைவதெல்லாம் இறைவன் கொடுத்த வரம். இராமனைப் பிரிந்தாலும் எந்த சந்தர்ப்பத்திலும் தன் கணவன் பெருமைக்கு இழுக்கு வந்துவிடக்கூடாது என்பதற்காகத் தன் உயிரையும் தியாகம் செய்யத் துணிந்த சீதையைப் போல மனைவி அமைய வேண்டும்.

தீமைக்கும், அக்கிரமங்களுக்கும் இடையே வாழ்ந்த போதும் தர்ம நெறி தவறாமல் நடக்க வேண்டுமா? அப்படி நடக்க முடியுமா? ஏன் விபீஷணனைப் பாருங்கள். அநீதிக்கு அடிபணிய மறுத்த அவன் நேர்மையைப் பாருங்கள். இராமாயணம் சொல்லும் நீதி இது.

செஞ்சோற்றுக் கடன் கழிக்க பாரதத்து கர்ணன் போல இராமாயணத்தில் கும்பகர்ணன். தன் அண்ணனுக்காக அவன் செய்வது அநீதி என்ற போதிலும், தன்னை உறக்கத்திலும் காத்துவந்த அந்த மேன்மைக்காகத் தன் இன்னுயிரை ஈந்த அந்த மேன்மகனைப் போற்றலாம் இராமகாதையில்.

வைணவக் காப்பியங்களும், வைணவ நீதி நூல்களும் மனிதனை நல்வழிப்படுத்தவும், நேர்மை நியாயம் இவற்றிலிருந்து இம்மியளவும் விலகாமல் வாழ்ந்திட நமக்குக் கிடைத்த அரிய பொக்கிஷம். வைணவம் சமயம் மட்டுமல்ல, மனிதனை வாக்கையில் மேம்படுத்த வாய்த்த ஒரு வழிகாட்டி. மனித வாழ்வு மேன்மையுற வைணவம் செய்திருக்கும் பணி மகத்தானது என்ற எனது கருத்தை வலிறுத்தி என் உரையை நிறைவு செய்கிறேன்.

என் உயிரின் கீதம் நீ!

2012-01-19T19:26:00.000-08:00

"என் உயிரின் கீதம் நீ" என பல கவிதைகள் பல கவிஞர்களால் எழுதப்பட்டிருக்கின்றன. அந்த வரிசையில் நண்பர் ஆலாசியம் அவர்களின் கவிதை இதோ! படித்தபின் அன்பர்கள் தங்கள் கருத்துக்களைக் கூறுமாறு வேண்டுகிறேன்.

கோ.ஆலாசியம்.

என் உயிரின் கீதம் நீ!

என் உணர்வுகளின் நாதம் நீ!

என் ஆனந்தத்தின் ஆரோஹனம் நீ!

என் ஆசைகளின் அவரோகணம் நீ!

சுருதி நீ! சுலோகம் நீ! சுரத்தோடு தாளம் நீ!

பெருகி ஓடும் இசையின் இனிமை நீ!

வீணையின் ஒலியில் வாழும் நீ!

வேணு கானம் நீ! வேதங்களின் சாரமும் நீ!

காலை மாலை கடும்பகல் யாவும் நீ!

இரவின் கருமை நீ! இரவியின் ஒளியும் நீ!

கடலின் ஆழம் நீ!

கவின்மிகு மலைமுகடும் நீ!

தேடல் நீ! பாடல் நீ!

தேனூறும் மலரும் நீ!

தில்லையின் அம்பலம் நீ!

திகட்டாத அமுதம் நீ

தேவாதி தேவன் நீ!

நடனம் நீ! நடராஜனும் நீ!

நடமாடும் நதியலையும் நீ!

நர்த்தனமாடும் கடலும் நீ!

நாரத கானமும் நீ!

தென்றல் நீ! திசையெல்லாம் நீ!

திங்கள் நீ! எனது கண்கள் நீ!

மங்கலப் பொருள்கள் யாவும் நீ!

மங்காத சங்கொலியும் நீ!

மணியோசை நீ!

மாணிக்கப் பேரொளியும் நீ!

உயிர்களின் மூலம் நீ!

உயர் பிரபஞ்ச சக்தி நீ!

அன்பின் வடிவினன் நீ!

ஆனந்த மயமானவன் நீ!

வானம் நீ! வான் மேகம் நீ!

நீரும் நீ! நெருப்பும் நீ!

நிஜமான இருப்பும் நீ!

இயக்கம் நீ! காட்சிகளில் மயக்கம் நீ!

அணுவும் நீ! அண்டமும் நீ!

காணும் யாவும் நீ!

இல்லாததும் நீ! இருப்பதுவும் நீ!

சொல்லில் நில்லாதவனும் நீ!

சொல்லின் அழகானவனும் நீ!

இடியும் மின்னலும் நீ!

அமைதியும் அதனாழமும் நீ!

எல்லாமும் நீ! எல்லாவற்றிலும் நீ!

எல்லையில்லாப் பிரபஞ்ச இதயம் நீ!

காரணம் நீ! காரியம் நீ! காலம் நீ!

காரண காரிய காலம் கடந்தவனும் நீ!

தாயும் நீ! சேயும் நீ!

தண்மையும் நீ! உண்மையும் நீ!

அன்பும் நீ! அறிவும் நீ!

பண்பும் நீ! பரிவும் நீ!

எல்லையில்லா பேருரு நீ!

என்னுள் உறையும் நீ!

என் உயிரோவியம் நீ!

என்னுள் ஒளிர்வாய் நீ!

என்னுயிரானவனே நீ!

என்னுயிரே நீ!

கர்நாடக இசையுலகில் புகழ்பெற்ற சில மேதைகள்:--

2012-01-19T04:50:00.000-08:00

கர்நாடக இசையுலகில் புகழ்பெற்ற சில மேதைகள்:--

1.அரியக்குடி இராமானுஜ ஐயங்கார்.

அன்றைய இராமநாதபுரம் மாவட்டத்திலுள்ள அரியக்குடி எனும் ஊரில் 1890ஆம் ஆண்டு மே மாதம் 19ஆம் தேதி பிறந்தவர் அரியக்குடி ராமானுஜ ஐயங்கார். புதுக்கோட்டை மலையப்ப ஐயர் என்பவரிடம் தொடக்க காலத்தில் இசை பயின்ற இவர் பிறகு நாமக்கல் நரசிம்ம ஐயங்காரிடம் இசை பயின்றார். இவரை ஒரு தலைசிறந்த இசைக் கலைஞராக உருவாக்கிய பெருமை பூச்சி ஐயங்கார் என அழைக்கப்பட்ட ராமநாதபுரம் ஸ்ரீனிவாச ஐயங்கார்தான்.

இவர் 1938ஆம் ஆண்டிலேயே மியுசிக் அகாதமியில் தலைமை வகித்து சங்கீத கலாநிதி விருதினைப் பெற்றவர். இவர் சுமார் அறுபது ஆண்டுகள் கர்நாடக இசையுலகின் முடிசூடா மன்னராக விளங்கியவர். இன்றைய சங்கீதக் கச்சேரிகளை நடத்தும் முறையை இவர் உருவாக்கித் தந்தார். புகழ்பெற்ற பக்க வாத்தியக்காரர்களும் இவருடன் வாசித்திருக்கின்றனர். இவர் திருவையாறு சற்குரு ஸ்ரீ தியாகபிரம்ம உத்ஸவத்தில் தொடர்ந்து பல ஆண்டுகள் கலந்துகொண்டு பஞ்சரத்ன கீர்த்தனைகள் பாடி அஞ்சலி செலுத்தியதோடு, ஆராதனையன்று நடக்கும் உஞ்சவிருத்தியிலும் பல பிரபல வித்வான்களுடன் கலந்து கொண்டிருக்கிறார். அவருடன் செம்மை வைத்தியநாத பாகவதர், முசிறி சுப்பிரமணிய ஐயர், செம்மங்குடி சீனிவாச ஐயர், மகாராஜபுரம் விஸ்வநாத ஐயர், ஜி.என்பாலசுப்பிரமணியம், ஆலத்தூர் ஸ்ரீநிவாசய்யர் போன்ற மேதைகள் எல்லாம் உஞ்சவிருத்தி எடுத்துக் கொண்டு பாடிச்செல்லும் காட்சியைப் போல இப்போதெல்லாம் இன்றைய பிரபல வித்வான்கள் செய்வதில்லை. மகான் தியாகராஜருக்குச் செய்யும் அஞ்சலியாக அவர்கள் செய்ததைப் போல இன்றைய வித்வான்களும் தங்களது தகுதிகளை மறந்து உஞ்சவிருத்தியில் கலந்து கொள்வதுதான் ஸ்ரீ தியாகராஜருக்குச் செய்யும் முறையான அஞ்சலியாக இருக்க முடியும்.

2. முசிறி சுப்பிரமணிய ஐயர்

எழுபது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வரை தமிழகத்து இசை மேடைகளில் இன்னிசை விருந்து அளித்து வந்தவர் முசிறி சுப்பிரமணிய ஐயர். சுமார் இருபது ஆண்டுகள் இவர் இடைவிடாது கச்சேரிகள் செய்து வந்தவர். இவருடைய காலத்தில் இவர் ஒவ்வோராண்டும் திருவையாறு ஆராதனையில் கலந்துகொண்டு சிறப்பித்துள்ளார். இவருக்கென்று ஒரு ரசிகர் கூட்டம் அந்த நாளில் இருந்துவந்தது. 1940 வாக்கில் இவர் இசை விரும்பிகளுக்கு வழிகாட்டியாகவும், நல்ல இசை ஆசிரியராகவும் இருந்து வரத் தொடங்கிவிட்டார்.

இவர் திருச்சி மாவட்டம் முசிறிக்கு அருகிலுள்ள பொம்மலபாளையம் எனுமிடத்தில் 1899 ஆகஸ்ட் 9ஆம் தேதி பிறந்தார். 1975 மார்சி 25இல் இவரது கடைசி மூச்சு வரை கர்நாடக இசையைப் பரப்பியவர். மிகச் சாதாரண குடும்பத்தில் தோன்றிய இவர் தனது 14ஆம் வயதில் நாகலக்ஷ்மி என்பவரைத் திருமணம் செய்துகொண்டார். அந்த நாளில் நாடக உலகில் கொடிகட்டிப் பறந்த எஸ்.ஜி.கிட்டப்பாவின் பாட்டுக்கள் இவரைப் பாட்டு கற்றுக்கொள்ளத் தூண்டியது.

எஸ்.நாராயணஸ்வாமி அய்யர் என்பவர்தான் இவருடைய முதல் இசை ஆசிரியர். அதன் பின் சென்னைக்குச் சென்று அங்கிருந்த வயலின் மேதை கரூர் சின்னசாமி ஐயரிடம் பயின்றார். அவருடைய வழிகாட்டுதலின்படி டி.எஸ்.சபேச ஐயர் என்பவரிடம் இசை பயின்றார். 1920இல் இவருடைய முதல் கச்சேரி சென்னையில் நடந்தது. அப்போது பல சுப்பிரமணியர்கள் இருந்ததால் இவரை அடையாளம் காட்ட இவரது ஊரான முசிறி இவருடைய பெயருக்கு முன்பு சேர்க்கப்பட்டது. சரஸ்வதி ஸ்டோர்ஸ் கிராமபோன் இசைத்தட்டுக்கள் தயாரித்து வந்தனர். இவருடைய பாடல்கள் கிராமபோன் இசைத்தட்டுகள் மூலமும் பிரபலமாயின. இவருடைய உடல்நிலை சீர்கெட்டுவிட்ட படியால் ஒரு கட்டத்தில் கச்சேரிகள் செய்வதை நிறுத்திக் கொண்டார்.

இவர் திருவையாறு ஸ்ரீ தியாகபிரம்ம சபாவின் செயலாளராகவும் பொருளாளராகவும் இருந்திருக்கிறார். இவருடைய சிஷ்ய பரம்பரை பெரியது. மணி கிருஷ்ணசாமி, டி.கே.கோவிந்த ராவ், சுகுணா புருஷோத்தமன் போன்றவர்கள் இவரது இசை வாரிசுகள். இவருக்கு மியுசிக் அகாதமியின் சங்கீத கலாநிதி, தமிழிசைச் சங்கத்தின் இசைப் பேரறிஞர், இந்தியன் ஃபைன் ஆர்ட்சின் சங்கீத கலா சிகாமணி ஆகிய விருதுகள் கிடைத்திருக்கின்றன. 1971இல் இவர் பத்ம பூஷன் விருதினைப் பெற்றார்.

பட்டியல் தொடரும் .....

ஸ்ரீ தியாகராஜ சுவாமி ஆராதனை

2012-01-19T04:38:00.000-08:00

சற்குரு ஸ்ரீ தியாகராஜ சுவாமிகளுக்கு சங்கீத ஆராதனை

வையத்துள் வாழ்வாங்கு வாழ்ந்த மகான்கள் ஏராளம். அப்படிப்பட்ட மகான்களில் இசையாலும், பக்தியாலும் சதாசர்வ காலமும் இராமனை வழிபட்டு முக்தியடைந்த ஸ்ரீ தியாகராஜ சுவாமிகளின் 165ஆவது ஆராதனை விழா திருவையாற்றில் ஜனவரி 13ஆம் தேதி நடைபெற்றது.

சற்குரு ஸ்ரீ தியாகராஜ சுவாமிகளின் ஆராதனை என்பது ஓர் புனிதமான விழா. பக்தியோடும், சிரத்தையோடும் செய்யப்பட வேண்டிய இசை ஆராதனை. காரணம் அவர் இசையை மட்டும் முன்னிலைப் படுத்திய இசை வல்லுனராக மட்டும் இல்லாமல் அவர் உள்ளத்தின் ஆழத்திலிருந்து எழும் பக்தியை முன்னிலைப் படுத்தி, அந்த பக்தி பரவசத்தைத் தன் சங்கீத ஞானத்தால் அற்புதமான கீர்த்தனைகளைப் பாடி தன் இஷ்ட தெய்வமான ஸ்ரீ இராமபிரானை வழிபட்ட மகான். இவருக்கு அவர் வாழ்ந்த திருவையாற்றின் பனி பொழிந்து குளிர்ந்திருக்கும் காவிரிக் கரையில் அவர் பூதவுடல் சமாதியடைந்த அதே இடத்தில், அவர் இசைத்த அற்புதமான இனிய பாடல்களைப் பாடி ஆராதனை செய்வதென்பது இசை வல்லுனர்கள் செய்யும் ஸ்ரத்தாஞ்சலியாகக் கருதப்படுகிறது.

திருவையாறு என்றதும் ஸ்ரீ தியாகராஜ சுவாமிகளும் அவரது இசையும் நினைவு வரும். இந்த திருவையாறு எனும் பெயரால் எங்கு எப்போது இசை விழாக்களோ அல்லது ஆராதனைகளோ நடந்தாலும்கூட அசல் திருவையாற்றில் நடைபெறும் இந்த தெய்வீக சூழ்நிலைக்கு நிகராக ஆகமுடியாது. ஸ்ரீ தியாகராஜ சுவாமிகளுக்கு முன்பும் சரி, பின்னரும் சரி ஏராளமான வாக்யேயக்காரர்கள், இசை வல்லுனர்கள், மேதைகள் இருந்திருக்கிறார்கள்; வரலாறு படைத்துவிட்டுச் சென்றிருக்கிறார்கள். பக்தியிலோ, சங்கீத ஞானத்திலோ, அற்புதமான குரல் வளத்தால் மக்களை இசையில் ஆழ்த்துவதிலோ எந்த குறையுமில்லாத அந்தப் பலரில் ஸ்ரீ தியாகராஜர் மட்டும் மிக உயர்ந்து காணப்படுவதோடு, அவர் நினைவு தினத்தில் ஆராதனை செய்து வழிபடுமளவுக்கு உயர்ந்திருப்பது ஏன் என்பதை மக்கள் உணர்ந்து கொள்ளல் வேண்டும்.

திருவையாற்று ஆராதனையில் மேலோங்கியிருப்பது பக்தி. ஸ்ரீ தியாகராஜரின் பக்தி உணர்வினாலும், அவர் பல மேதைகளின் அனுக்கிரகத்தோடு கற்றுக்கொண்ட இசை நுட்பங்களினாலும் ராமனை தனது பக்திரசம் சொட்டும் இசையினால் அபிஷேகம் செய்தார். இனிய இசையெனும் தேனாபிஷேகம். அதனை ஸ்ரீ ராமபிரான் ஏற்றுக் கொண்டதால்தான் இன்று அவருக்கு மட்டும் இத்தனை பெரிய விழாவும், ஆராதனையும் நடைபெற்று வருகிறது. எப்போதோ, நூற்றுக்கணக்கான ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை தோன்றும் இதுபோன்ற மகான்களின் பெருமையைப் போற்றி வழிபடாவிட்டால் இறைவன் வேறொரு மகானை நமக்கு அளிப்பது என்பது துர்லபம்.

அவருடைய ஆராதனை விழாவில் கலந்து கொள்ளும் இசை விற்பன்னர்களும், மேதைகளும் இந்த புண்ணிய பூமியில் கால் வைத்து நடக்கும் ஒவ்வொரு கணமும், இந்த பூமியில் தான் அந்த மகான் நடந்திருக்கிறார் , இங்குதான் காற்றில் அவரது கானம் கலந்திருந்தது என்ற உணர்வில் இருத்தல் வேண்டும். அவர் பக்தியை, இசையைப் போற்றி ஸ்ரீ ராமபிரான் காட்சியளித்ததும் இங்குள்ள அவரது இல்லத்தில்தான் என்பதை அதே பக்தி உணர்வோடு வணங்கி அந்தப் புனிதரின் கால்கள் நடந்த மண்ணில் அவரைப் போலவே உஞ்சிவிருத்தி செய்து ஆராதனை செய்து வழிபட வேண்டும். அவர் நினைவு மனங்களில் கோலோச்சும் நேரத்தில் தத்தமது வித்வத், மேதைமை, ஆற்றல் இவைகளை அந்த மகானுக்கு என்று அர்ப்பணிக்கும் உணர்வைக் கொண்டிருக்க வேண்டும்.

எத்தனையோ மன்னர்களின் சபைகளில் அந்தக் காலத்தில் இசைக் கச்சேரிகள் நடந்திருக்கும். அங்கெல்லாம் மன்னரின் பெருமையும், இசைக் கலைஞரின் ஆற்றலும்தான் வெளிப்பட்டிருக்கும். ஆனால் திருவையாற்று ஆராதனையில் ஸ்ரீ தியாகராஜரின் அர்ப்பணிப்பும், பக்தியும், அவரது இசையும்தான் எங்கும் பரவியிருக்கும். அவரது கீர்த்தனைகளின் சிறப்பு அவர் எந்தெந்த உணர்வில் அந்தக் கீர்த்தனைகளைப் பாடினாரோ, அந்த ரஸம், நவரஸங்களில் அமைந்த அந்தச் சூழ்நிலை மட்டுமே வெளிப்படும். அவர் வாழ்ந்த மானசீகமான வாழ்க்கை நம்மைப் போன்றவர்கள் வாழும் புற வாழ்க்கையைப் போன்றதல்ல. அங்கு அவருடைய ராமன், சீதை, அனுமன் ஆகியோரும், அவர்கள் கருணைக்காக ஏங்கி, மனம் உருகிப் பாடும் இவரது இசை மட்டும்தான் இருக்கும். அப்படிப்பட்ட மகான் வாழ்ந்த இடத்தில் அவருக்கு அஞ்சலி, ஆராதனை என்பது நாட்டில் பல பகுதிகளிலும் வாழ்பவர்களுக்கு ஓர் புனிதப் பயணமாக இருக்க வேண்டும். அவருடைய புனித இசை வாழ்க்கைக்கு நாம் செய்யும் அஞ்சலி மட்டுமே நோக்கமாக இருக்க வேண்டும்.

கர்நாடக சங்கீதத்துக்கு மும்மூர்த்திகள் என்று ஸ்ரீ தியாகராஜர், முத்துசாமி தீக்ஷிதர், சியாமா சாஸ்திரிகள் ஆகியோரைச் சொல்லுகிறோம். இவர்கள் மூவரின் சங்கீதத்திற்கு பக்தி மட்டுமே மூலதனமாக இருந்திருக்கிறது. ஸ்ரீ தியாகராஜர் தவிர மற்ற இருவருக்கும் தமிழ்தான் தாய்மொழியாக இருந்திருக்கிறது. அவர்கள் இருமொழிப் புலமை பெற்றவர்கள். தாய்மொழியாம் தமிழிலும் சம்ஸ்கிருதத்திலும் புலமை அடைவது என்பது அவர்கள் காலத்தில் பெரும்பாலும் இருந்து வந்த நிலைமை. ஆகவே தமிழைப் போலவே சம்ஸ்கிருத மொழியிலும் வல்லமை படைத்திருந்ததால் அவ்விருவரும் பெரும்பாலும் அந்த மொழியிலேயே பாடல்களைப் பாடியிருக்கிறார்கள். ஸ்ரீ தியாகராஜ சுவாமிகளின் தாய்மொழி தெலுங்கு. அவருக்கு தமிழ் தெரியும். சம்ஸ்கிருதமும் நன்கு பழக்கமிருக்கலாம். எனினும் அவர் உள்ளத்தில் அரும்பி, போதாகி, மலர்ந்து மனத்தை உருக்கிய பக்தி எனும் உணர்வு இசையாக வெளிப்பட்ட பொது அது அவரது தாய்மொழியில் இயல்பாக வந்திருக்கிறது. பொதிகை மலையில் உருவாகும் தென்றல் காற்று, நீர்நிலைகளையும் மலர்வனங்களையும் வருடிக்கொண்டு வந்து நம் மீது படும்போது அந்தக் குளிர்ச்சியும், மலர்களின் மணமும் வீசுவது போல், ஸ்ரீ தியாகராஜரின் பக்தியில் உருவாகி அவர் தாய்மொழியில் வெளிவந்த அவருடைய சங்கீதத்தின் உயர்வு, பெருமை அளவிடர்கரியதாக விளங்குகிறது.

மகாகவி பாரதியார் குயில் பாட்டில் கூறுவது போல், காட்டிலுள்ள விலங்குகளும், பாம்புகளும்கூட இசையை ரசிக்குமாம். அப்படியிருக்கும் போது ஆறறிவு படைத்த மனிதர்கள் இசையை ரசிப்பதில் வியப்பு என்ன இருக்கிறது. உலகத்தில் சங்கீதத்தை ரசிக்காத மனமும் உண்டா என்ன? ஆனால் அவர்களின் ரசிப்புத் தன்மை நாம் கொடுக்கும் இசைக்கேற்ப அமைகிறது. நல்ல பண்பட்ட மனங்களை உருவாக்க வேண்டுமானால் நல்ல பக்தி ரஸம் ததும்பும் சாஸ்திரியமான இசையை அவர்களுக்கு இளமையிலேயே புகட்ட வேண்டும். மனங்களைப் பக்குவப் படுத்தும் பண்பு அந்த இசைக்கு உண்டு.

ஸ்ரீ தியாகராஜரைப் போலவே பக்தி எனும் உணர்வைப் பிழிந்தெடுத்து சங்கீத ஞானத்தால் பல கீர்த்தனங்களைப் பாடியவர்கள் இருக்கலாம். அப்படிப்பட்டவர்கள் தியாகராஜருக்கு முன்பும், பின்பும் இருந்திருக்கிறார்கள். ஆனால் உலகம் முழுவதும் இசைக்கு மூலமாக, குருநாதராக ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டிருப்பவர் ஸ்ரீ தியாகராஜர் மட்டுமே. இவர் கிருஹஸ்தராக இருந்தவர்தான். திருமணமாகி குழந்தை பெற்று வளர்த்துத் திருமணம் செய்து கொடுத்தவர்தான். ஆயினும் அவருடைய வாழ்க்கை முழுவதும் 'விட்டு விடுதலையாகி நின்று' இவ்வுலகின் பந்த பாசங்கள், ஆசைகள் இவற்றை அகற்றி ஒரு சந்நியாசியாகவே வாழ்ந்து இறுதியில் ஆபத் சந்நியாசம் வாங்கிக் கொண்டவர். சாதாரண மனிதர்களைப் போல தேவைகளை உண்டாக்கிக் கொண்டு, அந்தத் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்து கொள்வதற்காகத் தன்னிடம் நிரம்பி வழியும் இந்த சங்கீத ஞானத்தை விலை பேசாதவர். வலிய வந்த செல்வத்தையும், இவைகளெல்லாம் சால சுகமா, இராமா நின் சந்நிதி சேவை சுகமா என்று கேட்டு செல்வங்களை நிராகரித்தவர். இவரும் மற்றவர்களைப் போல நிதியே சாலச் சிறந்தது என்று இருந்திருந்தால், இன்றைய பெருமைகள் அவருக்கு வந்து சேர்ந்திருக்குமா?

இவருடைய கீர்த்தனைகள் அவ்வப்போது அவர் இருந்த மனநிலைமையை யொட்டி, அந்தந்த உணர்வுகளைப் பிரதிபலிக்கக்கூடிய ராகத்தில் அமைந்திருக்கின்றன. அவருடைய பாடலின் சொற்கள் அவருடைய உள்ளத்தின் ஆழத்தில் பொங்கியெழுந்த உணர்ச்சிப் பிரவாகத்தின் வெளிப்பாடாகவே இருந்திருக்கிறது. இதில் பண்டிதர்கள் இலக்கணைத்தையோ, மொழியின் தனித் தன்மைகளையோ எதிர்பார்க்கத் தேவையில்லை.

அவர் வாழ்ந்த காலத்தில் அவருக்கு நடந்த சில நிகழ்வுகள் அவரை மிகவும் பாதித்திருக்கின்றன என்பது அவருடைய சில பாடல்களிலிருந்து தெரிய வருகிறது. அதே நேரத்தில் அவர் உருவகமாகச் சொல்லிப் பாடிய சில கருத்துக்களை அவரது வாழ்க்கையின் பாதிப்பு என்று எண்ணி அவரது சரித்திரத்தில் அவற்றைப் புகுத்தத் தொடங்கிவிட்டார்கள். எது எப்படியாயினும் அவரது பாடல்களின் மூலம் வெளிப்படுவது துன்பமோ, துயரமோ, ஏமாற்றமோ இல்லை. அங்கு வியாபித்திருப்பது பக்தி ரஸம் மட்டுமே.

"எத்தனை கோடி இன்பம் வைத்தாய் இறைவா!" என்று வாழ்க்கையில் சந்தித்த அனேக துன்பங்களுக்கிடையில் பாரதி இன்பங்களை மட்டுமே பார்த்து வியந்து பாடினான். ஸ்ரீ தியாகராஜரும் தனது சொந்த வாழ்வின் ஏற்ற இறக்கங்கள், பாதிப்புகள் இவற்றையெல்லாம் மறந்துவிட்டு தன்னுடைய ராமன் மட்டுமே தனக்கு எல்லாம் என்று ராமபக்தி சாம்ராஜ்யத்துள் மூழ்கிக் கிடந்தார். எல்லோரும் வாழும் இந்த புவி வாழ்வின் தளத்துக்கு மேலே ஏதோவொரு கற்பனை ராஜ்யத்தை உருவாக்கி அதில் ராம லக்ஷமண சிதா, அனுமன் இவர்களைப் பிரதிஷ்டை செய்து அவர்களை நோக்கிப் பாடிக் கொண்டிருந்திருக்கிறார். எத்தனை வேண்டுகோள். எத்தனை கழிவிரக்கம். அத்தனையையும் ராமன் கவனிக்காமலா இருந்திருக்க முடியும். ஆனால் இவர் மீண்டும் மீண்டும் அவனிடம் வைக்கும் வேண்டுகோளை நிறுத்தவேயில்லை.

ஐயாற்று ஆராதனைக்கு வரும் பக்தர்கள், இசைக் கலைஞர்கள் ஒரு புனிதமான ஆலயத்திற்குள் பக்தன் வருவதுபோல, தான் தனது என்கிற சொந்த பந்த நினைவுகளை பலிபீடத்தில் இட்டுவிட்டு, பக்திப் பரவசத்தோடு, இங்கு என் நாதனின் கொடிபறக்கும் பிரதேசம் என்ற உணர்வுடன் ஸ்ரீ தியாகராஜரின் இசைக்கடலில் சங்கமிக்க வேண்டும். அதுதான் சரியான உணர்வாக இருக்கும். இங்கு, தான் என்கிற உணர்வுக்கோ, தனது வித்வத்தின் மீதுள்ள பெருமைக்கோ இடமில்லை. அவை அத்தனையும் அந்த குருநாதரின் தாமரைப் பாதங்களுக்கு என்று அர்ப்பணித்திடல் வேண்டும்.

அவர் சந்நிதியில் அவருடைய கீர்த்தனைகளை, பஞ்சரத்னக் கீர்த்தனைகள் உட்பட அனைத்தையும் பாடும்போது இறைவனுக்கு அளித்திடும் நிவேதனமாக எண்ணிடல் வேண்டும். அந்த மகானுபாவருடைய சந்நிதியில் பெரியவர் சிறியவர் பேதங்கள் கிடையாது. இசையின் புனிதமும், இனிமையுமே அந்த குருநாதருக்கு நாம் தரும் புனித நெய்வேத்தியம். இதில் பிசிறுதட்டுதல் கூடாது.

அவருடைய சாஹித்தியங்களைப் பாடும்போது மொழிச் சிதைவு கூடாது. பாடும் ராகத்தின் பாவம் என்ன என்பதை உணர்ந்து அதற்கேற்ற மன நிலையோடு பாடுதல் அவசியம். பாரதி சங்கீத விஷயம் எனும் கட்டுரையில் கூறுவது போல 'ராஜபாட்டை இருக்கும்போது என்னை ஏன் சந்திலும் பொந்திலும் வரச்செய்கிறாய்?' எனப் பொருள் படும் பாட்டை (சக்கனி ராஜ மார்க்கமு) அந்த ராகத்திலேயே அதன் ரஸம் வெளிப்பட வேண்டுமென்று எழுதியிருப்பதைப் போல, அத்தனை ராகங்களிலும் அதனதன் ரஸம் வெளிப்படப் பாடவேண்டும்.

இது ஒரு புனித யாத்திரை ஐயப்ப பக்தர்களுக்கு சபரிமலை யாத்திரையைப் போல இசைக் கலைஞர்களுக்கும், இசை விரும்பிகளுக்கும், இது ஒரு புனித யாத்திரை. இந்த யாத்திரை அந்த மஹானின் பெருமைக்கு ஏற்ப சிறப்பாக விளங்கிட வேண்டும்.

இவருடைய பாடல்கள் பெரும்பாலும் ஸ்ரீ ராமபிரான் மீது இருந்தாலும் அவ்வப்போது பிற மூர்த்தங்களையும் பாடியிருக்கிறார். அவர் வாழ்ந்த திருவையாறு ஈசராம் பஞ்சநதீஸ்வரர் எனப்படும் ப்ரணதார்த்திஹரன் மீதும், அங்கு கோயில் கொண்டருளும் தர்மஸம்வர்த்தினி அம்மை மீதும் சில கிருதிகளைப் பாடி வைத்திருக்கிறார். ஸ்வாமி ப்ரணதார்த்திஹரன் மீது நான்கு பாடல்கள், அம்மை மீது எட்டு பாடல்கள் என்று இவருடைய திருவையாற்று கீர்த்தனங்கள் புகழ் பெற்றவை. தர்மஸம்வர்த்தினி என்றும் அறம்வளர்த்த நாயகி என்றும் வணங்கப்படும் திருவையாற்று அம்பிகை மீதான இவருடைய பாடல்களில் "அம்மையை தரிசிக்கும் காட்சி தேவர்களுக்கும் கிடைக்கக்கூடியதா?" என்கிறார் இவர்.

இவர் தந்தையின் நண்பரான உபநிஷத் பிரம்மம் எனும் பெரியோரின் அழைப்பை ஏற்று காஞ்சிபுரம் செல்கிறார். அங்கு கோயில் கொண்டருளும் வரதராஜப் பெருமாளையும், காமாக்ஷி அம்மனையும் தரிசித்து அங்கும் மூன்று கீர்த்தனைகளை இயற்றியருளியிருக்கிறார்.

ஸ்ரீ தியாகராஜருடைய சீடர்களில் ஒருவரான வீணை குப்பையர் என்பவர் அழைப்பின் பேரில் ஆதிபுரம் என வழங்கப்பெறும் திருவொற்றியூருக்குச் செல்கிறார். அங்கு அருள்பாலிக்கும் திரிபுரசுந்தரி அம்பாளைத் துதித்து ஐந்து கீர்த்தனைகளை இயற்றியிருக்கிறார். அவை ஒரு பஞ்சரத்தினமாக ஸாவேரி, ஆரபி, பேகட, கல்யாணி, சுத்தசாவேரி ஆகிய ராகங்களில் அமைந்திருக்கின்றன.

கோவூர் எனும் ஊரில் வாழ்ந்த பெருநிலக்கிழாரான கோவூர் சுந்தர முதலியார் அழைப்பின் பேரில் இவர் அங்கு செல்கிறார். அங்கு கோயில்கொண்டருளும் சுந்தரேஸ்வரரை இவர் ஐந்து கிருதிகளால் போற்றிப் பாடுகிறார். அவைகளும் கோவூர் பஞ்சரத்தினம் என வழங்கப்படுகின்றன. இவை சஹானா, கரஹரப்பிரியா, பந்துவராளி, கல்யாணி, சங்கராபரணம் ஆகிய இராகங்களில் அமைந்தவை.

இவருடைய திருமலை திருப்பதி விஜயம் புகழ்பெற்றது. அங்குதான் பெருமாளுக்கு முன்பிருந்த திரை விலகுமாறு பாடியதாகக் கூறப்படுகிறது. "தெரதீயகராதா" எனும் கெளளிபந்து ராகக் கீர்த்தனை மனிதனின் மனதில் விரிந்திருக்கும் அஞ்ஞானமெனும் திரை விலகி இறையருள் தரிசனம் கிடைக்காதா எனும் உணர்வில் பாடப்பட்டது. இந்த நிகழ்ச்சியை சந்நிதியிலிருந்த திரை அறுந்து விழப் பாடியதாகச் சிலர் தவறாகப் பொருள் கொண்டு சொல்லி வருகின்றனர்.

திருவரங்கப் பெருநகருள் தெண்ணீர் பொன்னி, திரைக்கையால் அடிவருட பள்ளி கொண்ட அரங்கத்துப் பெருமானையும் இவர் சென்று தரிசித்து வந்திருக்கிறார். அந்தத் தலம் பூலோக வைகுண்டம் எனப் போற்றப்படுகிறது. காரணம் வைணவ திவ்ய தேசங்களில் 106 மட்டுமே இந்த பூமியில் உள்ளது. வைகுண்டம் எனும் 108ஆம் திவ்ய தேசம் அமைந்திருப்பது பெருமாளின் வைகுண்டத்தில். திருப்பாவை பாடிய ஆண்டாள் நாச்சியாரை அந்த 108ஆவது திவ்ய தேசத்துக்கு ஸ்ரீ அரங்கப்பெருமான் ஆட்கொண்டு அழைத்துச் சென்றவிடம் அது என்பதால் இவ்வூர் அந்தப் பெயரைப் பெற்றது. இவ்வூரிலும் ஸ்ரீ தியாகராஜர் ஐந்து அற்புதமான கீர்த்தனைகளால் பெருமானை வணங்கியிருக்கிறார். அவை ஆரபி, காம்போஜி, ஸாரங்கா, தோடி, தேவகாந்தாரி ஆகிய இராகங்களில் அமைந்தவை.

திருத்தவத்துறை எனும் க்ஷேத்திரம். அதற்கு இப்போது லால்குடி என்று பெயர். தியாகராஜருடைய சீடர்களின் அழைப்பை ஏற்று அவர் இந்த ஊருக்கு விஜயம் செய்து அங்கு எழுந்தருளியுள்ள ஸப்தரிஷீஸ்வர ஸ்வாமியைக் குறித்தும் பிரவிருத்தஸ்ரீமதி அம்மனைக் குறித்தும் பாடியிருக்கிறார். அந்த ஐந்து கீர்த்தனங்களும் தோடி, பைரவி, மத்யமாவதி, காம்போஜி, கல்யாணி ஆகிய ராகங்களில் அமைந்தவை.

இவர் நாகப்பட்டணம் சென்று அங்கு தோடி, ஸாவேரி ராகங்களில் இரு கிருதிகளைச் செய்திருக்கிறார். இவை தவிர இவர் வேறு சில ஊர்களுக்கும் சென்று ஆங்காங்கு எழுந்தருளியிருக்கும் சுவாமி பெயரால் பாடல்களைப் பாடியிருக்கிறார்.

இராம பக்தியில் திளைத்த பக்த ராமதாஸ், துளசிதாசர் ஆகிய பெரியோர்களின் வழியில் வந்த மற்றொரு ராக பக்தர்தான் ஸ்ரீ தியாகராஜர். நமது பாரம்பரிய பக்தி வழிபாட்டில் ஒன்பது முறைகளைப் பெரியோர்கள் சொல்லி வைத்திருக்கிறார்கள். அவை ஸ்ரவணம், கீர்த்தனம், ஸ்மரணம், பாதஸேவனம், அர்ச்சனம், வந்தனம், தாஸ்யம், ஸக்யம், ஆத்ம நிவேதனம் என்பவை. அவரவர்க்குரிய இஷ்ட தேவதைகளை மேற்கண்ட வழிமுறைகளில் வழிபடுவது என்பது பாரம்பரிய வழக்கமாக இருந்து வந்திருக்கிறது. இதில் நமது தியாகராஜ ஸ்வாமிகள் வழிபடும் தெய்வமான ஸ்ரீ ராமச்சந்திர மூர்த்தியை பல நிலைகளில் வைத்துப் பாடி புகழ்ச்சி செய்திருக்கிறார்.

அத்தகைய பெரும்புகழ் வாய்ந்த ஒரு மஹானின் ஸ்ரத்தைக்குரிய இந்த இசைவிழா இனிது நடைபெற ஸ்ரீ தியாகராஜரின் கருணையும், அவர் வழிபட்ட ஸ்ரீ ராமச்சந்திர மூர்த்தியும் அருள்பாலிக்க வேண்டுமாய் பணிந்து வேண்டுகிறோம்.

திருவையாறு தியாகபிரம்ம ஆராதனை விழா
கடந்த காலத்தில் நடந்த சில நிகழ்ச்சித் துளிகள்

1. தியாகபிரம்ம ஆராதனைக் கமிட்டிக்குப் பெரும்பாலும் கபிஸ்தலம் மூப்பனார் குடும்பத்தினர்தான் தலைமையேற்று நடத்தி வந்திருக்கிறார்கள். காலம் சென்ற ஜி.கே.மூப்பனார் 36 ஆண்டுகள் தலைவராக இருந்திருக்கிறார். விழாக் காலங்களில் அவர் இங்கே வந்து எல்லா நாட்களிலும் முன்னால் இருந்து கவனித்துக் கொள்வது அவர் காலத்திலிருந்து நடைபெற்று வருகிறது. அவருடைய முன்னோர்களும் பல இசைக் கலைஞர்களுக்கும், வடநாட்டிலிருந்து ராமேஸ்வரம் போன்ற இடங்களுக்குச் செல்லும் யாத்திரிகர்களுக்கும் வழிப்போக்கர்களுக்கும் தங்குவதற்கும், உணவுக்கும் ஏற்பாடு செய்திருப்பது தமிழ்த்தாத்தா தனது சுயசரிதையில் சொல்லும் விவரங்களிலிருந்து தெரிய வருகிறது.

2. தஞ்சையை ஆண்ட மராத்திய மன்னரொருவர் காசிக்குத் தன் பரிவாரங்களுடன் சென்றிருந்தாராம். இவர்களுடைய பரிவாரங்களைப் பார்த்த காசிவாசிகள் அந்த மன்னரிடம் தாங்கள் எந்த ராஜ்யத்தின் ராஜா என்று கேட்டார். அதற்கு அவர்கள் தஞ்சாவூர் ராஜ்யம் என்று பதில் சொல்லியிருக்கிறார்கள். அது எங்கே இருக்கிறது என்ற அவர்கள் கேள்விக்கு தஞ்சாவூர் ராஜ்யம் தெற்கே காவிரிக் கரையில் அமைந்திருக்கிறது, வட இந்திய மக்கள் ராமேஸ்வரம் செல்வதற்கு அந்த ராஜ்யத்தின் வழியாகத்தான் போகவேண்டும் என்று பதில் சொன்னார்கள். அப்போது அந்த காசிவாசிகள் சொன்ன பதில், "ஒகோ! நீங்கள் மூப்பனார் தேசத்து ராஜாவா?" என்றார்களாம். தஞ்சை மன்னருக்குத் தூக்கிவாரிப் போட்டது. அது என்ன மூப்பனார் தேசத்து ராஜா என்றார். நாங்கள் காசியிலிருந்து ராமேஸ்வரம் செல்லும் வழியில் யாத்ரீகர்களுக்கு தங்க இடமும் உணவும் கொடுத்து உபசரிப்பது கபிஸ்தலம் மூப்பனார் குடும்பத்தினரின் வழக்கம். ஆகையால் நாங்கள் அவர் பிரதேசத்தை மூப்பனார் தேசம் என்றால்தான் அறிவோம் என்றார்களாம். அந்த அளவுக்குப் பிரபலமாக விளங்கியவர்கள் அவர்கள்.

3. எப்போதுமே தியாகராஜர் ஆராதனை இசை விழா நடக்கும் காலத்தில் பனிதான் பொழிந்து கொண்டிருகும். வெளியூர்களிலிருந்து குறிப்பாக ஆந்திர தேசத்திலிருந்து மிக அதிக அளவில் மக்கள் வந்து கலந்து கொள்வார்கள். அதிலும் பாலமுரளிகிருஷ்ணா செயலாளராக இருந்த காலத்தில் ஆந்திர இசை ரசிகர்களும், தியாகராஜர் பக்தர்களும் பெருமளவில் வந்து சேருவார்கள். அத்தனை பேரும் வசதியாகத் தங்குவதற்கு இந்த சிறு ஊரில் இடமில்லாமையால், அவர்கள் அத்தனை பேரும் விழா பந்தலிலேயே மூட்டை முடிச்சுக்களை வைத்துக் கொண்டு காவிரியில் நீராடி, துணிகளை உணர்த்தி, விழா தொடங்கியதும் அங்கேயே உட்கார்ந்து கச்சேரிகளை ரசிப்பார்கள். அவர்கள் அத்தனை பேருக்கும் விழா கூடத்தில் உணவும் அளிக்கப்பட்டு விடும். ஆகையால் ரசிகப் பெருமக்களுக்கு எந்த தொல்லையும் இருக்காது.

ஒரு முறை விழா நேரத்தில் மிகக் கடுமையாக மழை பொழியத் தொடங்கிவிட்டது. புஷ்ய பகுள பஞ்சமியன்று ஆராதனையும், பஞ்ச ரத்தினக் கீர்த்தனைகள் பாடி வழிபட வேண்டும். காலையில் தொடங்கிய மழை விடாமல் பெய்தது. அப்போது விழா நடக்கும் இடம் தென்னங் கீற்று மட்டையால் வேயப்பட்டிருக்கும். மழை நீர் கொட்டகையில் எங்கும் கொட்டிக் கொண்டிருக்க தரையெல்லாம் மழை நீர். வந்திருந்த அனைவரும் மழையில் நனைந்து குளிரில் நடுங்கினர். அந்த கொட்டும் மழையிலும் உஞ்சிவிருத்தி நடந்து, பஞ்ச ரத்தினக் கீர்த்தனைகளை கொட்டும் மழையில் பாடி ஆராதனையை முடித்தனர். வந்திருந்த ஆந்திர தேசத்து இசை ரசிகர்கள் பாவம், உடனடியாக ஊர் திரும்ப நேர்ந்து விட்டது.

4. திருவையாற்று ஆராதனை விழா சற்குரு ஸ்ரீ தியாகராஜருக்கு அஞ்சலி செய்யும் முகத்தான் நடத்தப் படுகிறது. ஸ்ரீ தியாகராஜர் திருவாரூரில் பிறந்து திருவையாற்றில் வசித்து வந்தவர். தன்னுடைய ஆயிரக்கணக்கான பாடல்களால் ஸ்ரீ ராமபிரானை வணங்கி வந்தவர். அவருடைய தாய் மொழி தெலுங்கு. அவருடைய முன்னோர்கள் ஆந்திர தேசத்திலிருந்து குடிபெயர்ந்து வந்தவர்கள். ஆகையால் அவருக்குத் தெலுங்கும், வடமொழியும் நன்கு தெரியும். அவர் பாடல்கள் அனைத்துமே அவர் தாய் மொழியான தெலுங்கில் அமைந்தவை. அவருக்கு அஞ்சலி செய்யும் விழாவில் அவருடைய அந்த தெலுங்கு கீர்த்தனைகளைப் பாடித்தான் அஞ்சலி செலுத்த முடியும். ஆனால் விவரம் புரியாமல் சில தனித் தமிழ் இயக்கத்தார் ஒரு வருடம் விழா நடக்குமிடத்துக்கு வந்து இங்கு பாடுபவர்களைப் பார்த்து தமிழில் பாடு என்று கூச்சலிட்டு ஆர்ப்பாட்டம் நடத்தினர். தியாகராஜர் பாடிய தெலுங்கில் பாடாமல் அவர் பாடல்களை எப்படித் தமிழில் பாட முடியும் என்று நிர்வாகிகள் சொன்னதை அவர்கள் ஏற்கவில்லை. ஆர்ப்பாட்டம் அமைதியான அந்த சூழலைன் புனிதத் தன்மைக்கு இடையூறாக மாறிக் கொண்டிருந்த நிலையில் அப்போது தலைவராக இருந்த ஜி.கே.மூப்பனார் வேட்டியை மடித்துக் கட்டிக்கொண்டு ஆர்ப்பாட்டக் காரர்களிடம் சென்றார். இப்போது நீங்களாகக் கலைந்து செல்லவில்லையானால், நானும் களத்தில் இறங்க வேண்டியிருக்கும் என்றார். அவர் அப்படிக் கோபப்பட்டு எவருமே பார்த்ததில்லையாதலால் அவருடைய உரத்த குரலைக் கேட்டதும் கூட்டம் அடங்கியது. ஆர்ப்பாட்டக்காரர்கள் கைது செய்யப்பட்டு அழைத்துச் செல்லப்பட்டனர். விழாவும் தொடர்ந்து அமைதியாக நடைபெற்றது. அமைதியின் உருவமான மூப்பனாரா இப்படி? என்று அனைவரையும் வியப்படைய வைத்த நிகழ்ச்சி இது.

5. பஞ்ச ரத்ன கீர்த்தனைகள் பாடி ஸ்ரீ தியாகராஜ சுவாமிகளுக்கு ஆராதனை செய்ய வித்வான்கள் இரு வரிசையில் சந்நிதிக்கு எதிரில் அமர்ந்து பாடுவார்கள். அவர்களைச் சுற்றிலும் பல ஊர்களிலுமிருந்து வந்த வித்வான்கள் அமர்ந்து பாடுவார்கள். பல வாத்தியக்காரர்களும் சேர்ந்து கோரசாக வாசிப்பார்கள். மிருதங்கம், வயலின், புல்லாங்குழைல் ஆகிய வாத்தியங்கள் வாசிக்கப்படும். ஒரு முறை பித்துக்குளி முருகதாஸ் வந்திருந்தார். அவருடன் பிறந்தது போலவே அவர் கையில் ஒரு ஆர்மோனிய வாத்தியம் வைத்திருந்தார். அப்போது பாலமுரளிகிருஷ்ணா செயலாளர். பித்துக்குளி முருகதாசிடம் ஆராதனையில் ஆர்மோனியம் வாசிக்கக்கூடாது என்று சொல்லப்பட்டது. அவரும் சரியென்று அந்த வாத்தியத்தைக் கையில் எடுத்துக் கொண்டு வெளியேறிவிட்டார். இந்த வாத்தியத்துக்கு கமகங்கள் வாசிக்க இயலாது என்பதால் டாக்டர் கே.எம்.முன்ஷி நேரு அமைச்சரவையில் செய்தி ஒலிபரப்பு அமைச்சராக இருந்த காலத்தில் ஆர்மோனியம் வானொலியில் பயன்படுத்தக்கூடாது என்று தடைவிதித்திருந்தார் என்பதும் கவனிக்கப்பட வேண்டிய செய்தியாகும்.

6. முன்பெல்லாம் பழம்பெரும் வித்வான்களான அரியக்குடி இராமானுஜ ஐயங்கார், மகாராஜபுரம் விஸ்வநாத ஐயர், ஆலத்தூர் சீனிவாசய்யர், ஜி.என்.பாலசுப்பிரமனியம் போன்ற பிரபல வித்வான்கள் எல்லாம் ஆராதனையன்று காலையில் ஸ்ரீ தியாகராஜர் வசித்த இல்லத்திலிருந்து உஞ்சவிருத்தி எடுத்துக்கொண்டு தெருவில் பாடிக்கொண்டு விழா பந்தலுக்கு வருவார்கள். இப்போதெல்லாம் உள்ளூர் பாகவதர்களிடம் இந்தப் பணியைக் கொடுத்து விடுகிறார்கள். பெரிய அளவில் வித்வான்கள் இதில் கலந்து கொள்வதில்லை என்பது மக்கள் மத்தில் நிலவுகின்ற அதிருப்தியாக இருக்கிறது. எத்தனை பெரிய வித்வானாக இருந்தாலும் உஞ்சவிருத்தியில் கல்ந்து கொள்வதுதான் ஸ்ரீ தியாகராஜருக்குச் செய்யும் உண்மையான அஞ்சலி என்பது மக்களின் எதிர்பார்ப்பு.

7. ஆராதனை நாட்களில் ஊரின் சில இடங்களில் வெளியூர் இசை ரசிகர்களுக்கென்று சில கல்யாண மண்டபங்களிலும், ஸ்ரீ தியாகராஜர் வாழ்ந்த இல்லத்திலும் உணவளிப்பது என்பது நடைபெற்று வருகிறது. இதற்காக சில டிரஸ்ட்டுகள் இருக்கின்றன. அதில் முக்கியமானது செல்லம் ஐயர் எனும் ஸ்ரீநிவாசராவ் பள்ளியில் ஆசிரியராக இருந்த செல்லம் ஐயர் என்பவரின் பணி மகத்தானது. மிகவும் வயது முதிர்ந்த செல்லம் ஐயர் இப்போதும் சென்னையிலிருந்து திருவையாற்றில் வந்து தங்கிக் கொண்டு இந்த உணவளிக்கும் தர்ம காரியத்தை நடத்திக் கொண்டு வருகிறார்.

தஞ்சை வெ.கோபாலன்,
இயக்குனர் பாரதி இலக்கியப் பயிலகம்,
தஞ்சாவூர்

நன்றி: "தினமணி" ஸ்ரீ தியாகராஜ ஆராதனை சிறப்பிதழ் 13-1-2012

பொங்கல் திருநாள் வாழ்த்துக்கள்!

2012-01-13T23:20:00.000-08:00

பொங்கல் திருநாள் வாழ்த்துக்கள்!
இன்பமும், மகிழ்ச்சியும் பொங்கி வரட்டும்!
நல்லதொரு எதிர்காலம் அமையட்டும்!
வாழ்த்துக்கள்! == தஞ்சை வெ.கோபாலன்

2012-01-13T20:07:00.000-08:00

பொங்கலைக் கொண்டாடு !

போகிப் பொங்கலில்
நீ பழையதை
எரிப்பதற்கு முன்-உனது
பிழைகளையும் குறைகளையும் எரித்துவிடு.

பெரும் பொங்கலில்
நீ பச்சரிசியைப் புதுப் பானையில்
பொங்க வைக்கு முன்
உன் ஈகையால்
மகிழ்ச்சி பொங்கும்
முகத்தையும் மனங்களையும் பார்த்துவிடு.

சர்க்கரைப் பொங்கலை
நீ சாப்பிடு முன்
சக மனங்களில் இருக்கும்
கசப்பை நீக்கிவிடு.

காணும் பொங்கலை
நீ கொண்டாடு முன்
உன்னைக் காண்போர்
உன்னைக் கொண்டாட வைத்துவிடு.

-தனுசு

2012-01-08T18:43:00.000-08:00

எங்கே போகும் இந்த பயணம்.

எங்கே போகும் இந்த பயணம்.
எங்கே போகும் இந்த பாதை.
யாதும் ஊரோ? அந்தம் காடோ?
படைப்பின் பொருளென்ன?
படைத்தவன் பொறுப்பென்ன ?

தாயென்றும் தந்தையென்றும்
ஒன்றை ஒன்று நம்பி
போகும் இந்த ஊர்கோலம் -இது
இந்த ஊர்க் கோலமோ?.

ஊரின்றி உறவின்றி வீடின்றி வழியின்றி
வீதிவழி போகும் விதியோ?
சேய்யீன்ற தாயொன்று -காக்கும் அதன் நலம் போன்று
துணைதன்னை காக்கும்
உத்தமி செல்லும் சபையோ?

யார் கேட்டு பிறந்தார்கள்? -இவர்கள்
யார் கெட்டு பிறந்தார்கள்?
பிள்ளைகள் கை விட்டார்களா? இவர்களை
பிள்ளையில் கை விட்டார்களா?

எட்டடுக்கு மாளிகைக்கும்
கோலோச்சும் மன்னனுக்கும்
கிட்டாதபாசம் எட்டாதநேசம் -இங்கு
ஒட்டிக்கொண்டு இருப்பது நிஜமே!
.
விலைமகளின் வீட்டுக்கு -கணவனை
கூடையில் கொண்டுசென்ற
திருமகளின் கதையை கேட்டு
பத்தினி பாசம் அறிந்தோம் கதையினிலே.

கண்ணில்லா கணவனை
கண்ணில் வைத்து காக்கும் -இந்த
பெண்ணின முதல்வின் பதிபக்தியை!
இம்மண்ணின் பெரும்சக்தியை!
பார்க்கிறோம் நேரினிலே.

-தனுசு-
Courtesy: Classroom 2007 & Dinamalar (pic)

முல்லைப் பெரியாறும் சிறாரும்

2012-01-07T05:07:00.001-08:00

முல்லைப் பெரியாறும் சிறாரும்

புருனெய் தனுசுக்கும் வேண்டுமோ அறிமுகம்?
இதோ அவர் கவிதை.

செம்மொழியும் இளமொழியும்
முத்தமிடும் மண்ணில்
மணியோசை கேட்கிறது- யானை வருமோ?
இடியோசை கேட்கிறது- மழை வருமோ?
மதம் அடங்குமோ? பிழை முடியுமோ?

பெரிய மனுஷன் பென்னி
சேகரித்து தந்தான் தண்ணி-அன்று
அந்நியனுக்கு இருந்தது அக்கறை -இன்று
அநியாயத்திற்கு அழைப்புவைக்குது அக்கரை.

"ஒழிக" ஒருபக்கம்
"மரியட்டே" மறுபக்கம்
அரபிக்கடலும் வங்கக்கடலும் -தீ
கொள்ளும் காலமோ ?

சிவகிரியும் சதுரகிரியும்
அறியும் அந்த நீர்வலம் என்னவென்று.
முல்லையும் பெரியாரும்
அறியும் அந்த நீர்வளம் யாதென்று.

யார்வளம் காண- நீர்வளம் களமானது?
இந்த நீர்பலமே - இங்கு
பசுமைக்கு அணையாவிளக்கு-அதை
யாருமறிய அணையே நீ விளக்கு.

எமக்கொரு உறவாய் நீர் பிறந்தீர்.
எமக்கென்று இருக்கும் நீர் பிரித்து
நீரின் எல்லை குறைப்பது நியாயமா?
நீர் எல்லைதாண்டுவது நியாயமா?

-தனுசு -

ஐயாறப்பர் நாட்டியாஞ்சலி 2012, திருவையாறு

2012-01-06T01:03:00.000-08:00

ஐயாறப்பர் நாட்டியாஞ்சலி 2012, திருவையாறு
                                10ஆம் ஆண்டு விழா
இடம்:   அருள்மிகு அறம்வளர்த்தநாயகி உடனாய ஐயாறப்பர் ஆலயம்
நாள்:    2012 பிப்ரவரி 19 முதல் பிப்ரவரி 21 வரை.
நேரம்:   தினம் மாலை 5 முதல்

மகாசிவராத்திரியை முன்னிட்டு ஆண்டுதோறும் நடைபெறும் இந்த
நாட்டியாஞ்சலி விழாவில் புகழ் பெற்ற பல பரத நாட்டியக் கலைஞர்கள்
வந்து கலந்து கொள்கிறார்கள்.விழாவுக்கு பக்தர்களும், கலை ஆர்வலர்களும்,
பொதுமக்களும் திரளாக வரவேண்டுமாய் அன்போடு வேண்டுகிறோம்.

மூன்று நாளும் கீழ்கண்ட அட்டவணைப் படி நிகழ்ச்சிகள் நடைபெறும்.

Dance during Maratha Period

மகாசிவராத்திரி நாட்டியாஞ்சலி விழா - 2012
19-2-2012 முதல் 21-2-2012 வரை

19-2-2012 ஞாயிறு பிரதோஷம்
மாலை 6-05 மணி மங்கள இசை - திருவையாறு இசைக் கல்லூரி மாணவர்கள்
6-30 மணி திருவையாறு ஸ்ரீ ஆடவல்லான் நாட்டியாலயா, குரு: திரு க.வஜ்ரவேல்,
7-00 மணி திருச்சி சகோதரிகள் கலைவளர்மணி உஷாநந்தினி, ஜெயசுஜிதா, திருச்சி
7-30 மணி பண்ருட்டி கலைச்சோலை நாட்டிய அகாதமி திரு சுரேஷ் குழுவினர்
8-00 மணி சின்னமனூர் திருமதி சுஜாதா & திரு விஜய் கார்த்திகேயன் குழுவினர்
8-30 மணி மும்பை ந்ருத்யாஞ்சலி கலை இயக்குனர்திருமதி லதா ராஜேஷ் குழுவினர்.
9-00 மணி சென்னை முகப்பேர் ஸ்ரீ அபிநயவர்ஷினி நாட்டியப் பள்ளி மாணவியர்
9-30 மணி நாகை சிவாலயா நாட்டியப் பள்ளி,குரு: செல்வி ராஜமீனாட்சி, நாகப்பட்டினம்.
10-00 மணி தஞ்சை ஓம் சிவாலயா நாட்டியப் பள்ளி, குரு: திருமதி கே.பரமேஸ்வரி
10-30 மணி நாமக்கல் நிருத்திய நடேச கலாலயா திரு சி.ஜெயப்பிரகாஷ் நாராயண்

20-2-2012 திங்கள்- மகாசிவராத்திரி
மாலை 5-00 மணி திருவையாறு இசைக் கல்லூரி மாணவியர் நாட்டியம்.
5-30 மணி செல்வி வைஷ்ணவி M.கார்த்திகேயன், சென்னை
6-00 மணி சென்னை நூபுர்லயா டான்ஸ் அகாதமி மாணவியர், திருமதி லலிதா கணபதி
6-30 மணி கும்பகோணம் ஸ்ரீ அபிநயாஸ் கலைக் குழுமம் மாணவியர் நடனம்
                              குரு: திருமதி எஸ்.விஜயமாலதி
7-00 மணி திருநெல்வேலி இன்னிசை நாட்டிய மாமணி திருமதி இந்திரா கிருஷ்ணமூர்த்தி,
                               மாணவியர்
7-30 மணி பெங்களூர் விஸ்வபாரதி நாட்டியசாலா குரு: திருமதி அனுபமா ஜெயசிம்மா
8-00 மணி சென்னை வேம்பட்டி சிவக்குமார் மாணவியர் குரு: திரு வேம்பட்டி சிவக்குமார்.
8-30 மணி சிதம்பரம் & அரியலூர் தகதிமிதா நாட்டியப் பள்ளி குரு: திரு அகிலன்
9-00 மணி கும்பகோணம் ஸ்ரீ சிவசக்தி நடனப் பள்ளி, குரு: திருமதி கவிதா விஜயகுமார்,

9-30 மணி கும்பகோணம் அபிராமி ஜெயராமன் குரு: திருமதி கவிதா விஜயகுமார்
10-00 மணி கும்பகோணம் செல்வி ஆர். திவ்யா குரு: திருமதி கவிதா விஜயகுமார்
10-30 மணி கடலூர் அபிநயா நாட்டியாலயா முனைவர் சுமதி சுந்தர் குழுவினர்

21-2-2012 செவ்வாய்
மாலை 5-30 மணி திருவையாறு இசைக் கல்லூரி - குழு வீணையிசை.
6-00 மணி கும்பகோணம் ஸ்ரீமதி நாட்டியாலயா, திருமதி ஸ்ரீதரி குழுவினர்
6-30 மணி கும்பகோணம் ஆடல்வல்லான் நாட்டியப் பயிற்சிப் பள்ளி
                        மாணவியர், குரு:ஜென்சி லாரன்ஸ் கும்பகோணம்.
7-00 மணி கரூர் ஆடல்வல்லான் நாட்டியாலயா மாணவியர், குரு: ம.சுகந்தப்பிரியா, கரூர்.
7-30 மணி சிதம்பரம் சிவசக்தி இசை நடனப் பள்ளி மாணவியர், குரு:
                        நடனகலா சேவாமணி திருமதி V.N. கனகாம்புஜம்.
8-00 மணி பழையகூடலூர் டாக்டர் ஜி.எஸ்.கல்யாணசுந்தரம் மெட். பள்ளி மாணவியர்
8-30 மணி சென்னை அக்ஷயா ஆர்ட்ஸ் மாணவியர், குரு: திரு பினேஷ் மஹாதேவன்
9-00 மணி டாக்டர் காயத்ரி வைத்தியநாதன், குரு: கிருபா பாஸ்கரன்,
                        Natyarppana Dance Company, Milwaukee, Wisconsin, USA
9-30 மணி சென்னை திருவல்லிக்கேணி ஸ்ரீ கிருஷ்ணா நாட்டியாலயா மாணவியர்,
                        குரு: திருமதி கலா ஸ்ரீநிவாசன்,
10-00 மணி கும்பகோணம் கலாலயம் நாட்டியப் பள்ளி திருமதி கீதாஅஷோக் மாணவியர்

"நாட்டியாஞ்சலி"
தஞ்சை வெ.கோபாலன், தலைவர், ஐயாறப்பர் நாட்டியாஞ்சலி குழு, திருவையாறு &
இயக்குனர், பாரதி இலக்கியப் பயிலகம், தஞ்சாவூர்.
இன்றைய அறிவியல் உலகத்தின் கண்டுபிடிப்புகளை பல்லாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பே நம் மக்கள் கண்டுபிடித்து அதற்கு உருவகங்களைக் கொண்டு விளக்கமும் அளித்திருக்கிறார்கள். அப்படிப்பட்ட விளக்கங்களில் ஒன்றுதான் நடராஜப் பெருமானின் தாண்டவத்தின் தத்துவமும். சிவபெருமான் இந்தப் பிரபஞ்சத்தைப் படைத்துக் காத்து அழித்தும் வருவதாக நம் முன்னோர்கள் அறிந்திருக்கிறார்கள். இம்மூன்று செயல்களோடு மறைத்தல், வீடுபேறு அளித்தல் எனும் இரண்டும் அடங்கிய "பஞ்ச கிருத்தியங்கள்" எனப்படும் தொழிலைச் சிவபெருமானுக்கு அளித்து பெருமை பெற்றிருக்கிறார்கள்.

வான்வெளியில் கூட்டங்கூட்டமாக சக்தியின் வெளிப்பாடு வந்து கொண்டிருப்பதையும், அப்படிப்பட்ட சக்தியை உள்ளடக்கிய அணுவை பிளந்தால் அதிலிருந்து வெளிப்படும் சக்தி 'மாபெரும் சக்தியாக' உருவெடுப்பதையும் மேலை நாட்டு அறிவியலாளர்கள் கண்டுபிடித்த போது, இந்த கண்டுபிடிப்புகளை இந்தியாவில் ஆன்மீகமாகக் கண்டுபிடித்து, இப்பிரபஞ்சத்தின் தோற்றம், வளர்ச்சி, முதன்முதல் உருவான காற்று, அது எழுப்பிய ஓசை இவற்றை இறைவனின் தாண்டவமாகக் கருதி 'நடராஜர்' அதாவது நடனத்துக்கு அரசர் என்று சிவனை முன்னிருத்தி வணங்கி வந்ததைப் போற்றி பாராட்டி எழுதியிருக்கிறார்கள்.

இந்து புராணங்களின்படி சிவபெருமான் ஆனந்த தாண்டவம் ஆடினார். எதற்கு? தான் அதிகம் படித்துவிட்டதாக ஆணவம் கொண்டு சில முனிவர்கள் இறைவனை மறந்த காரணத்தால், அவர்களுக்கு உண்மை விளங்கிட வேண்டுமென்பதற்காக இந்த ஆனந்த தாண்டவம் ஆடினார். நம் புராணங்களின்படி சிவபெருமான்தான் தாண்டவங்களுக்கு எல்லாம் முதல்வன். சிவனும் பார்வதியும் போட்டியிட்டு ஆடியதாக புராணம் கூறும். சிவன் ஆடிய ஆட்டம் 'தாண்டவம்'. இது பிரபஞ்சம் தோன்றிய போதும், அழிக்கப்படும் போதும் ஆடிய தாண்டவமாகும். முதலில் ஆடியது 'ஆனந்த தாண்டவம்' என்றும், அழிவின் போது ஆடியது 'ருத்ர தாண்டவம்' என்றும் அறிகிறோம். பார்வதி ஆடிய ஆட்டத்துக்கு 'லாஸ்யம்' என்று பெயர். இது முன்னதைப் போல் வேகமும், துள்ளலும் கொண்டதல்ல. பார்வதியின் லாஸ்யம் நளினமானது, உணர்வைத் தூண்டவல்லது, இனிமையானது. பெண்கள் ஆடுவது லாஸ்யம் என்று கூறப்படுகிறது.

சிவனுடைய இந்த ஆட்டத்துக்கு ஓர் உருவம் கொடுத்து பஞ்சலோக விக்கிரகம் படைத்தது தமிழகத்தில்தான். கி.பி. பத்தாம் நூற்றாண்டுக்கும் பன்னிரெண்டாம் நூற்றாண்டுக்கும் இடைப்பட்ட காலத்தில் இந்த வழக்கம் தோன்றியிருக்கிறது. அப்படி சிவபெருமான் ஆடிய தலங்களை ஐந்து இடங்களில் காணமுடிகிறது. அவற்றில் முதன்மையானது சிதம்பரம். இங்கு இருப்பது கனகசபை, மதுரையில் ரஜத சபை அதாவது வெள்ளி சபை, திருவாலங்காட்டில் ரத்தின சபை, திருநெல்வேலியில் தாமிர சபை, குற்றாலத்தில் சித்திர சபை என வகைப்படுத்தப் பட்டுள்ளது.

பாற்கடலில் மகாவிஷ்ணு ஆதிசேஷன் மீது பள்ளி கொண்டிருந்த போது, அவர் மகாலக்ஷ்மியிடம் பரமேஸ்வரனின் ஆனந்த தாண்டவத்தின் சிறப்பினை எடுத்தியம்பிக் கொண்டிருந்தார். அப்போது அதனைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்த ஆதிசேஷன் மகாவிஷ்ணுவிடம் தான் அந்த ஆட்டத்தைப் பார்க்க விரும்புவதாகக் கூறவும், அவரை பூமிக்கு அனுப்பி பதஞ்சலி முனிவர் என்ற பெயரோடு சென்று அந்த ஆட்டத்தைக் காணப் பணித்தார். அவருடன் வியாக்கிரபாத முனிவர் எனும் புலிக்கால் முனிவரும் சேர்ந்து கொண்டார். இவர்கள் இருவரும் இறைவனின் ஆட்டத்தைக் காண்பதை மகாவிஷ்ணுவும் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். இதையொட்டியே சிதம்பரத்தில் நடராஜர் ஆலயத்தில் கோவிந்தராஜ பெருமாளுக்கும் ஒரு சந்நிதானம் அமைக்கப்பட்டதாகக் கூறுவர்.

இதே சிதம்பரத்தில்தான் நடராஜப் பெருமானுக்கும் காளிக்கும் போட்டி ஏற்பட்டு இருவரும் ஆட, ஆட்டத்தின் இடையே சிவபெருமான் தன் இடது காலை உயரே தூக்கி ஊர்த்துவ தாண்டவமாக ஆட, காளியால் அப்படி ஆட முடியாமல் தலை குனிந்து ஊரை விட்டு வெளியேறி கோயில் கொண்டாள் என்றும் வரலாறு உண்டு.

சிவனுடைய தாண்டவம் பிரபஞ்சத்தின் தோற்றம் மட்டுமல்ல, உயிரினங்கள், புல், பூண்டுகள், மரம் செடிகொடிகள், ஊர்வன, பறப்பன, மிருகங்கள், மனிதர்கள் என்று இவை பிறப்பது, வாழ்வது, இறப்பது என்பதை தத்துவார்த்தமாகக் காட்டும் நோக்கில் ஆடப்பட்டது. இவை முன்பே கூறியதைப் போல பஞ்ச கிருத்தியங்களின் வெளிப்பாடுதான்.

நடராஜப் பெருமானுடைய விக்கிரகம் தமிழ்நாட்டில்தான் சுமார் ஆயிரம் ஆயிரத்தைனூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு உருவாக்கப்பட்டது என்பதைப் பார்த்தோம். சாதாரணமாக சிவன் கோயில்களில் லிங்க வழிபாடுதான் நடப்பதை நாம் அறிவோம். நடராஜர் சிவனுடைய வடிவம்தான் எனும்போது இந்த உருவத்துக்குக் காரணங்களை அறிந்து கொள்ள வேண்டாமா? நடராஜர் விக்கிரகம் வலது காலை தரையில் ஊன்றி, இடது காலை மடித்துக் கொண்டு ஆடுகிறார். சில இடங்களில் இடது காலை ஊன்றி, வலது காலைத் தூக்கியும் ஆடுவது போன்ற தோற்றமும் உண்டு. இந்த உருவத்துக்கு நான்கு கரங்கள், வலப்புறம் ஒரு கரத்தில் டமருகம் எனும் உடுக்கை வாத்தியமும், இடது கையில் சந்திரபிரபை போன்று வளைந்த உள்ளங்கையில் தீப்பிழம்புகளும், மற்றொரு வலக்கை அபயஹஸ்தமாகவும், இடக்கையை மார்புக்கு நேரே வளைத்தும் வைத்துக் கொண்டிருப்பதைப் பார்க்கலாம். முதலில் காற்றுதான் தோன்றியது. அந்த காற்று ஓசை எழுப்பியது என்பதற்காக டமருகம். தீப்பிழம்பு, உலகை அழிப்பதைக் காட்டுவதற்கும், இடக்கை மடக்கி கால் நோக்கி வளைந்திருப்பது, இறைவனின் அடிபணிவதால், வலக்கரம் காட்டும் அபயஹஸ்தம் அனைவருக்கும் அடைக்கலமளிக்கும் என்பதையும் விளக்குவதாகக் கூறுகிறார்கள்.

இதில் இன்னொரு விசேஷமும் உண்டு. நடராஜர் காலை ஊன்றி நிற்குமிடத்தில் காலடியில் ஓர் உருவம் கிடப்பதைப் பார்க்கலாம். இந்த உருவம் அபஸ்மாரம் எனப்படுபவனின் உருவம். இந்த அபஸ்மாரம் உலகில் உள்ள தீமைகள், நோய்கள் இவற்றின் உருவகம். மனத்தின் வக்கிரம், கொடுமை இவற்றையும் இது எடுத்துக் காட்டுகிறது. இவற்றைக் காலில் போட்டு அழிப்பதுதான் சிவபெருமான் செய்யும் தாண்டவத்தின் நோக்கம். இப்படி ஒரு கடவுளின் உருவத்தைப் படைப்பதன் மூலம், அறிவியல், உலகின் தோற்றம், வளர்ச்சி, அழிவு இவ்வளவையும் இறைவன் அணுவளவும் பிசகாமல் செய்து கொண்டிருப்பதைப் பார்க்க முடிகிறது.

'நடராஜா' எனும் சொல் 'நடனத்துக்கு அரசன்' எனும் பொருளில் வழங்கப்படுகிறது. சமஸ்கிருத மொழியின் இலக்கணப்படி இச்சொல் வழக்கில் வந்தது. இது மட்டுமல்லாமல் வெறு சில விளக்கங்களும் நடராஜர் சிலைக்குக் கொடுக்கப்படுகிறது. அவரது இடையிலும் கரங்களிலும் பாம்பு சுற்றிக் கொண்டிருப்பதைக் காணலாம். இது ஒவ்வொரு மனிதனுக்குள்ளும் உள்ள குண்டலினி சக்தியைப் பாம்பாகக் காட்டுகிறது என்கிறார்கள். இவரது உருவத்துக்கு சுற்றிலும் தீ வட்டத்தைக் காணலாம். இது இந்த பூமியில் பிறந்த அனைத்து ஜீவராசிகளுக்கும் ஏற்படும் துன்பங்கள், மும்மலங்கள் இவற்றைக் குறிக்கிறது.

நாட்டியம் என்பது அதன் இயக்கத்தை, ஆட்டத்தை, அதனோடு தொடர்புடைய இசை, தாளம், பாவம் இவற்றைப் பார்த்து ரசிக்கக் கூடிய கலை. இது சமயம் சார்ந்த வழிபாடுமட்டுமல்லாமல், மனித வர்க்கத்தின் ஆளுமைக்குட்பட்ட, கோபம், காதல், அன்பு, வீரம், சோகம், இரக்கம் இவற்றையும் காட்டக்கூடிய கலை. அதனால்தான் நவரஸங்களும் அடங்கிய ராகம், அந்த ராகத்திற்கேற்ற பாடல் இவற்றைக் கொண்டு இந்த ஆட்டங்களை நடத்திக் காட்டுகிறோம். இதனால் இவ்வாட்டங்களுக்குள் அடங்கியுள்ள மனித உணர்வுகளை பலரும் அறியும் வண்ணம் இந்த நாட்டியங்கள் அமைக்கப்படுகின்றன.

இவ்வகை நாட்டியங்களை மூன்று வகையாக வகுத்திருக்கிறார்கள். அவை 'நாட்டியம்', 'நிருத்தியம்', 'ந்ருத்தம்' என்பன. முதல் வகை நாட்டியம் என்பது ஒரு வரலாற்றை அல்லது கதையை வரிசையாகச் சொல்லும் ஆங்கில Opera போன்றது. இவற்றை நாட்டிய நாடகம் எனலாம். இதில் பாத்திரம் ஏற்றிருப்பவர்கள், தங்கள் பங்கை நடிப்பின் மூலமும், பாடல்கள் மூலமும், பாவங்கள் மூலமும் காட்டமுடியும். இரண்டாவது வகை நிருத்தியம். இது நவரஸங்களில் ஏதாவதொரு ரஸத்தில் அமைந்த பாடலுக்கு கருத்துக்கேற்ப பாவமும், ரஸம் வெளிப்படும்படியான ஆட்டமும் ஆடிக் காண்பது. மூன்றாவது வகையில் தாளக்கட்டும், உடல் அசைவும் இருக்கும் ஆனால் அவற்றுக்கு மேற்சொன்னவை போல எந்த பொருளும் கிடையாது.

மகாசிவராத்திரியை முன்னிட்டு சிவாலயங்களில் இப்போதெல்லாம் 'நாட்டியாஞ்சலி' எனும் நிகழ்ச்சிகளை நடத்தி வருகிறார்கள். இந்த நிகழ்ச்சிகளில் பரதம் பயின்ற நாட்டியக் கலைஞர்கள் தங்கள் திறமையைக் காட்டி அருமையாக நடனம் ஆடுகிறார்கள். எல்லா கலைகளுக்கும் முதன்மையானவரான சிவபெருமானுக்கு அவன் அளித்த நாட்டியம் மூலமாகவே அஞ்சலி செலுத்தும் இந்த நிகழ்ச்சிகள் இப்போது மிகவும் பிரபலமடைந்து வருகின்றன.

மற்றெல்லா நாடுகளிலும் கூட இசையும் நாட்டியமும் உண்டு. ஆனால் அவை பொழுது போக்குக்காகவும், அந்தந்தக் கலைகளில் கலைஞர்களின் திறமைகளை வெளிக்காட்டும் விதத்திலும் அமைந்திருக்கும். ஆனால் நம் பாரத புண்ணிய பூமியில் எல்லா கலைகளும் அந்த இறைவனுக்கே என்று அர்ப்பணிக்கும் உணர்வோடு இவற்றைக் கையாண்டு வருகிறார்கள். சிவபெருமான் நாட்டியத்தில் வல்லவர் என்றால், இசைக்குரிய வீணை சரஸ்வதியின் கையில் இருக்கிறது. நாரதருடைய கையில் தும்பூர் எனும் வாத்தியம் இருக்கிறது. நந்தி மத்தளம் வாசிக்கிறார். கண்ணன் குழல் ஊதுகின்றான். இப்படி இசையும் மற்ற கலைகளும் இறைவனுக்கே என்று அர்ப்பணம் செய்வதால்தான் இந்த கலைகளை நாம் பக்தியோடும், பரவசத்தோடும் பயில்கிறொம், கற்றுக்கொண்டு அவற்றில் நம் திறமைகளை வெளிக்கொணர்கிறோம். அப்படி சிவபெருமானுக்கு நாம் செலுத்தும் அஞ்சலிதான் "நாட்டியாஞ்சலி" எனும் நிகழ்ச்சி.

நாட்டியம் என்பது பல செயல்களை ஒருங்கிணைத்து செயல்படும் ஒரு யோகம் எனலாம். தாளம் பிசகாமல் கால் தாளமிட வேண்டும். சொல்லும் கருத்துக் கேற்ற ரஸத்தை வெளிப்படுத்தும் ராகம் வேண்டும். அதற்கேற்ப முகமும் உணர்ச்சிகளையும், கைகளும், விரல்களும் முத்திரைகளையும் காட்ட வேண்டும். இவற்றுக்கு மனம் யோகத்தில் திளைத்தல் வேண்டும். அப்போதுதான் இவை அனைத்தும் சிறிதும் பிசகாமல் செய்து முடிக்க முடியும். எனவே நாட்டியம் என்பது ஒரு யோக சாதனை. இது சாதாரணமாக எல்லோராலும் செய்யமுடிவதல்ல. இதற்கென்று ஆர்வமும், விடாமுயற்சியும், நல்ல பயிற்சியும் எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக நல்ல குருநாதர்களும் அமைய வேண்டும். குருபக்தி இந்த கலைகளில் மிகவும் அவசியம்.

இத்தகைய அற்புதமான "நாட்டியாஞ்சலி" நிகழ்ச்சிகள் சமீப காலமாகத் தமிழகத்தின் பல ஊர்களிலுள்ள சிவாலயங்களில் நடைபெற்று வருகின்றன. இந்த அரிய கலையைக் கற்றுக்கொண்ட நமது இளம் கலைஞர்கள் மக்கள் முன்பு ஆடவும், சிவபெருமான் அருளைப் பெறவும் இதுபோன்ற விழாக்களில் ஆர்வத்தோடும் தொண்டு உள்ளத்தோடும் வந்து கலந்து கொள்கிறார்கள். நாம் நடனத்தை ரசிப்பது என்பது ஒரு புறம் இருந்தாலும், நம்மால் முடியாத இந்த அரிய கலையைப் பொக்கிஷமாகப் போற்றி காத்து வரும் இந்த கலைஞர்களுக்கு நாம் அளிக்கக்கூடிய மரியாதை இந்த நிகழ்ச்சிகளைக் கண்டு களித்து, அவர்களைப் பாராட்டி ஊக்குவிப்பது மட்டும்தான். இயன்றவரை உங்களுக்கு அருகாமையில் நடக்கும் எந்த நாட்டியாஞ்சலி நிகழ்ச்சிக்காவது சென்று இருந்து அந்த நடனங்களைப் பார்த்து மனதார அந்தக் கலைஞர்களை வாழ்த்துங்கள். அதுதான் நாம் அவர்களுக்குச் செய்யும் கைமாறு.

மகாசிவராத்திரியை யொட்டி இந்த நாட்டியாஞ்சலி விழாக்கள் நடைபெறுகின்றன. மகாசிவராத்திரியன்று சிவபெருமான் சந்நிதியில் அவர் சார்ந்த எண்ணத்தோடு, அவர் ஆடிய இந்த நடனங்களைக் கண்டு களிக்கும் பாக்கியம் நமக்குக் கிடைத்ததை எண்ணி நாம் பெருமைப் படவேண்டும்.

இந்த கலைகள் நம் பாரம்பரிய சொத்துக்கள். இவற்றை மிகவும் ஜாக்கிரதையாகப் பாதுகாத்து அடுத்த தலைமுறைக்குக் கொடுக்க வேண்டிய பொறுப்பும் கடமையும் நமக்கெல்லாம் இருக்கிறது. இந்தக் கடமையைச் செவ்வனே செய்ய எல்லாம் வல்ல இறைவன் அருள் புரிவானாக!

கவி காளமேகம்

2012-01-05T02:28:00.000-08:00

காளமேகம் கவிஞனாக ஆன கதையை முன்பு பார்த்தோம். இனி அவன் படைப்புகளில் இப்போது இரு பாடல்களைப் பார்ப்போம்.

1. முதல் பாட்டு:

காளமேகம் காஞ்சிபுரம் போனான். அப்போது வரதராஜ பெருமாள் கோவிலில் கருடோத்சவம் நடந்து கொண்டிருந்தது. பெருமாள் வீதி புறப்பாடு நடந்து கொண்டிருந்தது. வரதராஜப் பெருமாளை கருட வாகனத்தில் ஏளப் பண்ணி (இது வைணவ பரிபாஷை: பொருள் எழுந்தருளப் பண்ணி) வீதி வலம் வந்து கொண்டிருந்தார்கள். அப்போது இவனுக்கு பெருமாளைப் பாடவேண்டுமென்றும் ஆசை, ஆனால் அவன் தான் சைவத்துக்கு மாறிவிட்டானே, இப்போது பெருமாளைப் பாடுவதைக் கண்டு யாராவது குறை சொன்னால் என்ன செய்வது. சரி! இதற்கு ஒரு வழி செய்யலாம் என்று பெருமாள் மீது நிந்தாஸ்துதி (இகழ்வது போல புகழ்வது) பாடிவிடலாம் என்று பாடினான்.

"பெருமாளும் நல்ல பெருமாள் அவர் தம்
திருநாளும் நல்ல திருநாள் - பெருமாள்
இருந்திடத்திற் சும்மா இராமையினால் ஐயோ
பருந்து எடுத்துப் போகின்றதே பார்!"

"பெருமாள் நல்ல பெருமாள் தான். அவருக்குக் கொண்டாடும் இந்தத் திருநாளும் நல்ல திருநாள்தான். ஆனாலும் என்ன செய்வது. இந்த பெருமாள் சும்மா கோயிலுக்குள் உட்கார்ந்திருக்காமல் இப்படி வீதியில் சுற்றத் தொடங்கியதால், பருந்து வந்து அவரைத் தூக்கிக் கொண்டு போகிறதே" என்று பாடினான்.

2. இரண்டாம் பாட்டு.

காளமேகம் காஞ்சிபுரம் போன அதே நேரத்தில் அங்கிருந்த விநாயகப் பெருமானுக்கும் திருவிழா நடந்து கொண்டிருந்தது. கணபதியை மூஞ்சூறு வாகனத்தில் வைத்து ஊர்வலம் கொண்டு போகிறார்கள். காளமேகத்துக்கு உடன் பிறந்த கிண்டல் இங்கும் வேலை செய்கிறது. இவன் அலறுகிறான். ஐயையோ! இது என்ன அக்கிரமம்! சிவனுடைய பிள்ளையை இப்படி ஒரு எலி இழுத்துக் கொண்டு போகிறதே. இதனைக் கேட்பார் இல்லையா? சிவபெருமானுடைய மழு எங்கே போயிற்று. அதனால் தாக்க வேண்டாமா? திருமாலிடம் சக்கரம் இருக்குமே. அது என்னவாயிற்று. அதனால் எலியை அறுத்துவிடலாமே. பிரம்மன் கையில் உள்ள தண்டம் எங்கே? அதால் அடிக்கக்கூடாதா? அவைகளெல்லாம் பறிபோய்விட்டனவா?" யானையை ஒரு எலி இழுத்துக் கொண்டு போகிறதே! என்று புலம்புகிறான்.

"மூப்பான் மழுவும், முராரி திருச் சக்கரமும்
பாப்பான் கதையும் பறிபோச்சோ - மாப்பார்
வலமிகுந்த மும்மதத்து வாரணத்தை ஐயோ
எலி இழுத்துப் போகின்ற தென்?"

மூப்பான் என்பது சிவன், அவன் கையில் உள்ளது மழு என்னும் ஆயுதம். (சிறிய கோடரி போன்ற ஆயுதம்). முராரி என்பது பெருமாள், அவர் கையில் உள்ளது சுதர்சன சக்கரம். பாப்பான் என்பது பிரம்மனைக் குறிக்கும், அவன் கையிலுள்ளது தண்டம் என்கிற கதை.

இந்தக் கிண்டல்தான் காளமேகத்தின் முத்திரை.

பராசக்தி கொடுத்த கவிதா சக்தி!

2012-01-04T02:34:00.001-08:00

பராசக்தி கொடுத்த கவிதா சக்தி!

திருவரங்கத் திருத்தலத்தில் ஸ்ரீ அரங்கநாதப் பெருமான் ஆலயத்தில் பரிசாரகனாக வரதன் என்பவர் இருந்தார். இவர் சிறு வயதில் வேலைதேடி பல ஊர்களுக்கும் சென்றவர், இறுதியில் திருவரங்கத்து ஆலயத்தைச் சென்றடைந்தார். அங்கு அவருக்குப் பரிசாரக வேலை கிடைத்தது. கோயில் மடப்பள்ளியில் பிரசாதம் தயார் செய்யும் சமையல் தொழில் இவருக்கு. கோயில் பிரசாதத்தையே உண்டு, அங்கேயே தங்கிக்கொண்டு இவரது காலம் அமைதியாகத்தான் போய்க் கொண்டிருந்தது.

திருவரங்கத்தையொட்டி மற்றொரு சிறப்பு மிக்க சிவாலயம் உண்டு; அதுதான் திருவானைக்கா. இங்கு கோயில்கொண்டிருக்கும் ஜம்புகேஸ்வரரை தரிசிக்க பெருமளவில் பக்தர்கள் வந்து குவிவார்கள். இந்த ஆலயத்தில் இறைவன் சந்நிதியில் நடனமாடி பணிபுரியும் மரபில் வந்த தேவதாசிப் பெண்கள் இங்கு இருந்தனர். அவர்களுள் மோகனாங்கி என்பவர் நல்ல அழகி, நடனத்தில் மிகவும் தேர்ச்சி பெற்றவர்.

இளமையும், அழகும் கொண்ட இந்த மோகனாங்கி திருவானைக்கா ஆலயத்தில் ஆடுகிறார் என்றால் மக்கள் வெள்ளம்போல் கூடி ரசிப்பர். இப்படிப்பட்ட அழகியை அடைய பல செல்வந்தர்களும் முயற்சி செய்தனர். ஆனால் அதிர்ஷ்டம் மடப்பள்ளி பரிஜாரகராக இருந்த வரதனுக்கு அடித்தது. இருவரும் ஒருவரையொருவர் மனதார விரும்பினர். இவ்விருவர் மனமும் ஒன்றாகியது. ஆனால் இவர்கள் காதலுக்கு ஒரு தடை இருந்தது.

வரதனோ ஸ்ரீவைஷ்ணவக் கோயிலில் பரிசாரகன். மோகனாங்கியோ சிவன் கோயிலில் நாட்டியப் பணி புரியும் ஒரு பெண். இவர்கள் உறவு சைவ வைணவ பூசலில் கொண்டு போய் விட்டுவிடாதோ? ஆம், அப்படித்தான் ஆகிவிட்டது நிலைமை. இப்படி இரு தரப்பிலும் வெறுப்பு எழுந்த போதிலும், இவர்களது அமரத்தன்மை வாய்ந்த காதல் மட்டும் நாளொரு மேனியும் பொழுதொரு வண்ணமுமாக வளர்ந்து கொண்டிருந்தது.

ஒரு மார்கழி மாதம்; ஜம்புகேஸ்வரர் கோயிலில் திருவெம்பாவை பாராயணம் நடந்து கொண்டிருந்தது. கோயிலில் பணிபுரியும் நடனமாதர்கள் பலரும் கூடி இனிமையான குரலெடுத்துச் சிலர் பாடவும், அந்த திருவெம்பாவைப் பாடலுக்குச் சிலர் அபிநயம் பிடிக்கவுமாக மகிழ்ச்சியான சூழ்நிலை நிலவிக்கொண்டிருந்தது. ஒரு திருவெம்பாவைப் பாடலில் "எம் கொங்கை நின் அன்பர் அல்லார் தோள் சேரற்க" என்ற அடி வருகிறது. அதாவது "சிவபெருமானுக்குப் பணிபுரியும் மங்கையராம் எமது கொங்கைகள், சைவரல்லாத எவரோடும் உறவு கொள்ளாமல் இருக்கட்டும்" என்பது அதன் பொருள். இந்தப் பாடலுக்கு அபிநயம் பிடித்துக் கொண்டிருந்த மோகனாங்கிக்கு இந்த வரி வரும்போது அபிநயம் பிடிக்க முடியவில்லை. எப்படி முடியும்? சிவன் சந்நிதியில் சைவனல்லாத எவரோடும் எனக்கு உறவு இல்லாமலிருக்கட்டும் என்கிற வரியை வரதன் எனும் வைணவனோடு உறவு கொண்ட இவளுக்கு எப்படி அபிநயம் செய்ய முடியும்?

மோகனாங்கி நடனத்தை நிறுத்திவிட்டு சிலைபோல நின்றாள். கூடிநிற்கும் தோழியர் கூட்டம் இவளது நிலை அறிந்து எக்காளமிட்டுச் சிரித்து கேலி செய்தனர். அவர்களது குறும்புப் பேச்சுக்கள் மோகனாங்கியைத் துன்பப் படுத்தியது. தூய சிவபக்தியில் திளைத்த அந்த உத்தமான பெண் ஒரு வேலை செய்தாள். வைணவன் வரதனோடு ஊடல் கொண்டு அவனை வீட்டிற்குள் அனுமதிக்க மறுத்தாள். இவள் வீடு தேடி வந்த வரதனுக்குக் கதவு திறக்கவில்லை. கூவினான், கெஞ்சினான், ஆடினான், பாடினான், எதுவும் பலன் அளிக்கவில்லை. மோகனாங்கியின் உறுதி தளறவில்லை.

மறுநாள் காலை வரதன் ஒரு முடிவுக்கு வந்தான். நம் இருவருக்குமிடையே சமயம் அல்லவா குறுக்கிடுகிறது. நான் சைவ சமயத்துக்கு மாறிவிட்டால்? உடனே திருவரங்க வேலையை விட்டுவிட்டு, சைவ சமயத்தைத் தழுவி, திருவானைக்கா ஆலயத்து மடப்பள்ளியில் பணியில் சேர்ந்தான். காதலுக்காக இவன் வைணவ சமயத்தை நீத்து சைவம் சார்ந்து தினம் அந்த ஆலயத்தில் பணிபுரியத் தொடங்கினான்.

உடல் முழுவதும் பன்னிரெண்டு நாமங்கள் அலங்கரிக்க வலம் வந்த வரதன் இன்று முதல் உடலெங்கும் திருநீறு பூசிய சிவனடியானாகத் திகழ்ந்தான். மோகனாங்கி மனம் மகிழ்ந்தாள். மகிழ்ச்சியோடு வரதனுடன் வாழ்க்கை நடத்தினாள். தினமும் அவள் ஆலயத்துப் பணிக்காகப் போய் இரவு அர்த்தஜாம பூஜை முடிந்து வரும் வரை இவன் கோயில் மண்டபமொன்றில் படுத்து நன்கு கண்ணயர்ந்து தூங்குவான். அவள் பணிமுடித்து போகும்போது எழுப்பிக்கொண்டு அழைத்துச் செல்வாள். இப்படிப் போய்க்கொண்டிருந்தது அவர்களது இனிய காதல் வாழ்க்கை.

திருவானைக்காவில் ஒரு தேவி உபாசகன். சக்தி உபாசனை செய்யும் ஒரு சாக்தன். அவன் திருவானைக்காவில் கோயில் கொண்டருளும் அகிலாண்டேஸ்வரி அம்மனிடம் தனக்கு எல்லா கலைகளிலும் புலமையைத் தரவேண்டி கடுமையான தவம் புரிந்து கொண்டிருந்தான். உணவோ, நீரோ இன்றி இரவு பகல் பாராமல் சதா சர்வகாலம் அம்மை பராசக்தியை வேண்டி கடுமையான தவம் புரிந்தான். இவனுடைய கடும் தவத்தைப் பாராட்டி தேவி அகிலாண்டேஸ்வரி ஒரு சிறு பெண் உருவம் தாங்கி, நடுச்சாம வேளையில் கண்மூடி அம்பிகையின் மூலமந்திரத்தைச் ஜெபித்துக் கொண்டிருக்கும் அந்த சாக்த பக்தனிடம் வந்தாள். அந்தச் சிறு பெண் வாய் நிறைய தாம்பூலம் தரித்து, மென்று வாயெல்லாம் செக்கச் செவேலென்று இருக்க அந்த பக்தன் முன்பு வந்து நின்றுகொண்டு, "அன்பனே! நின் வாயைத் திற! இதனை நின் வாயில் உமிழவேண்டும். நீ நினைத்த சக்தியை அடையப் பெறுவாய்" என்றாள் அன்னை பராசக்தி.

கண்விழித்துப் பார்த்தான் அந்த சாக்தன். எதிரில் நின்ற பெண்ணின் வடிவத்தையும், அவள் வாயில் மென்று தளும்பிக்கொண்டிருக்கும் தாம்பூலத்தையும் பார்த்தான். தன்னுடைய தவத்தைக் கலைக்க வந்த யாரோ ஒரு பெண் இவள் என்று நினைத்து அவளைப் போ போ இங்கிருந்து என்று கடிந்து விரட்டி, "ஏடீ! சிறு பெண்ணே! என்னிடம் வந்து என் தவத்தைக் கலைத்து என்னைக் கெடுக்கவா நினைத்தாய்? உடனே ஓடிவிடு இங்கிருந்து. இல்லையேல் நான் என்ன செய்வேனென்று எனக்கே தெரியாது" என்றான்.

இவன் வேண்டித் தவம் செய்யும் அந்த ஞானத்தை இவன் பெறும் நேரம் இன்னமும் வரவில்லை என்பதை அறிந்த தேவி அங்கிருந்து திரும்பிச் சென்றாள். அப்படிச் செல்லும் வழியில் ஒரு மண்டபத்தில் ஒரு மனிதன் உறங்கிக் கொண்டிருப்பதைக் கண்டாள். நல்ல குரட்டையொலியோடு உறங்கும் அந்த மனிதனிடம் சென்று அவனைத் தட்டி எழுப்பினாள்.

அந்த மனிதன் வேறு யாருமல்ல. நமது வரதன் தான். அன்றிரவு தனக்கு குடவரிசைப் பணி உள்ளதால் இரவு வீடு திரும்ப நேரமாகும், உன் பணி நிறைவடைந்த பின் மண்டபத்தில் தூங்கிக் கொண்டிருங்கள்; நான் வரும்போது உங்களை எழுப்பி அழைத்துச் செல்கிறேன் என்று சொல்லிவிட்டுச் சென்றிருந்தாள் மோகனாங்கி. அவள் விரும்பியபடியே வரதனும் மடப்பள்ளியில் சாப்பிட்டுவிட்டு மண்டபத்தில் நல்ல உறக்கம் போட்டுக் கொண்டிருந்தான்.

அந்த நிலையில்தான் அம்பிகை அவனைத் தட்டி எழுப்பி "வாயைத் திற" என்றாள். எந்த மறுப்பும் இல்லாமல் அவன் தன் வாயைப் பெரிய பிலம் போல "ஆ" என்று திறக்கவும், அந்தப் பெண் தன் வாய்த் தாம்பூலச் சாற்றை அவன் வாயில் உமிழ்ந்துவிட்டுச் சென்றாள்.

அந்தக் கணமே, வரதன் எனும் பரிஜாரகன் உள்ளத்தில் பெரும் உத்வேகம் எழுந்தது. கடல்மடை திறந்தது போல கவிமழை பொழியலானான். அவன் திறமையும், பெருமையும் ஊருக்குத் தெரிந்தது. பரிஜாரக வரதன் கவி காளமேகமானான். அன்று முதல் அவன் ஆசுகவி, மதுரகவி, சித்திரக்கவி, வித்தாரக்கவி எனும் நால்வகைக் கவிகளையும் நினைத்த மாத்திரத்தில் பொழியும் வல்லமை பெற்றான், அகிலாண்டேஸ்வரியின் கருணையால். அந்தக் கவி காளமேகம் பற்றி இதர தகவல்களை தொடர்ந்து பின்னர் காண்போம்.

மகாகவி பாரதி வாக்கு

2012-01-03T23:15:00.001-08:00

மகாகவி பாரதி வாக்கு

"தெய்வத்தை நம்பிவிட்டு எந்த முயற்சியும் செய்யாமல் இருந்தால், தெய்வமும் பேசாமல் பார்த்துக் கொண்டுதான் இருக்கும். இதனால் செயலில் முழுமூச்சுடன் ஈடுபட வேண்டும்"

ஒரு சின்னஞ்சிறிய கிராமம். சில நூறு குடிசைகள் மட்டுமே அங்கு உண்டு. அங்கிருந்தவர்கள் அனைவருமே தொழிலாளிகள், விவசாயிகள். அன்றாடம் உழைத்துச் சாப்பிடுபவர்கள். ஒரு பெரிய ஆற்றின் கரையில் அமைந்திருந்தது அந்த கிராமம். அவ்வூரில் விவசாயி ஒருவன் எப்போதும் கடவுள் பக்தியோடு, இறைவன் பார்த்துப்பான், இறைவன் இருக்கிறான் அவன் கவனித்துக் கொள்வான் என்பான்.

ஒரு நாள் அந்த ஆற்றில் பெரு வெள்ளம். கிராமத்து மக்களை குடிசைகளைக் காலிபண்ணிவிட்டு பாதுகாப்பான பகுதிக்குச் சென்றுவிடுங்கள், ஆற்றின் கரை உடையும் ஆபத்து இருக்கிறது. எந்த நேரமும் ஆற்று வெள்ளம் ஊருக்குள் பாய்ந்து எல்லாவற்றையும் அடித்துச் சென்றுவிடும் என்று அரசாங்கம் தண்டோரா போட்டு அறிவித்திருந்தது. ஊரிலிருந்த பலர் மூட்டை முடிச்சுக்களைக் கட்டிக்கொண்டு பாதுகாப்பான இடம் தேடி ஊரைவிட்டுப் போய்விட்டனர். ஒருசிலர் மட்டும் தத்தமது உடைமைகளைப் பாதுகாப்பு செய்துவிட்டுப் போகலாம் என்று முயற்சிகளில் ஈடுபட்டிருந்தனர்.

நமது பக்தர் இதற்கெல்லாம் கவலைப் படவில்லை. 'அவன்' இருக்கிறான்; இறைவன் பார்த்துப்பான் என்று இருந்து விட்டான். திடீரென்று வெள்ளம் கரையை உடைத்துக் கொண்டு ஊருக்குள் பாய்ந்து வந்தது. குடிசைகள் எல்லாம் வெள்ளத்தோடு அடித்துச் செல்லத் தலைப்பட்டது. நமது பக்தன் வீட்டுக்குள்ளும் வெள்ளம் வந்துவிட்டது. அப்போதும் அவன் பகவான் இருக்கான், அவன் பார்த்துப்பான் என்று உட்கார்ந்திருந்தான்.

அப்போது தீயணைப்புத் துறையினர் ஒரு படகைக் கொண்டுவந்து வெள்ளத்தில் மாட்டிக்கொண்ட கிராம ஜனங்களை மீட்டு அழைத்து சென்றனர். இந்த பக்தன் குடிசை வாயிலில் இருப்பதைக் கண்ட அவர்கள், ஐயா, சீக்கிரம் வந்து படகில் ஏறிக்கொள்ளுங்கள், இல்லையேல் தண்ணீரில் மூழ்கிப் போவீர்கள் என்றனர். அதற்கு நம் பக்தர், அதெல்லாம் வேண்டாம், அவன் பார்த்துப்பான் என்று மறுத்து விட்டார்.

சற்று நேரத்துக் கெல்லாம் வெள்ளம் மளமளவென்று அதிகரித்து குடிசையின் ஒரு ஆள் உயரத்துக்குத் தண்ணீர் உட்புகுந்து ஓடத் தொடங்கியது. இவரும் கழுத்தளவு ஆழத்தில் நின்று கொண்டிருந்தார். அப்போது ஒரு மரத்தைப் பிடித்துக் கொண்டு ஒரு மனிதன் மிதந்து வெள்ளத்தோடு வந்தவன், குடிசை வாயிலில் இந்த மனிதன் நிற்பதைப் பார்த்து, ஐயா, நீந்திவந்து இந்த மரத்தைப் பிடித்துக் கொள்ளுங்கள் தப்பிவிடலாம் என்றான். இவர் மறுத்துவிட்டார். எல்லாம் அவர் பார்த்துப்பான் என்று சொல்லிவிட்டுத் தன் குடிசையின் கூரைமீது ஏறி அமர்ந்து கொண்டார்.

சில விநாடிகளில் ஒரு குடிசையின் கூரை வெள்ளத்தில் அடித்துக் கொண்டு வந்தது. அதன் மீது ஒட்டிக்கொண்டிருந்த மனிதன் ஒருவன் கூரை உச்சியில் தொங்கிக் கொண்டிருக்கும் பக்தனைப் பார்த்து ஐயா சீக்கிரம் இந்த கூரையைத் தாவிப் பிடித்துக் கொள்ளுங்கள்; உயிர் பிழைக்கலாம் என்றான். இவன் அப்போதும் மறுத்து விட்டு அவன் பார்த்துப்பான் என்றான்.

வெள்ளம் கூரையையும் மூழ்கடித்தது, நமது பக்தனையும் வெள்ளத்தில் மூழ்கடித்துச் சாகடித்துவிட்டது. இறந்த பின் இந்த பக்தன் இறைவன் சந்நிதிக்குக் கொண்டு செல்லப்பட்டான். அங்கு இறைவன் உட்கார்ந்துகொண்டு காட்சியளித்துக் கொண்டிருந்தார். அவரைப் பார்த்ததும் நமது பக்தனுக்குக் கோபம். சுவாமி! என்ன அநியாயம் இது. நான் உம்மையே நம்பி, நீ இருக்கிறாய், என்னை வெள்ளத்தில் மூழ்காமல் காப்பாய் என்று சொல்லி கடைசி வரை காத்திருந்தேன். நீயோ வராமல் என்னை ஏமாற்றிவிட்டாய். இது நியாயமா? உன்னை நம்பினவர்களை இப்படித்தான் கைவிடுவதா? என்றான்.

அதற்கு சுவாமி சொன்னார். "பக்தா! நீ என்னையே முழுமையாக நம்பியிருந்தாய் சரிதான். ஆனால் நான் உன்னைக் காப்பாற்றுவதற்காக முதலில் படகில் வந்தேன், பிறகு மரத்தின் மீது வந்தேன், கடைசியாக ஒரு குடிசையின் கூரையின்மீது வந்தேன். ஒவ்வொரு தடவையும் நான் கூப்பிட்டபோது வரமறுத்துவிட்டு இப்போது வந்து நான் கைவிட்டு விட்டதாகச் சொல்லுகிறாயே!" என்றார்.

அப்படியா, அதிலெல்லாம் வந்தது நீங்களா? தெரியாமல் போச்சே. நான் நினைத்தேன் கடவுல் சினிமாவில் வருவது போல பட்டு பீதாம்பரமெல்லாம் அணிந்து கொண்டு உடலெங்கும் நகைகளோடு, தலையில் கிரீடம், கரங்களில் சங்கு சக்கரம், நெற்றியில் நாமம் இவற்றோடு வந்து பக்தா வா என்னோடு, ஏறிக்கொள் என் கருட வாகனத்தில் என்று சொல்லுவீர்கள் என்று நினைத்திருந்தேன் என்றான்.

இவன் அறியாமையை நினைத்து இறைவன் சிரித்தார்.

விடியலுக்கு வாழ்த்துக்கள்

2011-12-31T16:34:00.000-08:00

விடியும் விடியலுக்கு வாழ்த்துக்கள்
++++++++++++++++
புத்தாண்டின் விடியலிலே
புது பாதை தேடும் என்தோழா- உனக்கான
முகவரிகள் செய்யும் பொழுதினிலே ...

முட்டுக்கட்டை போடும்-எந்த
முகம்தெரியா தடைகண்டும்
மூச்சடைத்து நிற்காதே. உன் பார்வையை மாற்றாதே.

நித்தமும் தடைகள்.
மொத்தமும் தோல்விகள் .
எதிலும் ஏமாற்றங்கள்.

இந்த வேதனை எனும் சோதனையை
நீ சோதித்தால்
அவைசொல்லாமல் ஓடிவிடும்.

விடாமுயற்சி எனும் சூத்திரங்கள்
தெரிந்து கொண்டால்
பாதைகள் பணிந்துவிடும்.

உன்னை சூழும் நெருப்பை-நீ
அள்ளிப் போட்டு தின்றால் -அங்கோர்
உலகம் உன்னைக் கண்டு உதித்துவிடும் .

எண்ணித் துணிந்தால் கருமம் .
உன்னுள் தேவை வன்மம்-இருந்தால்
ஜெயமே இந்த ஜென்மம்.

-தனுசு-

2011-12-27T00:18:00.000-08:00

ராஜாஜியும் காமராஜரும்

2011-12-16T03:06:00.001-08:00

ராஜாஜியும் காமராஜரும்

(இந்தக் கட்டுரையை எழுதியவர் ஒரு புகழ்பெற்ற காங்கிரஸ்காரர். நகைச்சுவையோடு நீண்ட நேரம் பேசக்கூடியவர். ஆவேசமாகவும் பேசுவார், கேட்போரை அழவும் வைத்துவிடுவார். சிரித்துச் சிரித்து வயிறு புண்ணாகும்படி பல பழமொழிகளை உதிர்த்துக் கிண்டலாகவும் பேசுவார். 1942இல் நடந்த வெள்ளையனே வெளியேறு போராட்டத்தில் தமிழகத்தில் இவர்தான் பெரிய 'ஹீரோ' எனச் சொல்லும்படி நம்பமுடியாத சம்பவங்கள் நடந்தேறின. இவர் யார்? கட்டுரையைப் படித்து முடித்துவிட்டு இவர் யார் என்பதைப் பாருங்கள்.)

1942இல் ராஜாஜி காங்கிரசை விட்டு வெளியேறிவிட்டார். க்விட் இந்தியா இயக்கம் வன்முறை இயக்கம் என்பது அவர் கருத்து. அதன் பின்னர் அவரை காங்கிரசில் சேர்க்க சிலர் முயன்றனர். தமிழ் நாட்டின் காங்கிரஸ் தலைமை எதிர்த்தது. இந்த சூழ்நிலை குறித்த நமது 'புகழ்பெற்ற' கட்டுரையாளர் என்ன சொல்கிறார் என்பதை இந்தக் கட்டுரையில் காண்போம்.

Chinna Annamalai with Rajaji & MKT Bhagawathar

"காங்கிரசிற்கு ராஜாஜி வேண்டாம்" என்று தமிழ் நாட்டுக் காங்கிரஸ்காரர்களில் ஒரு பகுதியினர் கிளர்ச்சி நடத்தினர். இந்தக் கிளர்ச்சியைத் தலைவர் காமராஜ் ஆதரித்தார். மற்றும் பல காங்கிரஸ் தலைவர்களும் அதே எண்ணம் கொண்டு தொண்டர்களைத் தூண்டி வந்தனர்.

"காங்கிரசிற்கு ராஜாஜி வேண்டும்" என்று தலைவர்களில் ஒரு சாராரும், தொண்டர்களில் சிறுபான்மையினரும் வாதாடினார்கள்.

நான் சிறுவயது முதற்கொண்டே ராஜாஜியின் அடிச்சுவட்டைப் பின்பற்றி வந்தவன். அரசியலிலும் சரி, தமிழ்த் தொண்டிலும் சரி ராஜாஜி உடன் இருந்து பல காரியங்கள் செய்து வருபவன். ஆகவே "ராஜாஜி வேண்டும்" என்ற கோஷ்டியில் நான் சேர்ந்து பணிபுரிவது இயற்கையே. ஆனால் காமராஜ் என் மீது தனி அபிமானம் கொண்டிருந்தார். 1942 போராட்டத்தில் எனது 'சாகசம்' அவரைக் கவர்ந்திருந்தது. எனது நகைச்சுவைப் பேச்சு அவருக்கு மிகவும் பிடிக்கும்.

ஒரு நாள் நான் காமராஜ் அவர்களைப் பார்க்கப் போயிருந்தபோது என்னிடம் மிகவும் கோபமாக பேசினார். "ராஜாஜி 1942 போராட்டம் செய்தவர்களை எல்லாம் 'குண்டர்கள், பலாத்காரவாதிகள்' என்றெல்லாம் ஏசிப்பேசி நமது போராட்டத்தை எதிர்த்தாரே மறந்து விட்டீர்களா? 1942 போராட்டத்தை நடத்திய நீங்கள் குண்டரா? நான் குண்டாவா? இப்படிப்பட்டவர்களைக் காங்கிரசில் வைத்துக் கொள்ளலாமா? 1942 ஆகஸ்டில் தியாகம் செய்யாதவர்கள் காங்கிரசிற்கே வேண்டாம்" என்று பொரிந்து தள்ளினார்.

நாம் அமைதியாகச் சொன்னேன். "ராஜாஜியை ஆகஸ்ட் தியாகி இல்லை என்று சொல்லுகிறீர்கள். அதனால் என்ன, அவர் செப்டம்பர் தியாகி, அக்டோபர் தியாகி, நவம்பர் தியாகி, டிசம்பர் தியாகி -- பல ஆண்டுகளாகப் பல மாதங்கள் தியாகம் செய்த பெரியவரை - சிறந்த அறிஞரை நான் இழக்க விரும்பவில்லை" என்றேன்.

"காங்கிரஸ் தொண்டர்கள் பெரும்பாலோர் வேண்டாம் என்று சொல்லும்போது நீ மட்டும் ஏன் கிறுக்கனாக இருக்கிறாய்?" என்றார். "எனக்கு காந்தி கிறுக்கு - காந்தியடிகளை நம்பி காங்கிரசுக்கு வந்தவன். மகாத்மாஜி "ராஜாஜியை வேண்டாம்" என்று சொல்லவில்லையே. ராஜாஜியை ஏற்றுக் கொள்ளும்படிதானே 'ஹரிஜன்' பத்திரிகையில் எழுதியிருக்கிறார்."

"நீங்கள் எல்லாம் ஏன் காந்திஜி பேச்சை மீறுகிறீர்கள்? காந்திஜிக்கு விரோதமான இக்காரியம் செய்யும் உங்களுடன் நான் ஒருக்காலும் ஒத்துழைக்க மாட்டேன். காந்தியடிகளின் விருப்பத்தைத் தமிழ்நாட்டு மக்களுக்குப் பிரச்சாரம் செய்வேன்" என்றேன்.

"சரி, சரி போ - போய் அந்தக் கிழவனைக் கட்டிக் கொண்டு அழு" என்று சீறினார். நான் அமைதியாக வந்துவிட்டேன்.

அதன் பின்னர் "ராஜாஜி வேண்டும்", "வேண்டாம்" கிளர்ச்சி பெரிதாக நடந்தது. ராஜாஜியை காங்கிரஸ் உறுப்பினராக அகில இந்திய காங்கிரஸ் கமிட்டித் தலைவர் அபுல் கலாம் ஆசாத் அவர்கள் சேர்த்துக் கொண்டார். ராஜாஜியை வேண்டாம் என்று சொல்பவர்களை 'க்ளிக்' என்று மகாத்மாஜி ஹரிஜன் பத்திரிகையில் எழுதினார்.

உடனே காந்திஜியை கண்டனம் செய்து காங்கிரஸ் தொண்டர்கள் பலர் பேசினார்கள். சில ஊர்களில் காந்தியடிகளின் படங்கள்கூட எரிக்கப்பட்டன. இப்படியாகத் தமிழ்நாட்டில் காங்கிரஸ் அல்லோலப் பட்டது.

கடைசியில் ஒரு வழியாக ராஜாஜி மத்திய அரசில் மந்திரியானார். அத்துடன் அந்தப் பிரச்னை தீர்ந்தது. ஆனால் திரு காமராஜ் அவர்கள் அதன் பின்னர் ராஜாஜியை ஆதரித்தவர்களை நம்புவதில்லை. காங்கிரஸ் கமிட்டிகளில் எதிலும் வந்து விடாதபடி பார்த்துக் கொண்டார்.

நான் எப்போதும்போல் காங்கிரஸ் பிரசாரம் செய்து கொண்டிருந்தேன். நாளாக ஆக, தலைவர் காமராஜ் அவர்கள் பழையபடி என்னுடன் சுமுகமாகப் பழக ஆரம்பித்தார்கள்.

ராஜாஜி வங்காள கவர்னராகி, அதன் பின்னர் இந்தியாவின் முதல் இந்திய கவர்னர் ஜெனரலாகி மிகுந்த புகழுடன் பதவி விட்டு சென்னை வந்து தங்கியிருந்தார்.

1952 தேர்தலில் காமராஜ் சுற்றுப்பயணம் செய்யும்போது என்னைக் கூடவே கூட்டிக் கொண்டு போனார். ரொம்பவும் அன்பு காட்டினார். நானும் "இனி காமராஜ் நம்பிக்கையைப் பெற்று விடலாம் என்று மகிழ்ந்திருந்தேன். தேர்தலில் முதலமைச்சர் குமாரசாமி ராஜா தோற்றார். காங்கிரஸ் பெரும்பான்மை இழுபறியாகிவிட்டது. காமராஜ் பார்லிமெண்டுக்குத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார்.

இந்நிலையில் காங்கிரஸ் மந்திரிசபை அமைப்பதானால் ராஜாஜியைத் தவிர வேறு யாராலும் சமாளிக்க முடியாது என்று குமாரசாமி ராஜா கருதினார். மீண்டும் ராஜாஜியை முதலமைச்சராகக் கொண்டு வருவதை காமராஜ் எதிர்த்தார்.

கடைசியில் சர்தார் வல்லபாய் படேலும், நேருஜியும் ராஜாஜிதான் முதலமைச்சராக இருக்க வேண்டும் என்று தீர்மானமாகக் கூறிவிட்டார்கள். காங்கிரஸ் மேலிடம் உத்தரவிட்டால் காங்கிரஸ்காரர்கள் கீழ்ப்படிய வேண்டியதுதானே? ஆனால் காமராஜ் எதுவும் கூறாமல் மெளனமாக இருந்து வந்தார்.

ராஜாஜி மந்திரிசபை அமைத்தார். கம்யூனிஸ்டுகள் வன்மையாக எதிர்த்தார்கள். "ராஜாஜி மந்திரிசபை எதிர்ப்புக் கூட்டம்" என்று மூலைக்கு மூலை போட்டார்கள். அவர்களுடன் காங்கிரஸ் எதிரிகள் அனைவரும் சேர்ந்து கொண்டார்கள்.

இந்நிலையில் காங்கிரஸ் கமிட்டிகள் மெளனமாகவே இருந்தன. காமராசரும் நமக்கென்ன என்பது போல வாளாவிருந்தார். இதை என்னால் கொஞ்சம் கூட பொறுக்க முடியவில்லை. நேராக காமராஜரிடம் போனேன். "இப்படி இருந்தால் எப்படி?" என்றேன்.

"என்ன செய்யச் சொல்கிறீர்கள்?" என்றார். "மந்திரிசபை காங்கிரஸ் மந்திரிசபைதானே. அதை ஆதரித்து நாம் கூட்டம் போட்டு எதிர்க்கட்சிகளின் போக்கை அம்பலப்படுத்த வேண்டாமா?" என்றேன்.

"ராஜாஜியை எவன் கொண்டு வந்தானோ அவன் செய்யட்டும். நான் ஒன்றும் செய்யப் போவதில்லை" என்றார்.

"நீங்கள் காங்கிரஸ் கட்சித் தலைவர். நடப்பது காங்கிரஸ் மந்திரிசபை. இதை ஆதரிப்பது ஒரு காங்கிரஸ்காரன் கடமை அல்லவா?" என்றேன்.

"ஆமா! கடமைதான். நீ வேண்டுமானால் உன் கடமையைச் செய்" என்று கோபமாகப் பேசினார்.

"கடமையைக் கண்டிப்பாகச் செய்வேன்" என்று கூறிவிட்டு திரு ம.பொ.சி.யிடம் போனேன். பின்னர் சி.சுப்பிரமணியத்தைச் சந்தித்தேன். கல்கி கிருஷ்ணமூர்த்தி முதலியவர்களைச் சந்தித்துப் பேசினேன்.

அதன் பலன் சென்னை கடற்கரையில் திரு ம.பொ.சி. தலைமையில் ராஜாஜி மந்திரிசபை ஆதரவுக் கூட்டம் பிரம்மாண்டமான முறையில் நடந்தது. ராஜாஜியும் வந்து கலந்து கொண்டார்.

பின்னர் பட்டி தொட்டிகளில் எல்லாம் மந்திரிசபைக்கு ஆதரவுக் கூட்டம் நடந்தது. கம்யூனிஸ்டுகள் ஒருவாறு அடங்கினார்கள். இவைகள் எதிலும் காமராஜ் அவர்கள் கலந்து கொள்ளவில்லை. என்மீது மீண்டும் அவர் கோபம் கொண்டார்.

ராஜாஜிக்கு இக்கட்டான நிலைமை உண்டானது. புதிய கல்வித் திட்டத்தைத் திரித்துக் கூறி ராஜாஜியை திராவிடக் கழகம் - முன்னேற்றக் கழகம் எல்லாம் எதிர்த்தார்கள். அப்போதும் தலைவர் காமராஜ் ராஜாஜிக்கு ஆதரவாக இருக்கவில்லை. அதனால் ராஜாஜி தன் பதவியை ராஜிநாமா செய்தார். பின்னர் காமராஜ் முதன் மந்திரியானார்.

ராஜாஜி பத்து ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு திரு அண்ணாதுரை அவர்களுடன் கூட்டுச் சேர்ந்து 1967 தேர்தலில் காமராஜ் அவர்களையும் தோற்கடித்து, காங்கிரஸ் கட்சியையும் தோற்கடித்தார்.

ராஜாஜி - காமராஜ் சண்டையினால்தான், காங்கிரஸ் நாளாவட்டத்தில் பலவீனமடைந்தது. தேசிய சக்திகள் குன்ற தேச விரோத சக்திகள் பலமடைந்தன.

காமராஜ் அவர்களை முறியடிக்க ராஜாஜி அவர்கள் செய்த முயற்சியில் தி.மு.க. ஆட்சியில் அமர்ந்துவிட்டது. பின்னர் ராஜாஜி - காமராஜ் இருவரும் ஒன்று சேர்ந்தும் கூட தி.மு.க.வைத் தோற்கடிக்க முடியவில்லை. தேசிய சக்திகள் மீண்டும் தமிழகத்தில் தலைதூக்க முடியாதபடி ராஜாஜி காமராஜ் பகை செய்துவிட்டது.

அரசியலில் ராஜாஜி - காமராஜ் அபிப்பிராய பேதம் கொண்டிருந்தார்களே ஒழிய, தனிப்பட்ட முறையில் இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் மிகவும் மதித்தார்கள்.

ராஜாஜி தன் கடைசி காலத்தில் தமிழ அரசைக் காமராஜரிடம் ஒப்படைக்க வேண்டுமென்று மிகவும் விரும்பினார். காமராஜரைப் போன்ற நாணயமான வாழ்க்கை உடையவர்கள் அரசியலில் கிடைப்பது அரிது என்று ராஜாஜி கருதினார். இதைப் பகிரங்கமாக எழுதினார், பேசினார்.

ஆனால் ராஜாஜியின் எண்ணம் நிறைவேறவில்லை. அவர் அமரரானார். சொன்னால் நம்பமாட்டீர்கள்! யாருக்கும் கண்ணீர் விடாத காமராசர், ராஜாஜியின் சடலத்தைப் பார்த்ததும் 'பொல பொல'வென்று கண்ணீர் சிந்தினார்.

(இதை எழுதியவர் யார் என்பதைத் தெரிந்து கொள்ள ஆவலாக இருக்கிறதா? இவர் 1942 க்விட் இந்தியா போராட்டத்தில் தூள் கிளப்பியவர். இவருக்காக ஒரு ஊரின் சிறைக் கதவுகள் உடைக்கப்பட்டு விடுவிக்கப்பட்டவர். யார் இவர்? நாளைக்குச் சொல்கிறேனே, ஒரு சிறு சஸ்பென்சோடு. கண்டுபிடிக்க முடிந்தவர்களுக்கு சபாஷ், தமிழக வரலாற்றை நன்கு படித்தவர்கள் என்று பாராட்டுகிறேன்.)

"காமராஜ் - ராஜாஜி" குறித்து நேற்று வெளிவந்த கட்டுரையை எழுதியவர் திரு சின்ன அண்ணாமலை. அவருடைய "சொன்னால் நம்பமாட்டீர்கள்" எனும் நூலில் வெளியான கட்டுரை அது. இவர் செட்டிநாட்டில் தேவகோட்டையைச் சேர்ந்தவர். தமிழ் நூல்கள் வெளியீட்டாளர். தமிழ்ப் பண்ணை எனும் இவரது பதிப்பகம் பல எழுத்தாளர்கள் கூடும் இடமாக இருந்தது. இவர் 1942இல் கைது செய்யப்பட்டு திருவாடனை சிறையில் அடைக்கப்பட்டிருந்த போது ஆயிரக்கணக்கான பொதுமக்கள் திரண்டு வந்து சிறைக் கதவை உடைத்து இவரை வெளிக் கொணர்ந்தனர். பின்னர் நடந்த துப்பாக்கிச் சூட்டில் பலர் உயிரிழந்தனர். இவர் காங்கிரஸ் கட்சியிலும் பின்னர் ம.பொ.சி.யின் தமிழரசுக் கழகத்திலும் இருந்தவர். தங்கமலை ரகசியம் போன்ற பல திரைப்படங்களை எடுத்தவர். சரோஜா தேவியை திரையுலகத்துக்கு அறிமுகம் செய்தவர். சிவாஜி ரசிகர் மன்றத்தைத் தோற்றுவித்தவர்.